Doorgaan naar hoofdcontent

Mijn reis naar Zuid-India 7

Om 9.00 uur, meteen na het ontbijt en de traditionele start in de hal van het ziekenhuis, vertrokken we naar het houten paleis Padmanabhapuram op ongeveer een uur rijden van Vellamadam. De weg ernaar toe is grotendeels bekend terrein geworden; alleen het laatste stuk was onbekend.
Eenmaal aangekomen moet je, als je met de auto komt, entreegeld betalen. De souvenirkraampjes zijn in twee straten opgesteld en er staan veel (school)bussen geparkeerd aan de zijkant van het paleis. Daar zetten we de auto neer en lopen via een van de winkelstraatjes naar de ingang van het paleis. Het is een grote toeristische attractie voor de Indiërs. We worden naar de schoenengaderobe geleid en leveren daar onze schoenen in; evenals in de tempels, moet je het paleis met blote voeten betreden. Het entreekaartje kost Rs 300 voor buitenlanders en Rs 30 voor Indiërs. Als je foto's wilt maken met je mobiele camera kost dat Rs 50 extra en als je een camera gebruikt moet je Rs 2000 extra betalen. Ze hebben nog niet in de gaten dat je met de laatste generatie iPhone, even goede foto's kunt maken. Het prijsverschil slaat dus nergens op en wij hebben voor die Rs 50 mooie foto's kunnen maken.
Het paleis is in een paar woorden te vangen: eenvoudigweg prachtig! Het paleis is rond 1400 gebouwd en tot in de 18de eeuw uitgebreid. Het was duidelijk dat de maharadja's en koningen puissant rijk waren. Je komt ogen te kort en gelukkig staan er verduidelijkende borden met teksten in Tamil, Hindi en Engels in elke ruimte. Bovendien zit in elke ruimte iemand die je standaard informatie geeft. Als ze in de gaten hebben dat je geïnteresseerd bent in wat ze vertellen, dan geven ze veel extra achtergrondinformatie. Ze zijn ook allemaal erg benieuwd waar we vandaan komen en als we zeggen dat we uit Nederland komen, worden we gewezen op de invloed van de Nederlanders op de maharadja's en de cadeaus die de Nederlanders aan de koningen hebben gegeven. Vooral Bartholemeus (rond 1600) wordt aangehaald als grote vriend van de koning en als regelmatige gast van het paleis. Tijdens de wandeling door het paleis, die geheel is uitgestippeld en door routemarkeringen is aangegeven, worden we regelmatig aangesproken door Indiërs en zelfs hele schoolklassen met de vraag hoe we heten en waar we vandaag komen. Wij zijn tussen deze voornamelijk Indiase mensen een bezienswaardigheid op zich; we hoeven er niet veel moeite voor te doen om op te vallen.
Jan was niet mee naar binnen gegaan omdat hij er al vaker was geweest en hij ging naar een juwelier die gevestigd is bij de ingang van het binnenhof van het paleis. Hij heeft er wat juwelen voor zijn vrouw Malinka gekocht en stond ons weer op te wachten bij de uitgang. Omdat hij zo enthousiast vertelde over de juwelier, zijn ook wij daar naar binnen gegaan en hebben we het een en ander aangeschaft. Omdat Jan er al vaker was geweest en als een goede klant werd aangemerkt, heeft hij voor een korting weten te zorgen en kregen we zelfs dure thee mee. Ik vermoed dat de juwelier, die overigens uitstekend Engels sprak omdat hij op een internationale school had gezeten, ruim aan ons verdiend heeft. Maar iedereen was blij, en daar gaat het om.
Terug in Vellamadam hebben we met Dr. Johnson Raj vergaderd op de kamer van Jan. Er moesten wat afspraken gemaakt worden over de informatiestroom tussen onze Stichting Jeugdwelzijn Zuid-India en ProVision van Dr. Johnson. Wij willen regelmatig een nieuwsbrief uit laten komen met achtergrondinformatie over de projecten die wij ondersteunen. Dat is nodig voor rapportage aan onze sponsoren en aan de Wilde Ganzen. Hiermee kunnen we donateurs op de hoogte houden van wat wij met hun donatie doen. Bovendien wilden wij Dr. Johnson duidelijk maken dat onze Stichting zich richt op kinderen van 0-18 jaar die zich in een achterstandsituatie bevinden. Dat was belangrijk omdat anders een stroom aanvragen onze kant opkomt, waarvan we op voorhand weten dat we ze niet kunnen honoreren.
Toen dat achter de rug was, ben ik even teruggekomen op het centrum in Chettikulam dat wij eerder deze week bezocht hadden. Ik was zo aangedaan door wat ik daar heb gezien, dat ik de €300 die het JeroenBoschKoor en het Zuid-Nederlands Kamerkoor voor mijn vertrek ingezameld hadden, daar wilde besteden. Roel, de zoon van Hanny die fysiotherapeut is, zal een lijst maken met spullen die ze daar goed kunnen gebruiken. Dr. Johnson zal daaruit kiezen en de aanschaf daarvan zal in locale Indiase winkels gebeuren. Hij zal ons gespecificeerde rekeningen overhandigen en ter plekke foto's maken van die goederen. Ik ben ervan overtuigd dat het geld zo een goede bestemming krijgt.
Na deze vergadering gingen we met z'n vieren in de auto van Dr. Johnson Raj naar Kanniyakumari waar we bij het Sunset Point de zonsondergang mee hebben gemaakt, samen met duizenden Indiërs van alle geloven. Ik schrijf dat laatste erbij omdat de gelovigen erg duidelijk maken dat ze aanwezig zijn door hun muziek rondom de parkeerplaats hard door luidsprekers te laten schallen. Dit is iets wat hier overigens overal waar we geweest zijn het geval is. Zelfs op onze compound bij het ziekenhuis begint om 05.00 uur 's nachts in een naburig dorp de keiharde muziek te klinken. Ik zou willen dat ze die mensen een koptelefoon cadeau zouden geven. Het is je reinste milieuverontreiniging, maar daar zitten de Indiërs niet mee; ook hygiene en vervuiling staan niet hoog op de prioriteitenlijst en vormen in dit land een wezenlijk probleem.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Non-conformisme

Ik heb een zwak voor mensen die zich non-conformistisch opstellen. Zij geven onze wereld kleur en zorgen er telkens voor dat ons referentiekader wordt doorbroken, gewild of ongewild. Zo kan ik veel plezier beleven als product en functie door non-conformisten worden losgekoppeld. Bekende voorbeelden zijn natuurlijk Duchamp met zijn pissoir, zijn kruk met wiel of Picasso met zijn zadel en fietsstuur. De kunstenaar koppelt de onderdelen los van hun functie en er ontstaat een nieuwe realiteit waarbij het nieuwe beeld een andere betekenis krijgt. Het is maar hoe je naar de diverse onderdelen kunt kijken.

De kunstenaar is volgens mij niet op zoek naar nieuwe functies of nieuwe beelden. Hij gebruikt wat hij in zijn omgeving ziet. Picasso ging bijna associatief te werk. Ik heb thuis de DVD "Le Mystère Picasso" en daarin is te zien hoe Picasso van het een op het ander komt. Hij produceert omdat hij niet anders kan, het ligt in zijn aard opgesloten om met beelden bezig te zijn.

Nieuwe…

Omdenken, het overwegen meer dan waard

Omdenken is een andere manier om naar de werkelijkheid te kijken. We kunnen door omdenken anders tegen problemen aankijken. Dit omdenken is voortgekomen uit het besef dat wij zelf onderdeel van het probleem zijn. Problemen bestaan namelijk als wij het moeilijk vinden om het beeld van wat het zou moeten zijn los te laten, om open te staan voor wat is of zou kunnen zijn. Uitgangspunt bij omdenken is dat als we het gevoel hebben dat we steeds vaster in het probleem draaien als we op een bepaalde manier op de werkelijkheid drukken, we beter eens de andere kant op kunnen bewegen. Omdenken levert vaak verrassende inzichten op en is eigenlijk niet meer of minder dan het stoppen met het zogenaamde vastdenken.

Als je handelen baseert op iets wat je níet wilt (een probleem), is de kans groot dat je in een neerwaartse spiraal belandt. Je bent dan als het ware bezig aan het dweilen met de kraan open. Bovendien is er meestal sprake van het waterbed-effect: druk ergens op het waterbed en ergens and…