Doorgaan naar hoofdcontent

De zeer oude zingt

Gisteren had ik een topervaring bij de geweldige uitvoering van de Johannes Passion van J.S. Bach in de conservatoriumzaal aan de Regentschapstraat te Brussel. Het was een gedenkwaardig benefietconcert dat ik in samenwerking met Bruno De Jonghe en Evelyne Bohen had georganiseerd. Het Zuid-Nederlands Kamerkoor en het Hoofdstedelijk Academie Koor en het Ensemble Nativitas waren tezamen gesmeed tot een prachtige koor en het begeleidende orkest was speciaal voor de gelegenheid samengesteld. De Vlaamse solisten waren in vorm en de instrumentalisten waren goed op dreef. Ik weet nu nog niet wat de opbrengst zal zijn, maar de concerten waren druk bezocht en wij hadden de nodige sponsors gevonden die ons hebben geholpen met het bereiken van onze doelen. Voor mij, als bestuurslid van Stichting Jeugdwelzijn Zuid-India, was het een feest om op deze wijze mijn bijdrage te leveren aan een betere wereld.

Het Koninklijke Conservatorium werd tussen 1872 tot 1976 gebouwd in een neo-renaissancestijl op de plaats waar voorheen het paleis had gestaan. Een prachtig gebouw op een prachtige locatie met een entree die de grandeur van vergane, glorievolle tijden verraadt. Vele bustes van grote componisten staan er als stille wachters in de imposante ruimte opgesteld. Je voelt je opgenomen in een luisterrijk verleden en het geeft gewicht aan wat je zelf op muzikaal gebied doet.

Als je vervolgens alle rotzooi en troep over het hoofd ziet die je op weg naar de concertzaal
tegenkomt, kom je in een muzikaal Walhalla terecht. Een prachtige zaal met een geweldige akoestiek en een prachtige uitstraling. Het is alsof ik me in het theater van Boedapest of Lvov bevind met als grootste verschil dat de stad Brussel er zich niets aan gelegen laat liggen om zulke prachtgebouwen met een geweldige historie voor komende generaties te behouden. De politici maken er een potje van; de Vlaamse kant vindt dat het de taak is van de Waalse om het gebouw te onderhouden en vice versa. Gevolg is dat er een gebouw letterlijk op instorten staat en dat niemand zich daar verantwoordelijk voor acht. Mijn hart huilt bij het zien van zoveel onnodig verval. Ik dacht aan een gedicht van Lucebert: "De zeer oude zingt" uit 1974.


er is niet meer bij weinig
noch is er minder
nog is onzeker wat er was
wat wordt wordt willoos
eerst als het is is het ernst
het herinnert zich heilloos
en blijft ijlings

alles van waarde is weerloos
wordt van aanraakbaarheid rijk
en aan alles gelijk

als het hart van de tijd
als het hart van de tijd


Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Non-conformisme

Ik heb een zwak voor mensen die zich non-conformistisch opstellen. Zij geven onze wereld kleur en zorgen er telkens voor dat ons referentiekader wordt doorbroken, gewild of ongewild. Zo kan ik veel plezier beleven als product en functie door non-conformisten worden losgekoppeld. Bekende voorbeelden zijn natuurlijk Duchamp met zijn pissoir, zijn kruk met wiel of Picasso met zijn zadel en fietsstuur. De kunstenaar koppelt de onderdelen los van hun functie en er ontstaat een nieuwe realiteit waarbij het nieuwe beeld een andere betekenis krijgt. Het is maar hoe je naar de diverse onderdelen kunt kijken.

De kunstenaar is volgens mij niet op zoek naar nieuwe functies of nieuwe beelden. Hij gebruikt wat hij in zijn omgeving ziet. Picasso ging bijna associatief te werk. Ik heb thuis de DVD "Le Mystère Picasso" en daarin is te zien hoe Picasso van het een op het ander komt. Hij produceert omdat hij niet anders kan, het ligt in zijn aard opgesloten om met beelden bezig te zijn.

Nieuwe…

Omdenken, het overwegen meer dan waard

Omdenken is een andere manier om naar de werkelijkheid te kijken. We kunnen door omdenken anders tegen problemen aankijken. Dit omdenken is voortgekomen uit het besef dat wij zelf onderdeel van het probleem zijn. Problemen bestaan namelijk als wij het moeilijk vinden om het beeld van wat het zou moeten zijn los te laten, om open te staan voor wat is of zou kunnen zijn. Uitgangspunt bij omdenken is dat als we het gevoel hebben dat we steeds vaster in het probleem draaien als we op een bepaalde manier op de werkelijkheid drukken, we beter eens de andere kant op kunnen bewegen. Omdenken levert vaak verrassende inzichten op en is eigenlijk niet meer of minder dan het stoppen met het zogenaamde vastdenken.

Als je handelen baseert op iets wat je níet wilt (een probleem), is de kans groot dat je in een neerwaartse spiraal belandt. Je bent dan als het ware bezig aan het dweilen met de kraan open. Bovendien is er meestal sprake van het waterbed-effect: druk ergens op het waterbed en ergens and…