Doorgaan naar hoofdcontent

Mijn Utopia

Geert Wilders houdt de gemoederen flink bezig. De man grossiert in oneliners en weet telkens weer een gevoelige snaar te raken bij vele Nederlanders. Het lijkt wel of je alleen maar vóór of tegen hem kunt zijn. Hij polariseert en is een echte intrigant en querulant. Hoe zou hij als jongeling zijn geweest? Op die oude foto die op internet rondwaart, ziet hij er nog redelijk normaal uit. Hoe kan het zo verkeren?

In wezen is het wonderlijk dat Geert Wilders in de Tweede Kamer zitting mag nemen. De PVV is een eenmanspartij, zonder leden , afdelingen of afgevaardigden. Wilders zei daarover eens in de Volkskrant: "Het idee dat de ledenpartij de enige democratische organisatievorm is, deel ik niet. Ik geloof niet in die oude partijstructuren." Met democratie staat zo'n partij dus op gespannen voet. Binnen zijn eenmanspartij is Wilders' wil per definitie wet. Zijn discipelen volgen hem blindelings en wie het niet met hem eens is, kan opstappen. Op zich wel een overzichtelijke en duidelijke structuur. Maar wie vertegenwoordigt hij eigenlijk? De peilingen geven hem gelijk, maar als je er even over nadenkt, is het toch vreemd dat iemand die nauwelijks interviews geeft, niemand toelaat binnen zijn eenmanspartij en andersdenkenden uitsluit, in de Tweede Kamer zijn zegje mag doen?!

In mijn ogen is Wilders een populist, die oproept tot geweldloos verzet, in de wetenschap dat zijn volgelingen zich aan geweldsreactie en onverdraagzaamheid te buiten zullen gaan. Hij wast zijn handen vervolgens in onschuld. Had hij niet opgeroepen tot geweldloos verzet dan?! De resultaten van dat 'geweldloos' verzet blijken uit de eerste doodsbedreigingen die al aan het adres van voorstanders van asielzoekersopvang zijn geuit.

Het vaak gehoorde argument dat hij tenminste verwoordt wat het 'volk' denkt, is een populaire dooddoener. Iedereen ziet de problemen in de wereld en in onze samenleving. Wilders is de enige politicus die ongenuanceerde, niet uit te voeren simplificaties als dé oplossing de maatschappij in knalt. Als het vervolgens gaat om praktische invulling van beleid, geeft hij natuurlijk niet thuis. Terug naar de gulden, alle moslims het land uit, geen asielzoeker meer toelaten, Nederland voor de Nederlanders, geen euro naar Griekenland...

Het 'volk' accepteert Wilders' oneliners als reële opties en gaat voor Geert in het vuur. Hij appelleert aan primitieve onderbuikgevoelens van potentiële kiezers. Hij legt de schuld van vele problemen eenzijdig bij één groep: de moslims. De geschiedenis leert ons dat zo'n aanpak meestal desastreus uitpakt. Als we niet uitkijken stevenen we af op een paranoïde samenleving waarin groepen mensen tegenover elkaar komen te staan in plaats van samen te werken aan een betere en rechtvaardiger toekomst. De eerste tekenen daarvoor zijn nu dagelijks in de media te zien. Ik hoop, misschien tegen beter weten in, op een maatschappij waarin tolerantie de belangrijkste waarde is: mijn Utopia.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Speelt mijn linde, zingt de nachtegaal.

Gisteren waren de kinderen met de kleinkinderen op bezoek. Het was mooi weer en het is dan fijn om met zijn allen bijeen te zijn. De kleinkinderen claimen al onze aandacht; de jongsten, Floris en Reinout, omdat ze zo jong zijn en nog verzorging behoeven, Olivia omdat ze als driejarige de wereld aan het verkennen is. Elke leeftijd heeft zijn charme, maar de wereld van een driejarige vind ik wel erg boeiend om als bompa mee te mogen maken.

De taalontwikkeling van de driejarige Olivia gaat met sprongen vooruit. Ze spreekt in hele zinnen, vraagt voortdurend 'Waarom?' en je merkt aan alles dat zo'n kind de wereld aan het ontdekken is. Het kind heeft oog voor zaken waar wij als volwassenen allang blasé aan voorbijgaan. De aanwezigheid van een driejarige in je omgeving maakt dat je zelf de wereld ook weer met andere ogen beziet. De sprookjesachtige wereld van plant en dier, mens en omgeving, openbaren zich in alle luister aan wie er oog voor heeft. Olivia helpt mij de wereld weer …

God bestaat, Hij woont in Brussel.

Gisteravond heb ik een prachtige film bekeken: Le Tout Nouveau Testament, een film van schrijver Thomas Gunzig en cineast Jaco Van Dormael. God bestaat in deze film en Hij bewoont samen met Zijn vrouw en Zijn dochter Ea (verwijzing naar de Evangelische Alliantie?) een bedompt appartement zonder deuren naar de buitenwereld in een hoge flat in Brussel. Deze tirannieke en verknipte persoonlijkheid in zijn badjas terroriseert Zijn gezin en sluit zich op in Zijn geheime werkkamer waar hij op Zijn computer met sadistisch genoegen en uit verveling wetten uitschrijft die de mensheid moeten kwellen met allerlei groot en klein leed. Hij is anders dan Zijn weggelopen zoon J.C., die het volgens Hem te bont heeft gemaakt en naar Gods zeggen maar wat geïmproviseerd heeft. Zijn vrouw laat alles gedwee over zich heen gaan en Zijn dochter Ea komt voor de mensen op; zij hackt Zijn computer, maakt aan alle mensen via SMS hun sterfdatum bekend en loopt weg van huis. Zij daalt via een tunnel in de wasmach…