Doorgaan naar hoofdcontent

2015 was een bewogen jaar


De jaarwisseling staat voor de deur en de gezellige en donkere dagen voor kerst zijn weer aangebroken. Het is dan traditioneel de tijd om terug te blikken op gebeurtenissen van het afgelopen jaar. Natuurlijk is er over het nieuws in de wereld veel te vertellen; de kranten staan daar bol van. Maar ook op het persoonlijke vlak werkt een terugblik vaak louterend. Velen zullen deze behoefte om even pas op de plaats te maken wel herkennen en in mijn ogen is het ook een goede gewoonte om even stil te staan bij wat geweest is. Hierdoor krijgen belevenissen de ruimte en de plaats die ze verdienen. Ons levenstempo ligt hoog in onze cultuur en voor je het weet, wordt het ene moment overspoeld door het andere. Door alles even de revue te laten passeren, doe je recht aan alle inspanningen en dat geeft in mijn geval tot een voldaan gevoel. Er is veel gebeurd in mijn leven gedurende 2015.

Ik heb veel plezier beleefd aan mijn muzikale activiteiten van dit jaar. Zo staan mijn optredens met het Zuid-Nederlands Kamerkoor, het JeroenBoschKoor, Consortium Musicus Divertimento, Brabant Sinfonia en de Polenreis naar Krakau als belangrijke evenementen in mijn geheugen gegrift. Mijn composities Horses, A Gift To Mankind en mijn Requiem zijn diverse malen uitgevoerd in 2015 en de samenwerking met Evelyne Bohen en Bruno De Jonghe heeft geleid tot waardevolle initiatieven waarvan we in maart 2016 de vruchten kunnen plukken. We zullen dan in Tilburg en Brussel de Johannes Passion van Bach kunnen gaan uitvoeren. Op het gebied van de composities ben ik bijna klaar met de reeks composities die ik gemaakt heb voor de dissertatie van Monique Bussmann. Ook ben ik onlangs begonnen met het componeren van een vioolconcert, dat ik schrijf voor Hans Rijkmans.

De opbrengsten van de hierboven genoemde Johannes Passion zullen in Tilburg ten goede zullen komen aan de Stichting Jeugdwelzijn Zuid-India, waarvan ik bestuurslid ben. Deze stichting is afgelopen jaren zo succesvol gebleken dat we een school hebben kunnen financieren en dat er nu is begonnen met de bouw van een weeshuis. Wilde Ganzen ondersteunt dit laatste project en we zijn voldaan dat onze inspanningen tot dit resultaat hebben geleid. In februari 2016 zal ik met Hanny van der Schoot en de oprichter van de stichting, Jan van Corven, zelfs een bezoek af gaan leggen in Zuid-India om afspraken te maken over de bouw van het weeshuis en het werk met eigen ogen te aanschouwen.

Als beleidsmedewerker verbonden aan de Stichting Nieuwe Veste in Breda, was ik in 2015 projectleider voor de certificering van zowel de Bibliotheek Breda als het Centrum voor de Kunsten. Deze klus hebben we gezamenlijk geklaard en ik was erg voldaan dat we de landelijke duo-certificering binnen hebben kunnen slepen. Bij het orthopedagogisch samenwerkingsverband SPIL heb ik in 2015 ook een aanzet mogen geven tot het uitbouwen van het kwaliteitsbeleid. Het werken aan deze organisatie geeft mij veel energie en ik ben nu in het verlengde van mijn werk daar aan het studeren om er in 2016 als "bijzonder curator jeugdzorg" te kunnen functioneren.

De belangrijkste gebeurtenis van het afgelopen jaar was voor mij het overlijden van mijn moeder op 21 mei. Met haar dood kwam er een eind aan een periode van mantelzorg die de laatste jaren zwaar op mij drukte. Nu, een half jaar na haar dood, ben ik geleidelijk aan weer in staat om in een beter perspectief terug te kijken op haar leven en op hetgeen ze voor mij heeft betekend. Dat werd tijdelijk overschaduwd door haar (geestes)toestand en dat die ellende achter de rug is, maakt dat ook de positieve kanten weer naar boven komen. Gelukkig hebben Kitty en ik steun gehad aan onze kinderen met hun partners en beleven we bovendien veel plezier aan ons kleinkind, Livvie.
Ik heb in de afgelopen jaren enkele "interviews" met Paulette gehad over haar leven en daar heb ik geluidsopnamen van gemaakt. Tot nu toe is het nog té emotioneel beladen voor mij; ik kan het niet aan om naar haar stem te luisteren op dit moment. Ik heb me voorgenomen om dat in 2016 op te gaan pakken.

Terwijl ik dit schrijf, lees ik op aanraden van Elise Beckers, voorzitter van het JeroenBoschKoor, het boek Oorlog en terpentijn van Stefan Hertmans. Een prachtig boek dat in veel opzichten reminiscenties oproept aan het leven van Paulette. Fijn dat ik nu de tijd kan nemen om zulke boeken te lezen; het doet me goed. 2015 was een bewogen jaar.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Non-conformisme

Ik heb een zwak voor mensen die zich non-conformistisch opstellen. Zij geven onze wereld kleur en zorgen er telkens voor dat ons referentiekader wordt doorbroken, gewild of ongewild. Zo kan ik veel plezier beleven als product en functie door non-conformisten worden losgekoppeld. Bekende voorbeelden zijn natuurlijk Duchamp met zijn pissoir, zijn kruk met wiel of Picasso met zijn zadel en fietsstuur. De kunstenaar koppelt de onderdelen los van hun functie en er ontstaat een nieuwe realiteit waarbij het nieuwe beeld een andere betekenis krijgt. Het is maar hoe je naar de diverse onderdelen kunt kijken.

De kunstenaar is volgens mij niet op zoek naar nieuwe functies of nieuwe beelden. Hij gebruikt wat hij in zijn omgeving ziet. Picasso ging bijna associatief te werk. Ik heb thuis de DVD "Le Mystère Picasso" en daarin is te zien hoe Picasso van het een op het ander komt. Hij produceert omdat hij niet anders kan, het ligt in zijn aard opgesloten om met beelden bezig te zijn.

Nieuwe…

Omdenken, het overwegen meer dan waard

Omdenken is een andere manier om naar de werkelijkheid te kijken. We kunnen door omdenken anders tegen problemen aankijken. Dit omdenken is voortgekomen uit het besef dat wij zelf onderdeel van het probleem zijn. Problemen bestaan namelijk als wij het moeilijk vinden om het beeld van wat het zou moeten zijn los te laten, om open te staan voor wat is of zou kunnen zijn. Uitgangspunt bij omdenken is dat als we het gevoel hebben dat we steeds vaster in het probleem draaien als we op een bepaalde manier op de werkelijkheid drukken, we beter eens de andere kant op kunnen bewegen. Omdenken levert vaak verrassende inzichten op en is eigenlijk niet meer of minder dan het stoppen met het zogenaamde vastdenken.

Als je handelen baseert op iets wat je níet wilt (een probleem), is de kans groot dat je in een neerwaartse spiraal belandt. Je bent dan als het ware bezig aan het dweilen met de kraan open. Bovendien is er meestal sprake van het waterbed-effect: druk ergens op het waterbed en ergens and…