Doorgaan naar hoofdcontent

Wir haben es nicht gewusst!

Ik was bij thuiskomst uit India geschokt over wat ik hier op het nieuws hoorde over de vluchtelingenstromen die in Griekenland vast kwamen te zitten bij hun reis uit vreselijke oorlogsgebieden. Sinds de weken dat ik weer hier ben is mijn geschoktheid, via boosheid omgeslagen naar verbijstering. Ik ben verbijsterd over de ontstane situatie en de wijze waarop we in Europa met deze vluchtelingen en elkaar omgaan.

Nee, ik hoor niet tot de categorie verbijsterde mensen die worstelen met de prangende vraag: "En ík dan?!" Ik kom niks tekort en heb geen enkel begrip voor mensen die zich hier in ons welvarende Europa alleen maar druk maken over wat hén tekort wordt gedaan. Het is de onverdraagzaamheid en het schijnbaar volledige gebrek aan compassie en empathie die mij verbijsteren. Wat is er toch mis gegaan in onze maatschappij? Waarom denkt een groot deel van de mensen vooral aan zichzelf en aan behoud van materieel bezit?

Wij, Nederlanders, vinden onszelf tolerant en wijzen vaak met ons vingertje beschuldigend en verwijtend naar anderen. Zo is in het recente verleden de uitspraak Wir haben es nicht gewusst vaak aangehaald om ons ongeloof te uiten over het feit dat de Duitsers het hoofd tijdens de Tweede Wereldoorlog afwendden als het ging om de misdaden die toen door het Naziregime werden begaan. Ik vraag me af hoe over pakweg 30 jaar over ons geoordeeld zal worden als komende generaties ons huidige gedrag onder de loep nemen. Kunnen wij dan in het Westen met droge ogen zeggen dat we het niet wisten? Dat we niet op de hoogte waren van de wanhopige taferelen aan de grenzen van Europa? Dat we alles in het werk hebben gesteld om deze mensen te helpen? Mensen met dezelfde dromen en verlangens als wij...

Als we alle vluchtelingen (tijdelijk of permanent) zouden verdelen over alle steden en dorpen in Europa, dan zou elke stad of dorp slechts een paar vluchtelingen op hoeven te vangen. Dan is er geen probleem. Maar wat zien we gebeuren? Landen sluiten grenzen, we brengen grote groepen vluchtelingen onder in centra die daar niet op berekend zijn, lidstaten weigeren mee te werken aan oplossingen, we besteden al onze energie en kracht om ze uit Europa te houden, we geven miljarden aan Turkije om vluchtelingen terug te sturen... Volgens mij zijn er positievere en effectievere manieren te bedenken om onze energie, kracht en geld in te zetten.

Wat me het meest stoort is het egocentrisme dat wij ten toon spreiden waar het gaat om het oplossen van deze immense humanitaire ramp. Dat landen als Saoedi Arabië met al hun geld niet bijdragen aan een oplossing, mag voor ons geen enkele reden zijn om ons te verliezen in politiek gesteggel, ons afzijdig te houden of om onze welvaart niet ruimhartig te delen met deze mensen in nood. Het is fout en laf om ons te verschuilen achter wet- en regelgeving en om deze mensen langdurig in procedures te plaatsen zonder uitzicht op een toekomst die menswaardig is. Hoezo "En ík dan?" Juist jíj, met al je welvaart en beschaving, kunt en moet bijdragen aan een betere wereld.


Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Ik had een droom (2)

Vannacht trof ik Dante op de stadsmuur van het Italiaanse plaatsje Lucca. Dante stelde me voor om samen het glas te heffen aan het pleintje waar het standbeeld van Puccini is geplaatst. Weldra zaten we in de stralende zon met een glas rode wijn in onze hand.

Dante:
Zullen we ons gesprek van gisteren voortzetten?

Ik:
Fijn, ik verheug me erop en ik ben zeer vereerd dat je na gisteren nog met me wilt praten.

Dante:
Natuurlijk! We hebben het gehad over het Heelal en over het multiversum. Ik moest erover denken, het is zo anders dan ik gewend ben om er tegenaan te kijken.

Ik:
Daar kan ik me alles bij voorstellen. Maar of je er op jouw manier over nadenkt, of op de manier van Hawking en Mlodinov, het blijft uiteindelijk ons bevattingsvermogen te boven gaan. En het model dat jij hanteert, heeft als grote voordeel dat ik het enigszins wél kan begrijpen.

Dante:
Dat bedoelde ik gisternacht ook te zeggen met mijn opmerking dat Hawking en Mlodinov het ook niet 'weten'.

Ik:
Dat begreep ik al en ik moe…

In memoriam Jan Jansen

Ik ontving eergisteren het bericht dat dirigent Jan Jansen afgelopen zaterdag 24 mei 2014 op 90-jarige leeftijd is overleden. Van Rose-Rie, zijn dochter die bij mij in het Zuid-Nederlands Kamerkoor zingt, had ik vorige week al gehoord dat het niet goed ging met hem. Toch kwam het bericht van het overlijden onverwacht voor me.

Jan Jansen was een begrip in Tilburg toen ik als 18-jarige jongeman aan het conservatorium kwam studeren. Mijn vrouw Kitty en haar moeder Trudy zongen bij Jan in zijn koren en hij was ook leraar aan het Paulus Lyceum waar Kitty van hem muziekles kreeg. Ik zou hem veel later opvolgen als muziekdocent aan die school. Jan was meer dirigent dan muziekdocent en hij werd geroemd om zijn initiatieven, zijn humor en vakmanschap. Ik keek op tegen Jan en ik heb destijds geen contact met hem (durven) zoeken ondanks het feit dat wij niet ver van elkaar woonden. Daar heb ik wel spijt van maar gedane zaken nemen geen keer. Vorig jaar heb ik hem opgezocht en we hadden een aller…