Doorgaan naar hoofdcontent

Intuïtie als raadgever

Het is onvermijdelijk: iedere volwassene ontmoet ooit op zijn levenspad een parvenu. Als de relatie met zo’n persoon slechts oppervlakkig is, kun je de omgang met zo iemand redelijk gemakkelijk en zonder noemenswaardige problemen kortstondig laten zijn. Dat wordt al moeilijker op het moment dat er sprake is van een zakelijke band of van een hiërarchische werkverhouding. Het moeilijkst lijkt het mij als zo’n patser (aangetrouwde) familie is. Gelukkig heb ik daar binnen mijn familiekring niet mee te maken.

De patjepeeër laat zich gemakkelijk herkennen door zijn nadrukkelijke en niet te omzeilen aanwezigheid. Hij vertoont narcistische trekken, voert het hoogste woord, doet graag aan namedropping, je hoeft hem uiteraard niks te vertellen en hij heeft vaak een volledig gebrek aan empathisch vermogen. Hij ziet het scherp en je mag blij zijn dat hij zijn kennis met jou wil delen. Signalen geven dat er iets misloopt in de communicatie kun je bij zo’n figuur net zo goed achterwege laten; de boodschap komt toch niet binnen. Zo’n platvloerse parvenu verkeert uiteraard in de ‘hoogste’ kringen en schreeuwt dat van de daken. Hij is echter zelf niet tot de daarbij behorende beschaving gekomen. De botterik is uit op persoonlijk gewin en bij zijn onophoudelijke jacht naar aandacht en erkenning, denkt hij niet aan de gevolgen van zijn gedrag voor anderen. Hij heeft het idee iedereen aanhoudend met mooie praatjes zoet te kunnen houden en beledigt zodoende bij voortduring de intellectuele capaciteiten van zijn gesprekspartners. Het zijn irritante personen die je eigenlijk zoveel mogelijk zou moeten bannen uit je leven.

Laatst had ik te maken met zo’n onbehouwen figuur. Bij eerste kennismaking voelde ik intuïtief al aan dat ik afstand moest bewaren. Echter, doordat  ik ook kansen voor mezelf zag en erop hoopte dat het allemaal wel mee zou kunnen vallen, verbrak ik het contact niet meteen bij eerste kennismaking. Had ik dat maar wel gedaan; het zou me veel ergernis hebben gescheeld. Het is natuurlijk nooit te laat om dergelijke personen uit je netwerk te weren en uiteindelijk heb ik dat dan ook effectief gedaan. Toch verbaast het me dat het mij, met al mijn levenservaring en -wijsheid, toch nog overkomt dat ik mijn intuïtie soms voor een korte periode met vakantie stuur. Terwijl ik eigenlijk beter behoor te weten.

Ik vraag me af hoe dergelijke megalomane lomperiken steeds weer anderen voor hun karretje weten te spannen. Volgens mij heeft dat te maken met het gegeven dat de meeste mensen graag in succes willen delen. De patjepeeër weet voor zijn eigen gewin feilloos de wonde plek bij de ander aan te boren. Ieder van ons heeft namelijk zijn eigen dromen en die belemmeren je op zulke momenten helaas maar al te vaak een juiste inschatting te maken van hoe je in omgang met zo iemand zou moeten handelen. ‘Als het te mooi lijkt om waar te zijn, dan is het meestal ook zo’ luidt de goede raad die je vaak kunt horen. Hoewel ik uit wil blijven gaan van ieders goede bedoelingen, ben ik van plan in de toekomst meer op mijn intuïtie te vertrouwen. Je bent nooit te oud om te leren.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Non-conformisme

Ik heb een zwak voor mensen die zich non-conformistisch opstellen. Zij geven onze wereld kleur en zorgen er telkens voor dat ons referentiekader wordt doorbroken, gewild of ongewild. Zo kan ik veel plezier beleven als product en functie door non-conformisten worden losgekoppeld. Bekende voorbeelden zijn natuurlijk Duchamp met zijn pissoir, zijn kruk met wiel of Picasso met zijn zadel en fietsstuur. De kunstenaar koppelt de onderdelen los van hun functie en er ontstaat een nieuwe realiteit waarbij het nieuwe beeld een andere betekenis krijgt. Het is maar hoe je naar de diverse onderdelen kunt kijken.

De kunstenaar is volgens mij niet op zoek naar nieuwe functies of nieuwe beelden. Hij gebruikt wat hij in zijn omgeving ziet. Picasso ging bijna associatief te werk. Ik heb thuis de DVD "Le Mystère Picasso" en daarin is te zien hoe Picasso van het een op het ander komt. Hij produceert omdat hij niet anders kan, het ligt in zijn aard opgesloten om met beelden bezig te zijn.

Nieuwe…

Omdenken, het overwegen meer dan waard

Omdenken is een andere manier om naar de werkelijkheid te kijken. We kunnen door omdenken anders tegen problemen aankijken. Dit omdenken is voortgekomen uit het besef dat wij zelf onderdeel van het probleem zijn. Problemen bestaan namelijk als wij het moeilijk vinden om het beeld van wat het zou moeten zijn los te laten, om open te staan voor wat is of zou kunnen zijn. Uitgangspunt bij omdenken is dat als we het gevoel hebben dat we steeds vaster in het probleem draaien als we op een bepaalde manier op de werkelijkheid drukken, we beter eens de andere kant op kunnen bewegen. Omdenken levert vaak verrassende inzichten op en is eigenlijk niet meer of minder dan het stoppen met het zogenaamde vastdenken.

Als je handelen baseert op iets wat je níet wilt (een probleem), is de kans groot dat je in een neerwaartse spiraal belandt. Je bent dan als het ware bezig aan het dweilen met de kraan open. Bovendien is er meestal sprake van het waterbed-effect: druk ergens op het waterbed en ergens and…