Doorgaan naar hoofdcontent

Zelfbeeld

Gistermorgen hadden wij bij Stichting Nieuwe Veste een teamoverlegvergadering van de afdeling Marketing & Programmering. Bij afwezigheid van David Janssen, werd het een overleg van 22 vrouwen, Peter Korz en ik. Met recht zou je hier kunnen spreken van een "vrouwenteam". Als onderwerp stond op de agenda "Manivest en effectief samenwerken". Manivest is hierbij een duidelijke woordspeling naar de naam van de Stichting. Er was een werkgroep van zes vrouwen samengesteld die zich met dit onderwerp had beziggehouden. Het resultaat was een alternatieve aanpak die erg leuk uitpakte en die als doel had om elkaar beter te leren kennen.

Sinds de laatste reorganisatie zijn er nieuwe teams samengesteld en de teamleden kennen elkaar niet allemaal even goed. Een Speed Date-achtige opzet bleek een leuke manier om iets van wat de ander bezighoudt voor het voetlicht te brengen. De opdracht was eenvoudig maar doeltreffend: zoek iemand uit die je niet kent en probeer in een minuut tijd wat van de achtergrond van die persoon te weet te komen. Na een minuut worden de rollen omgedraaid. Daarna presenteert de "interviewer" de "ondervraagde" aan de gehele groep. Zo hoor je van iedereen wat wetenswaardigheden de revue passeren en de teambuilding kreeg een duidelijke oppepper.

Wat me na afloop bezighield, was het beeld dat ik van mezelf in die minuut had opgeroepen. Achteraf gezien was ik niet erg tevreden met dat ter plekke uitgesproken zelfbeeld. Sterker nog, het houdt me zelfs tot nu toe bezig. Het is op zijn minst typisch dat ik dacht dat ik een redelijk beeld van mezelf had en dat ik steeds meer in de gaten kreeg over mijn plaats hier op aarde. Het beeld dat ik echter opriep was voornamelijk vak- en werkgerelateerd en liet een heleboel wezenlijke zaken buiten beeld die ik bij nadere beschouwing minstens zo belangrijk vind. En dat terwijl ik vrij was om over mezelf te vertellen; ik was vrij om naar gelieven te vernoemen of weg te laten wat ik maar wilde. Zo benoemde ik mijn rol binnen de familie en binnen mijn vrienden- en kennissenkring niet, net zo min als mijn maatschappelijke betrokkenheid, mijn organisatiedrift en interesse in mensen, kunsten, literatuur en filosofie. Mijn passies en gedrevenheid bleven uit zicht. Hoe komt dat? Wie ben ik eigenlijk en wat maakt mij als individu onderscheidend van anderen? Ben ik wel zo uniek als dat ik mezelf vind? Wat is de kern van mijn Zijn?

Ik werd me door de opdracht dus bewust van het feit dat ik klaarblijkelijk niet goed genoeg had nagedacht over wat ik de essentie van mijn bestaan vind. Als ik nu binnen een minuut iets over mezelf zou moeten vertellen, zou ik het wezenlijk anders doen. Ik ben voorlopig dus weer onder de pannen; ik heb weer een goed onderwerp om over na te denken.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

In memoriam Jan Jansen

Ik ontving eergisteren het bericht dat dirigent Jan Jansen afgelopen zaterdag 24 mei 2014 op 90-jarige leeftijd is overleden. Van Rose-Rie, zijn dochter die bij mij in het Zuid-Nederlands Kamerkoor zingt, had ik vorige week al gehoord dat het niet goed ging met hem. Toch kwam het bericht van het overlijden onverwacht voor me.

Jan Jansen was een begrip in Tilburg toen ik als 18-jarige jongeman aan het conservatorium kwam studeren. Mijn vrouw Kitty en haar moeder Trudy zongen bij Jan in zijn koren en hij was ook leraar aan het Paulus Lyceum waar Kitty van hem muziekles kreeg. Ik zou hem veel later opvolgen als muziekdocent aan die school. Jan was meer dirigent dan muziekdocent en hij werd geroemd om zijn initiatieven, zijn humor en vakmanschap. Ik keek op tegen Jan en ik heb destijds geen contact met hem (durven) zoeken ondanks het feit dat wij niet ver van elkaar woonden. Daar heb ik wel spijt van maar gedane zaken nemen geen keer. Vorig jaar heb ik hem opgezocht en we hadden een aller…

Ik had een droom (2)

Vannacht trof ik Dante op de stadsmuur van het Italiaanse plaatsje Lucca. Dante stelde me voor om samen het glas te heffen aan het pleintje waar het standbeeld van Puccini is geplaatst. Weldra zaten we in de stralende zon met een glas rode wijn in onze hand.

Dante:
Zullen we ons gesprek van gisteren voortzetten?

Ik:
Fijn, ik verheug me erop en ik ben zeer vereerd dat je na gisteren nog met me wilt praten.

Dante:
Natuurlijk! We hebben het gehad over het Heelal en over het multiversum. Ik moest erover denken, het is zo anders dan ik gewend ben om er tegenaan te kijken.

Ik:
Daar kan ik me alles bij voorstellen. Maar of je er op jouw manier over nadenkt, of op de manier van Hawking en Mlodinov, het blijft uiteindelijk ons bevattingsvermogen te boven gaan. En het model dat jij hanteert, heeft als grote voordeel dat ik het enigszins wél kan begrijpen.

Dante:
Dat bedoelde ik gisternacht ook te zeggen met mijn opmerking dat Hawking en Mlodinov het ook niet 'weten'.

Ik:
Dat begreep ik al en ik moe…