Doorgaan naar hoofdcontent

Zelfbeeld

Gistermorgen hadden wij bij Stichting Nieuwe Veste een teamoverlegvergadering van de afdeling Marketing & Programmering. Bij afwezigheid van David Janssen, werd het een overleg van 22 vrouwen, Peter Korz en ik. Met recht zou je hier kunnen spreken van een "vrouwenteam". Als onderwerp stond op de agenda "Manivest en effectief samenwerken". Manivest is hierbij een duidelijke woordspeling naar de naam van de Stichting. Er was een werkgroep van zes vrouwen samengesteld die zich met dit onderwerp had beziggehouden. Het resultaat was een alternatieve aanpak die erg leuk uitpakte en die als doel had om elkaar beter te leren kennen.

Sinds de laatste reorganisatie zijn er nieuwe teams samengesteld en de teamleden kennen elkaar niet allemaal even goed. Een Speed Date-achtige opzet bleek een leuke manier om iets van wat de ander bezighoudt voor het voetlicht te brengen. De opdracht was eenvoudig maar doeltreffend: zoek iemand uit die je niet kent en probeer in een minuut tijd wat van de achtergrond van die persoon te weet te komen. Na een minuut worden de rollen omgedraaid. Daarna presenteert de "interviewer" de "ondervraagde" aan de gehele groep. Zo hoor je van iedereen wat wetenswaardigheden de revue passeren en de teambuilding kreeg een duidelijke oppepper.

Wat me na afloop bezighield, was het beeld dat ik van mezelf in die minuut had opgeroepen. Achteraf gezien was ik niet erg tevreden met dat ter plekke uitgesproken zelfbeeld. Sterker nog, het houdt me zelfs tot nu toe bezig. Het is op zijn minst typisch dat ik dacht dat ik een redelijk beeld van mezelf had en dat ik steeds meer in de gaten kreeg over mijn plaats hier op aarde. Het beeld dat ik echter opriep was voornamelijk vak- en werkgerelateerd en liet een heleboel wezenlijke zaken buiten beeld die ik bij nadere beschouwing minstens zo belangrijk vind. En dat terwijl ik vrij was om over mezelf te vertellen; ik was vrij om naar gelieven te vernoemen of weg te laten wat ik maar wilde. Zo benoemde ik mijn rol binnen de familie en binnen mijn vrienden- en kennissenkring niet, net zo min als mijn maatschappelijke betrokkenheid, mijn organisatiedrift en interesse in mensen, kunsten, literatuur en filosofie. Mijn passies en gedrevenheid bleven uit zicht. Hoe komt dat? Wie ben ik eigenlijk en wat maakt mij als individu onderscheidend van anderen? Ben ik wel zo uniek als dat ik mezelf vind? Wat is de kern van mijn Zijn?

Ik werd me door de opdracht dus bewust van het feit dat ik klaarblijkelijk niet goed genoeg had nagedacht over wat ik de essentie van mijn bestaan vind. Als ik nu binnen een minuut iets over mezelf zou moeten vertellen, zou ik het wezenlijk anders doen. Ik ben voorlopig dus weer onder de pannen; ik heb weer een goed onderwerp om over na te denken.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Non-conformisme

Ik heb een zwak voor mensen die zich non-conformistisch opstellen. Zij geven onze wereld kleur en zorgen er telkens voor dat ons referentiekader wordt doorbroken, gewild of ongewild. Zo kan ik veel plezier beleven als product en functie door non-conformisten worden losgekoppeld. Bekende voorbeelden zijn natuurlijk Duchamp met zijn pissoir, zijn kruk met wiel of Picasso met zijn zadel en fietsstuur. De kunstenaar koppelt de onderdelen los van hun functie en er ontstaat een nieuwe realiteit waarbij het nieuwe beeld een andere betekenis krijgt. Het is maar hoe je naar de diverse onderdelen kunt kijken.

De kunstenaar is volgens mij niet op zoek naar nieuwe functies of nieuwe beelden. Hij gebruikt wat hij in zijn omgeving ziet. Picasso ging bijna associatief te werk. Ik heb thuis de DVD "Le Mystère Picasso" en daarin is te zien hoe Picasso van het een op het ander komt. Hij produceert omdat hij niet anders kan, het ligt in zijn aard opgesloten om met beelden bezig te zijn.

Nieuwe…

Omdenken, het overwegen meer dan waard

Omdenken is een andere manier om naar de werkelijkheid te kijken. We kunnen door omdenken anders tegen problemen aankijken. Dit omdenken is voortgekomen uit het besef dat wij zelf onderdeel van het probleem zijn. Problemen bestaan namelijk als wij het moeilijk vinden om het beeld van wat het zou moeten zijn los te laten, om open te staan voor wat is of zou kunnen zijn. Uitgangspunt bij omdenken is dat als we het gevoel hebben dat we steeds vaster in het probleem draaien als we op een bepaalde manier op de werkelijkheid drukken, we beter eens de andere kant op kunnen bewegen. Omdenken levert vaak verrassende inzichten op en is eigenlijk niet meer of minder dan het stoppen met het zogenaamde vastdenken.

Als je handelen baseert op iets wat je níet wilt (een probleem), is de kans groot dat je in een neerwaartse spiraal belandt. Je bent dan als het ware bezig aan het dweilen met de kraan open. Bovendien is er meestal sprake van het waterbed-effect: druk ergens op het waterbed en ergens and…