Doorgaan naar hoofdcontent

Mijn Utopia

Geert Wilders houdt de gemoederen flink bezig. De man grossiert in oneliners en weet telkens weer een gevoelige snaar te raken bij vele Nederlanders. Het lijkt wel of je alleen maar vóór of tegen hem kunt zijn. Hij polariseert en is een echte intrigant en querulant. Hoe zou hij als jongeling zijn geweest? Op die oude foto die op internet rondwaart, ziet hij er nog redelijk normaal uit. Hoe kan het zo verkeren?

In wezen is het wonderlijk dat Geert Wilders in de Tweede Kamer zitting mag nemen. De PVV is een eenmanspartij, zonder leden , afdelingen of afgevaardigden. Wilders zei daarover eens in de Volkskrant: "Het idee dat de ledenpartij de enige democratische organisatievorm is, deel ik niet. Ik geloof niet in die oude partijstructuren." Met democratie staat zo'n partij dus op gespannen voet. Binnen zijn eenmanspartij is Wilders' wil per definitie wet. Zijn discipelen volgen hem blindelings en wie het niet met hem eens is, kan opstappen. Op zich wel een overzichtelijke en duidelijke structuur. Maar wie vertegenwoordigt hij eigenlijk? De peilingen geven hem gelijk, maar als je er even over nadenkt, is het toch vreemd dat iemand die nauwelijks interviews geeft, niemand toelaat binnen zijn eenmanspartij en andersdenkenden uitsluit, in de Tweede Kamer zijn zegje mag doen?!

In mijn ogen is Wilders een populist, die oproept tot geweldloos verzet, in de wetenschap dat zijn volgelingen zich aan geweldsreactie en onverdraagzaamheid te buiten zullen gaan. Hij wast zijn handen vervolgens in onschuld. Had hij niet opgeroepen tot geweldloos verzet dan?! De resultaten van dat 'geweldloos' verzet blijken uit de eerste doodsbedreigingen die al aan het adres van voorstanders van asielzoekersopvang zijn geuit.

Het vaak gehoorde argument dat hij tenminste verwoordt wat het 'volk' denkt, is een populaire dooddoener. Iedereen ziet de problemen in de wereld en in onze samenleving. Wilders is de enige politicus die ongenuanceerde, niet uit te voeren simplificaties als dé oplossing de maatschappij in knalt. Als het vervolgens gaat om praktische invulling van beleid, geeft hij natuurlijk niet thuis. Terug naar de gulden, alle moslims het land uit, geen asielzoeker meer toelaten, Nederland voor de Nederlanders, geen euro naar Griekenland...

Het 'volk' accepteert Wilders' oneliners als reële opties en gaat voor Geert in het vuur. Hij appelleert aan primitieve onderbuikgevoelens van potentiële kiezers. Hij legt de schuld van vele problemen eenzijdig bij één groep: de moslims. De geschiedenis leert ons dat zo'n aanpak meestal desastreus uitpakt. Als we niet uitkijken stevenen we af op een paranoïde samenleving waarin groepen mensen tegenover elkaar komen te staan in plaats van samen te werken aan een betere en rechtvaardiger toekomst. De eerste tekenen daarvoor zijn nu dagelijks in de media te zien. Ik hoop, misschien tegen beter weten in, op een maatschappij waarin tolerantie de belangrijkste waarde is: mijn Utopia.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Non-conformisme

Ik heb een zwak voor mensen die zich non-conformistisch opstellen. Zij geven onze wereld kleur en zorgen er telkens voor dat ons referentiekader wordt doorbroken, gewild of ongewild. Zo kan ik veel plezier beleven als product en functie door non-conformisten worden losgekoppeld. Bekende voorbeelden zijn natuurlijk Duchamp met zijn pissoir, zijn kruk met wiel of Picasso met zijn zadel en fietsstuur. De kunstenaar koppelt de onderdelen los van hun functie en er ontstaat een nieuwe realiteit waarbij het nieuwe beeld een andere betekenis krijgt. Het is maar hoe je naar de diverse onderdelen kunt kijken.

De kunstenaar is volgens mij niet op zoek naar nieuwe functies of nieuwe beelden. Hij gebruikt wat hij in zijn omgeving ziet. Picasso ging bijna associatief te werk. Ik heb thuis de DVD "Le Mystère Picasso" en daarin is te zien hoe Picasso van het een op het ander komt. Hij produceert omdat hij niet anders kan, het ligt in zijn aard opgesloten om met beelden bezig te zijn.

Nieuwe…

Omdenken, het overwegen meer dan waard

Omdenken is een andere manier om naar de werkelijkheid te kijken. We kunnen door omdenken anders tegen problemen aankijken. Dit omdenken is voortgekomen uit het besef dat wij zelf onderdeel van het probleem zijn. Problemen bestaan namelijk als wij het moeilijk vinden om het beeld van wat het zou moeten zijn los te laten, om open te staan voor wat is of zou kunnen zijn. Uitgangspunt bij omdenken is dat als we het gevoel hebben dat we steeds vaster in het probleem draaien als we op een bepaalde manier op de werkelijkheid drukken, we beter eens de andere kant op kunnen bewegen. Omdenken levert vaak verrassende inzichten op en is eigenlijk niet meer of minder dan het stoppen met het zogenaamde vastdenken.

Als je handelen baseert op iets wat je níet wilt (een probleem), is de kans groot dat je in een neerwaartse spiraal belandt. Je bent dan als het ware bezig aan het dweilen met de kraan open. Bovendien is er meestal sprake van het waterbed-effect: druk ergens op het waterbed en ergens and…