Doorgaan naar hoofdcontent

De bruiloft

Koningsdag 2016: koud, regen, wind, hagel, sneeuw en harde windstoten. Komende zaterdag trouwen onze dochter Kathelijne en haar partner Jiri. Het is te hopen dat het weer dan een beetje beter is, al zal het sowieso een mooie dag worden. De voorbereidingen zijn al lang geleden getroffen en de draaiboeken zijn al geruime tijd in ons bezit. We moeten nu de puntjes nog op de i zetten, maar ik zie de ceremonie vol verwachting en met vertrouwen tegemoet. Zaterdag om 10 uur moeten we ons in Oosterhout melden en vandaar zullen de vier ceremoniemeesters de regie overnemen. Voor een persoon als ik, die alles het liefst zelf in de hand heeft, is dat even slikken. Omdat ik me er al een tijdje op heb kunnen voorbereiden, zal het me wel gaan lukken om me te voegen naar het protocol.

Het gaat (natuurlijk) geheel anders dan in de tijd dat Kitty en ik gingen trouwen. Toch woonden wij toen ook al een tijdje samen voordat we elkaar het ja-woord gaven, maar we hadden nog geen kind ten tijde van het huwelijk. De oma en vooral de opa van Kitty vonden het maar niks dat we al samenwoonden en opa liet dat ook duidelijk merken. Ik weet nog dat hij bij hun eerste bezoek aan ons de slaapkamer ging inspecteren om te kijken of we in één bed sliepen. Tijden veranderen en het valt niet voor iedereen mee om met de moderne tijden mee te gaan. Vroeger was voor velen al gauw beter en ik probeer die instelling ver van mij te houden.

Ik herinner me dat bij onze eigen trouwpartij over en weer concessies werden gedaan. Hoewel ik trouwen voor de kerk destijds hypocriet vond, omdat we niet volgens de geldende regels van de rooms-katholieke kerk leefden, zijn we toch voor de kerk getrouwd in de Hasseltse Kapel in Tilburg. Het hoorde bij de romantiek van de festiviteit. Kitty heeft op haar beurt geaccepteerd dat een groot deel van mijn Belgische familie voor de gehele dag werd uitgenodigd, hoewel we met sommigen niet veel contact onderhielden. Maar ja, mijn moeder wilde dat zo graag en achteraf gezien was het wel heel gezellig. De bruidsfotoreportage was erg traditioneel, we hebben er naderhand dan ook zelden naar gekeken omdat we ons er niet in konden herkennen. Bijgaande foto is een van de weinige foto's die informeel zijn gemaakt bij het verlaten van het toenmalige Raadhuis van Tilburg: het in 1847 in opdracht van Koning Willem II in Engelse Romantische stijl gebouwde paleis. Ik kijk op de foto niet naar mijn mobiele telefoon (die hadden we toen nog niet) maar naar het pas ontvangen trouwboekje.

De trouwpartij van Kathelijne en Jiri brengt dierbare herinneringen in mij naar boven en alleen daarom vind ik het een fijn evenement om naar toe te leven. Het is een belangrijke stap in iemands leven en als je al wat langer samenwoont en zelfs al een kind hebt, zoals bij hen het geval is, dan is het een mooie bezegeling van een duurzame relatie. Ik weet zeker dat het komende zaterdag een leuke dag zal zijn.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Non-conformisme

Ik heb een zwak voor mensen die zich non-conformistisch opstellen. Zij geven onze wereld kleur en zorgen er telkens voor dat ons referentiekader wordt doorbroken, gewild of ongewild. Zo kan ik veel plezier beleven als product en functie door non-conformisten worden losgekoppeld. Bekende voorbeelden zijn natuurlijk Duchamp met zijn pissoir, zijn kruk met wiel of Picasso met zijn zadel en fietsstuur. De kunstenaar koppelt de onderdelen los van hun functie en er ontstaat een nieuwe realiteit waarbij het nieuwe beeld een andere betekenis krijgt. Het is maar hoe je naar de diverse onderdelen kunt kijken.

De kunstenaar is volgens mij niet op zoek naar nieuwe functies of nieuwe beelden. Hij gebruikt wat hij in zijn omgeving ziet. Picasso ging bijna associatief te werk. Ik heb thuis de DVD "Le Mystère Picasso" en daarin is te zien hoe Picasso van het een op het ander komt. Hij produceert omdat hij niet anders kan, het ligt in zijn aard opgesloten om met beelden bezig te zijn.

Nieuwe…

Omdenken, het overwegen meer dan waard

Omdenken is een andere manier om naar de werkelijkheid te kijken. We kunnen door omdenken anders tegen problemen aankijken. Dit omdenken is voortgekomen uit het besef dat wij zelf onderdeel van het probleem zijn. Problemen bestaan namelijk als wij het moeilijk vinden om het beeld van wat het zou moeten zijn los te laten, om open te staan voor wat is of zou kunnen zijn. Uitgangspunt bij omdenken is dat als we het gevoel hebben dat we steeds vaster in het probleem draaien als we op een bepaalde manier op de werkelijkheid drukken, we beter eens de andere kant op kunnen bewegen. Omdenken levert vaak verrassende inzichten op en is eigenlijk niet meer of minder dan het stoppen met het zogenaamde vastdenken.

Als je handelen baseert op iets wat je níet wilt (een probleem), is de kans groot dat je in een neerwaartse spiraal belandt. Je bent dan als het ware bezig aan het dweilen met de kraan open. Bovendien is er meestal sprake van het waterbed-effect: druk ergens op het waterbed en ergens and…