Doorgaan naar hoofdcontent

Mijn Utopia

Geert Wilders houdt de gemoederen flink bezig. De man grossiert in oneliners en weet telkens weer een gevoelige snaar te raken bij vele Nederlanders. Het lijkt wel of je alleen maar vóór of tegen hem kunt zijn. Hij polariseert en is een echte intrigant en querulant. Hoe zou hij als jongeling zijn geweest? Op die oude foto die op internet rondwaart, ziet hij er nog redelijk normaal uit. Hoe kan het zo verkeren?

In wezen is het wonderlijk dat Geert Wilders in de Tweede Kamer zitting mag nemen. De PVV is een eenmanspartij, zonder leden , afdelingen of afgevaardigden. Wilders zei daarover eens in de Volkskrant: "Het idee dat de ledenpartij de enige democratische organisatievorm is, deel ik niet. Ik geloof niet in die oude partijstructuren." Met democratie staat zo'n partij dus op gespannen voet. Binnen zijn eenmanspartij is Wilders' wil per definitie wet. Zijn discipelen volgen hem blindelings en wie het niet met hem eens is, kan opstappen. Op zich wel een overzichtelijke en duidelijke structuur. Maar wie vertegenwoordigt hij eigenlijk? De peilingen geven hem gelijk, maar als je er even over nadenkt, is het toch vreemd dat iemand die nauwelijks interviews geeft, niemand toelaat binnen zijn eenmanspartij en andersdenkenden uitsluit, in de Tweede Kamer zijn zegje mag doen?!

In mijn ogen is Wilders een populist, die oproept tot geweldloos verzet, in de wetenschap dat zijn volgelingen zich aan geweldsreactie en onverdraagzaamheid te buiten zullen gaan. Hij wast zijn handen vervolgens in onschuld. Had hij niet opgeroepen tot geweldloos verzet dan?! De resultaten van dat 'geweldloos' verzet blijken uit de eerste doodsbedreigingen die al aan het adres van voorstanders van asielzoekersopvang zijn geuit.

Het vaak gehoorde argument dat hij tenminste verwoordt wat het 'volk' denkt, is een populaire dooddoener. Iedereen ziet de problemen in de wereld en in onze samenleving. Wilders is de enige politicus die ongenuanceerde, niet uit te voeren simplificaties als dé oplossing de maatschappij in knalt. Als het vervolgens gaat om praktische invulling van beleid, geeft hij natuurlijk niet thuis. Terug naar de gulden, alle moslims het land uit, geen asielzoeker meer toelaten, Nederland voor de Nederlanders, geen euro naar Griekenland...

Het 'volk' accepteert Wilders' oneliners als reële opties en gaat voor Geert in het vuur. Hij appelleert aan primitieve onderbuikgevoelens van potentiële kiezers. Hij legt de schuld van vele problemen eenzijdig bij één groep: de moslims. De geschiedenis leert ons dat zo'n aanpak meestal desastreus uitpakt. Als we niet uitkijken stevenen we af op een paranoïde samenleving waarin groepen mensen tegenover elkaar komen te staan in plaats van samen te werken aan een betere en rechtvaardiger toekomst. De eerste tekenen daarvoor zijn nu dagelijks in de media te zien. Ik hoop, misschien tegen beter weten in, op een maatschappij waarin tolerantie de belangrijkste waarde is: mijn Utopia.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Ik had een droom (2)

Vannacht trof ik Dante op de stadsmuur van het Italiaanse plaatsje Lucca. Dante stelde me voor om samen het glas te heffen aan het pleintje waar het standbeeld van Puccini is geplaatst. Weldra zaten we in de stralende zon met een glas rode wijn in onze hand.

Dante:
Zullen we ons gesprek van gisteren voortzetten?

Ik:
Fijn, ik verheug me erop en ik ben zeer vereerd dat je na gisteren nog met me wilt praten.

Dante:
Natuurlijk! We hebben het gehad over het Heelal en over het multiversum. Ik moest erover denken, het is zo anders dan ik gewend ben om er tegenaan te kijken.

Ik:
Daar kan ik me alles bij voorstellen. Maar of je er op jouw manier over nadenkt, of op de manier van Hawking en Mlodinov, het blijft uiteindelijk ons bevattingsvermogen te boven gaan. En het model dat jij hanteert, heeft als grote voordeel dat ik het enigszins wél kan begrijpen.

Dante:
Dat bedoelde ik gisternacht ook te zeggen met mijn opmerking dat Hawking en Mlodinov het ook niet 'weten'.

Ik:
Dat begreep ik al en ik moe…

In memoriam Jan Jansen

Ik ontving eergisteren het bericht dat dirigent Jan Jansen afgelopen zaterdag 24 mei 2014 op 90-jarige leeftijd is overleden. Van Rose-Rie, zijn dochter die bij mij in het Zuid-Nederlands Kamerkoor zingt, had ik vorige week al gehoord dat het niet goed ging met hem. Toch kwam het bericht van het overlijden onverwacht voor me.

Jan Jansen was een begrip in Tilburg toen ik als 18-jarige jongeman aan het conservatorium kwam studeren. Mijn vrouw Kitty en haar moeder Trudy zongen bij Jan in zijn koren en hij was ook leraar aan het Paulus Lyceum waar Kitty van hem muziekles kreeg. Ik zou hem veel later opvolgen als muziekdocent aan die school. Jan was meer dirigent dan muziekdocent en hij werd geroemd om zijn initiatieven, zijn humor en vakmanschap. Ik keek op tegen Jan en ik heb destijds geen contact met hem (durven) zoeken ondanks het feit dat wij niet ver van elkaar woonden. Daar heb ik wel spijt van maar gedane zaken nemen geen keer. Vorig jaar heb ik hem opgezocht en we hadden een aller…