Doorgaan naar hoofdcontent

De bruiloft

Koningsdag 2016: koud, regen, wind, hagel, sneeuw en harde windstoten. Komende zaterdag trouwen onze dochter Kathelijne en haar partner Jiri. Het is te hopen dat het weer dan een beetje beter is, al zal het sowieso een mooie dag worden. De voorbereidingen zijn al lang geleden getroffen en de draaiboeken zijn al geruime tijd in ons bezit. We moeten nu de puntjes nog op de i zetten, maar ik zie de ceremonie vol verwachting en met vertrouwen tegemoet. Zaterdag om 10 uur moeten we ons in Oosterhout melden en vandaar zullen de vier ceremoniemeesters de regie overnemen. Voor een persoon als ik, die alles het liefst zelf in de hand heeft, is dat even slikken. Omdat ik me er al een tijdje op heb kunnen voorbereiden, zal het me wel gaan lukken om me te voegen naar het protocol.

Het gaat (natuurlijk) geheel anders dan in de tijd dat Kitty en ik gingen trouwen. Toch woonden wij toen ook al een tijdje samen voordat we elkaar het ja-woord gaven, maar we hadden nog geen kind ten tijde van het huwelijk. De oma en vooral de opa van Kitty vonden het maar niks dat we al samenwoonden en opa liet dat ook duidelijk merken. Ik weet nog dat hij bij hun eerste bezoek aan ons de slaapkamer ging inspecteren om te kijken of we in één bed sliepen. Tijden veranderen en het valt niet voor iedereen mee om met de moderne tijden mee te gaan. Vroeger was voor velen al gauw beter en ik probeer die instelling ver van mij te houden.

Ik herinner me dat bij onze eigen trouwpartij over en weer concessies werden gedaan. Hoewel ik trouwen voor de kerk destijds hypocriet vond, omdat we niet volgens de geldende regels van de rooms-katholieke kerk leefden, zijn we toch voor de kerk getrouwd in de Hasseltse Kapel in Tilburg. Het hoorde bij de romantiek van de festiviteit. Kitty heeft op haar beurt geaccepteerd dat een groot deel van mijn Belgische familie voor de gehele dag werd uitgenodigd, hoewel we met sommigen niet veel contact onderhielden. Maar ja, mijn moeder wilde dat zo graag en achteraf gezien was het wel heel gezellig. De bruidsfotoreportage was erg traditioneel, we hebben er naderhand dan ook zelden naar gekeken omdat we ons er niet in konden herkennen. Bijgaande foto is een van de weinige foto's die informeel zijn gemaakt bij het verlaten van het toenmalige Raadhuis van Tilburg: het in 1847 in opdracht van Koning Willem II in Engelse Romantische stijl gebouwde paleis. Ik kijk op de foto niet naar mijn mobiele telefoon (die hadden we toen nog niet) maar naar het pas ontvangen trouwboekje.

De trouwpartij van Kathelijne en Jiri brengt dierbare herinneringen in mij naar boven en alleen daarom vind ik het een fijn evenement om naar toe te leven. Het is een belangrijke stap in iemands leven en als je al wat langer samenwoont en zelfs al een kind hebt, zoals bij hen het geval is, dan is het een mooie bezegeling van een duurzame relatie. Ik weet zeker dat het komende zaterdag een leuke dag zal zijn.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

In memoriam Jan Jansen

Ik ontving eergisteren het bericht dat dirigent Jan Jansen afgelopen zaterdag 24 mei 2014 op 90-jarige leeftijd is overleden. Van Rose-Rie, zijn dochter die bij mij in het Zuid-Nederlands Kamerkoor zingt, had ik vorige week al gehoord dat het niet goed ging met hem. Toch kwam het bericht van het overlijden onverwacht voor me.

Jan Jansen was een begrip in Tilburg toen ik als 18-jarige jongeman aan het conservatorium kwam studeren. Mijn vrouw Kitty en haar moeder Trudy zongen bij Jan in zijn koren en hij was ook leraar aan het Paulus Lyceum waar Kitty van hem muziekles kreeg. Ik zou hem veel later opvolgen als muziekdocent aan die school. Jan was meer dirigent dan muziekdocent en hij werd geroemd om zijn initiatieven, zijn humor en vakmanschap. Ik keek op tegen Jan en ik heb destijds geen contact met hem (durven) zoeken ondanks het feit dat wij niet ver van elkaar woonden. Daar heb ik wel spijt van maar gedane zaken nemen geen keer. Vorig jaar heb ik hem opgezocht en we hadden een aller…

Ik had een droom (2)

Vannacht trof ik Dante op de stadsmuur van het Italiaanse plaatsje Lucca. Dante stelde me voor om samen het glas te heffen aan het pleintje waar het standbeeld van Puccini is geplaatst. Weldra zaten we in de stralende zon met een glas rode wijn in onze hand.

Dante:
Zullen we ons gesprek van gisteren voortzetten?

Ik:
Fijn, ik verheug me erop en ik ben zeer vereerd dat je na gisteren nog met me wilt praten.

Dante:
Natuurlijk! We hebben het gehad over het Heelal en over het multiversum. Ik moest erover denken, het is zo anders dan ik gewend ben om er tegenaan te kijken.

Ik:
Daar kan ik me alles bij voorstellen. Maar of je er op jouw manier over nadenkt, of op de manier van Hawking en Mlodinov, het blijft uiteindelijk ons bevattingsvermogen te boven gaan. En het model dat jij hanteert, heeft als grote voordeel dat ik het enigszins wél kan begrijpen.

Dante:
Dat bedoelde ik gisternacht ook te zeggen met mijn opmerking dat Hawking en Mlodinov het ook niet 'weten'.

Ik:
Dat begreep ik al en ik moe…