Doorgaan naar hoofdcontent

Wir haben es nicht gewusst!

Ik was bij thuiskomst uit India geschokt over wat ik hier op het nieuws hoorde over de vluchtelingenstromen die in Griekenland vast kwamen te zitten bij hun reis uit vreselijke oorlogsgebieden. Sinds de weken dat ik weer hier ben is mijn geschoktheid, via boosheid omgeslagen naar verbijstering. Ik ben verbijsterd over de ontstane situatie en de wijze waarop we in Europa met deze vluchtelingen en elkaar omgaan.

Nee, ik hoor niet tot de categorie verbijsterde mensen die worstelen met de prangende vraag: "En ík dan?!" Ik kom niks tekort en heb geen enkel begrip voor mensen die zich hier in ons welvarende Europa alleen maar druk maken over wat hén tekort wordt gedaan. Het is de onverdraagzaamheid en het schijnbaar volledige gebrek aan compassie en empathie die mij verbijsteren. Wat is er toch mis gegaan in onze maatschappij? Waarom denkt een groot deel van de mensen vooral aan zichzelf en aan behoud van materieel bezit?

Wij, Nederlanders, vinden onszelf tolerant en wijzen vaak met ons vingertje beschuldigend en verwijtend naar anderen. Zo is in het recente verleden de uitspraak Wir haben es nicht gewusst vaak aangehaald om ons ongeloof te uiten over het feit dat de Duitsers het hoofd tijdens de Tweede Wereldoorlog afwendden als het ging om de misdaden die toen door het Naziregime werden begaan. Ik vraag me af hoe over pakweg 30 jaar over ons geoordeeld zal worden als komende generaties ons huidige gedrag onder de loep nemen. Kunnen wij dan in het Westen met droge ogen zeggen dat we het niet wisten? Dat we niet op de hoogte waren van de wanhopige taferelen aan de grenzen van Europa? Dat we alles in het werk hebben gesteld om deze mensen te helpen? Mensen met dezelfde dromen en verlangens als wij...

Als we alle vluchtelingen (tijdelijk of permanent) zouden verdelen over alle steden en dorpen in Europa, dan zou elke stad of dorp slechts een paar vluchtelingen op hoeven te vangen. Dan is er geen probleem. Maar wat zien we gebeuren? Landen sluiten grenzen, we brengen grote groepen vluchtelingen onder in centra die daar niet op berekend zijn, lidstaten weigeren mee te werken aan oplossingen, we besteden al onze energie en kracht om ze uit Europa te houden, we geven miljarden aan Turkije om vluchtelingen terug te sturen... Volgens mij zijn er positievere en effectievere manieren te bedenken om onze energie, kracht en geld in te zetten.

Wat me het meest stoort is het egocentrisme dat wij ten toon spreiden waar het gaat om het oplossen van deze immense humanitaire ramp. Dat landen als Saoedi Arabië met al hun geld niet bijdragen aan een oplossing, mag voor ons geen enkele reden zijn om ons te verliezen in politiek gesteggel, ons afzijdig te houden of om onze welvaart niet ruimhartig te delen met deze mensen in nood. Het is fout en laf om ons te verschuilen achter wet- en regelgeving en om deze mensen langdurig in procedures te plaatsen zonder uitzicht op een toekomst die menswaardig is. Hoezo "En ík dan?" Juist jíj, met al je welvaart en beschaving, kunt en moet bijdragen aan een betere wereld.


Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Non-conformisme

Ik heb een zwak voor mensen die zich non-conformistisch opstellen. Zij geven onze wereld kleur en zorgen er telkens voor dat ons referentiekader wordt doorbroken, gewild of ongewild. Zo kan ik veel plezier beleven als product en functie door non-conformisten worden losgekoppeld. Bekende voorbeelden zijn natuurlijk Duchamp met zijn pissoir, zijn kruk met wiel of Picasso met zijn zadel en fietsstuur. De kunstenaar koppelt de onderdelen los van hun functie en er ontstaat een nieuwe realiteit waarbij het nieuwe beeld een andere betekenis krijgt. Het is maar hoe je naar de diverse onderdelen kunt kijken.

De kunstenaar is volgens mij niet op zoek naar nieuwe functies of nieuwe beelden. Hij gebruikt wat hij in zijn omgeving ziet. Picasso ging bijna associatief te werk. Ik heb thuis de DVD "Le Mystère Picasso" en daarin is te zien hoe Picasso van het een op het ander komt. Hij produceert omdat hij niet anders kan, het ligt in zijn aard opgesloten om met beelden bezig te zijn.

Nieuwe…

Omdenken, het overwegen meer dan waard

Omdenken is een andere manier om naar de werkelijkheid te kijken. We kunnen door omdenken anders tegen problemen aankijken. Dit omdenken is voortgekomen uit het besef dat wij zelf onderdeel van het probleem zijn. Problemen bestaan namelijk als wij het moeilijk vinden om het beeld van wat het zou moeten zijn los te laten, om open te staan voor wat is of zou kunnen zijn. Uitgangspunt bij omdenken is dat als we het gevoel hebben dat we steeds vaster in het probleem draaien als we op een bepaalde manier op de werkelijkheid drukken, we beter eens de andere kant op kunnen bewegen. Omdenken levert vaak verrassende inzichten op en is eigenlijk niet meer of minder dan het stoppen met het zogenaamde vastdenken.

Als je handelen baseert op iets wat je níet wilt (een probleem), is de kans groot dat je in een neerwaartse spiraal belandt. Je bent dan als het ware bezig aan het dweilen met de kraan open. Bovendien is er meestal sprake van het waterbed-effect: druk ergens op het waterbed en ergens and…