Doorgaan naar hoofdcontent

2015 was een bewogen jaar


De jaarwisseling staat voor de deur en de gezellige en donkere dagen voor kerst zijn weer aangebroken. Het is dan traditioneel de tijd om terug te blikken op gebeurtenissen van het afgelopen jaar. Natuurlijk is er over het nieuws in de wereld veel te vertellen; de kranten staan daar bol van. Maar ook op het persoonlijke vlak werkt een terugblik vaak louterend. Velen zullen deze behoefte om even pas op de plaats te maken wel herkennen en in mijn ogen is het ook een goede gewoonte om even stil te staan bij wat geweest is. Hierdoor krijgen belevenissen de ruimte en de plaats die ze verdienen. Ons levenstempo ligt hoog in onze cultuur en voor je het weet, wordt het ene moment overspoeld door het andere. Door alles even de revue te laten passeren, doe je recht aan alle inspanningen en dat geeft in mijn geval tot een voldaan gevoel. Er is veel gebeurd in mijn leven gedurende 2015.

Ik heb veel plezier beleefd aan mijn muzikale activiteiten van dit jaar. Zo staan mijn optredens met het Zuid-Nederlands Kamerkoor, het JeroenBoschKoor, Consortium Musicus Divertimento, Brabant Sinfonia en de Polenreis naar Krakau als belangrijke evenementen in mijn geheugen gegrift. Mijn composities Horses, A Gift To Mankind en mijn Requiem zijn diverse malen uitgevoerd in 2015 en de samenwerking met Evelyne Bohen en Bruno De Jonghe heeft geleid tot waardevolle initiatieven waarvan we in maart 2016 de vruchten kunnen plukken. We zullen dan in Tilburg en Brussel de Johannes Passion van Bach kunnen gaan uitvoeren. Op het gebied van de composities ben ik bijna klaar met de reeks composities die ik gemaakt heb voor de dissertatie van Monique Bussmann. Ook ben ik onlangs begonnen met het componeren van een vioolconcert, dat ik schrijf voor Hans Rijkmans.

De opbrengsten van de hierboven genoemde Johannes Passion zullen in Tilburg ten goede zullen komen aan de Stichting Jeugdwelzijn Zuid-India, waarvan ik bestuurslid ben. Deze stichting is afgelopen jaren zo succesvol gebleken dat we een school hebben kunnen financieren en dat er nu is begonnen met de bouw van een weeshuis. Wilde Ganzen ondersteunt dit laatste project en we zijn voldaan dat onze inspanningen tot dit resultaat hebben geleid. In februari 2016 zal ik met Hanny van der Schoot en de oprichter van de stichting, Jan van Corven, zelfs een bezoek af gaan leggen in Zuid-India om afspraken te maken over de bouw van het weeshuis en het werk met eigen ogen te aanschouwen.

Als beleidsmedewerker verbonden aan de Stichting Nieuwe Veste in Breda, was ik in 2015 projectleider voor de certificering van zowel de Bibliotheek Breda als het Centrum voor de Kunsten. Deze klus hebben we gezamenlijk geklaard en ik was erg voldaan dat we de landelijke duo-certificering binnen hebben kunnen slepen. Bij het orthopedagogisch samenwerkingsverband SPIL heb ik in 2015 ook een aanzet mogen geven tot het uitbouwen van het kwaliteitsbeleid. Het werken aan deze organisatie geeft mij veel energie en ik ben nu in het verlengde van mijn werk daar aan het studeren om er in 2016 als "bijzonder curator jeugdzorg" te kunnen functioneren.

De belangrijkste gebeurtenis van het afgelopen jaar was voor mij het overlijden van mijn moeder op 21 mei. Met haar dood kwam er een eind aan een periode van mantelzorg die de laatste jaren zwaar op mij drukte. Nu, een half jaar na haar dood, ben ik geleidelijk aan weer in staat om in een beter perspectief terug te kijken op haar leven en op hetgeen ze voor mij heeft betekend. Dat werd tijdelijk overschaduwd door haar (geestes)toestand en dat die ellende achter de rug is, maakt dat ook de positieve kanten weer naar boven komen. Gelukkig hebben Kitty en ik steun gehad aan onze kinderen met hun partners en beleven we bovendien veel plezier aan ons kleinkind, Livvie.
Ik heb in de afgelopen jaren enkele "interviews" met Paulette gehad over haar leven en daar heb ik geluidsopnamen van gemaakt. Tot nu toe is het nog té emotioneel beladen voor mij; ik kan het niet aan om naar haar stem te luisteren op dit moment. Ik heb me voorgenomen om dat in 2016 op te gaan pakken.

Terwijl ik dit schrijf, lees ik op aanraden van Elise Beckers, voorzitter van het JeroenBoschKoor, het boek Oorlog en terpentijn van Stefan Hertmans. Een prachtig boek dat in veel opzichten reminiscenties oproept aan het leven van Paulette. Fijn dat ik nu de tijd kan nemen om zulke boeken te lezen; het doet me goed. 2015 was een bewogen jaar.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

In memoriam Jan Jansen

Ik ontving eergisteren het bericht dat dirigent Jan Jansen afgelopen zaterdag 24 mei 2014 op 90-jarige leeftijd is overleden. Van Rose-Rie, zijn dochter die bij mij in het Zuid-Nederlands Kamerkoor zingt, had ik vorige week al gehoord dat het niet goed ging met hem. Toch kwam het bericht van het overlijden onverwacht voor me.

Jan Jansen was een begrip in Tilburg toen ik als 18-jarige jongeman aan het conservatorium kwam studeren. Mijn vrouw Kitty en haar moeder Trudy zongen bij Jan in zijn koren en hij was ook leraar aan het Paulus Lyceum waar Kitty van hem muziekles kreeg. Ik zou hem veel later opvolgen als muziekdocent aan die school. Jan was meer dirigent dan muziekdocent en hij werd geroemd om zijn initiatieven, zijn humor en vakmanschap. Ik keek op tegen Jan en ik heb destijds geen contact met hem (durven) zoeken ondanks het feit dat wij niet ver van elkaar woonden. Daar heb ik wel spijt van maar gedane zaken nemen geen keer. Vorig jaar heb ik hem opgezocht en we hadden een aller…

Ik had een droom (2)

Vannacht trof ik Dante op de stadsmuur van het Italiaanse plaatsje Lucca. Dante stelde me voor om samen het glas te heffen aan het pleintje waar het standbeeld van Puccini is geplaatst. Weldra zaten we in de stralende zon met een glas rode wijn in onze hand.

Dante:
Zullen we ons gesprek van gisteren voortzetten?

Ik:
Fijn, ik verheug me erop en ik ben zeer vereerd dat je na gisteren nog met me wilt praten.

Dante:
Natuurlijk! We hebben het gehad over het Heelal en over het multiversum. Ik moest erover denken, het is zo anders dan ik gewend ben om er tegenaan te kijken.

Ik:
Daar kan ik me alles bij voorstellen. Maar of je er op jouw manier over nadenkt, of op de manier van Hawking en Mlodinov, het blijft uiteindelijk ons bevattingsvermogen te boven gaan. En het model dat jij hanteert, heeft als grote voordeel dat ik het enigszins wél kan begrijpen.

Dante:
Dat bedoelde ik gisternacht ook te zeggen met mijn opmerking dat Hawking en Mlodinov het ook niet 'weten'.

Ik:
Dat begreep ik al en ik moe…