Doorgaan naar hoofdcontent

De zeer oude zingt

Gisteren had ik een topervaring bij de geweldige uitvoering van de Johannes Passion van J.S. Bach in de conservatoriumzaal aan de Regentschapstraat te Brussel. Het was een gedenkwaardig benefietconcert dat ik in samenwerking met Bruno De Jonghe en Evelyne Bohen had georganiseerd. Het Zuid-Nederlands Kamerkoor en het Hoofdstedelijk Academie Koor en het Ensemble Nativitas waren tezamen gesmeed tot een prachtige koor en het begeleidende orkest was speciaal voor de gelegenheid samengesteld. De Vlaamse solisten waren in vorm en de instrumentalisten waren goed op dreef. Ik weet nu nog niet wat de opbrengst zal zijn, maar de concerten waren druk bezocht en wij hadden de nodige sponsors gevonden die ons hebben geholpen met het bereiken van onze doelen. Voor mij, als bestuurslid van Stichting Jeugdwelzijn Zuid-India, was het een feest om op deze wijze mijn bijdrage te leveren aan een betere wereld.

Het Koninklijke Conservatorium werd tussen 1872 tot 1976 gebouwd in een neo-renaissancestijl op de plaats waar voorheen het paleis had gestaan. Een prachtig gebouw op een prachtige locatie met een entree die de grandeur van vergane, glorievolle tijden verraadt. Vele bustes van grote componisten staan er als stille wachters in de imposante ruimte opgesteld. Je voelt je opgenomen in een luisterrijk verleden en het geeft gewicht aan wat je zelf op muzikaal gebied doet.

Als je vervolgens alle rotzooi en troep over het hoofd ziet die je op weg naar de concertzaal
tegenkomt, kom je in een muzikaal Walhalla terecht. Een prachtige zaal met een geweldige akoestiek en een prachtige uitstraling. Het is alsof ik me in het theater van Boedapest of Lvov bevind met als grootste verschil dat de stad Brussel er zich niets aan gelegen laat liggen om zulke prachtgebouwen met een geweldige historie voor komende generaties te behouden. De politici maken er een potje van; de Vlaamse kant vindt dat het de taak is van de Waalse om het gebouw te onderhouden en vice versa. Gevolg is dat er een gebouw letterlijk op instorten staat en dat niemand zich daar verantwoordelijk voor acht. Mijn hart huilt bij het zien van zoveel onnodig verval. Ik dacht aan een gedicht van Lucebert: "De zeer oude zingt" uit 1974.


er is niet meer bij weinig
noch is er minder
nog is onzeker wat er was
wat wordt wordt willoos
eerst als het is is het ernst
het herinnert zich heilloos
en blijft ijlings

alles van waarde is weerloos
wordt van aanraakbaarheid rijk
en aan alles gelijk

als het hart van de tijd
als het hart van de tijd


Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Ik had een droom (2)

Vannacht trof ik Dante op de stadsmuur van het Italiaanse plaatsje Lucca. Dante stelde me voor om samen het glas te heffen aan het pleintje waar het standbeeld van Puccini is geplaatst. Weldra zaten we in de stralende zon met een glas rode wijn in onze hand.

Dante:
Zullen we ons gesprek van gisteren voortzetten?

Ik:
Fijn, ik verheug me erop en ik ben zeer vereerd dat je na gisteren nog met me wilt praten.

Dante:
Natuurlijk! We hebben het gehad over het Heelal en over het multiversum. Ik moest erover denken, het is zo anders dan ik gewend ben om er tegenaan te kijken.

Ik:
Daar kan ik me alles bij voorstellen. Maar of je er op jouw manier over nadenkt, of op de manier van Hawking en Mlodinov, het blijft uiteindelijk ons bevattingsvermogen te boven gaan. En het model dat jij hanteert, heeft als grote voordeel dat ik het enigszins wél kan begrijpen.

Dante:
Dat bedoelde ik gisternacht ook te zeggen met mijn opmerking dat Hawking en Mlodinov het ook niet 'weten'.

Ik:
Dat begreep ik al en ik moe…

In memoriam Jan Jansen

Ik ontving eergisteren het bericht dat dirigent Jan Jansen afgelopen zaterdag 24 mei 2014 op 90-jarige leeftijd is overleden. Van Rose-Rie, zijn dochter die bij mij in het Zuid-Nederlands Kamerkoor zingt, had ik vorige week al gehoord dat het niet goed ging met hem. Toch kwam het bericht van het overlijden onverwacht voor me.

Jan Jansen was een begrip in Tilburg toen ik als 18-jarige jongeman aan het conservatorium kwam studeren. Mijn vrouw Kitty en haar moeder Trudy zongen bij Jan in zijn koren en hij was ook leraar aan het Paulus Lyceum waar Kitty van hem muziekles kreeg. Ik zou hem veel later opvolgen als muziekdocent aan die school. Jan was meer dirigent dan muziekdocent en hij werd geroemd om zijn initiatieven, zijn humor en vakmanschap. Ik keek op tegen Jan en ik heb destijds geen contact met hem (durven) zoeken ondanks het feit dat wij niet ver van elkaar woonden. Daar heb ik wel spijt van maar gedane zaken nemen geen keer. Vorig jaar heb ik hem opgezocht en we hadden een aller…