Doorgaan naar hoofdcontent

De Reünie

Ik zat vanavond naar het tv-programma De Reünie te kijken. Het programma heeft voor mij elementen in zich waardoor ik het met plezier bekijk. Aan de andere kant heb ik niks met het fenomeen reünie. Er strijden bij het zien van het programma telkens diverse gedachten om voorrang bij mij. De uitzending is voor mij daarom aanleiding om deze blog te schrijven.

Mijn schooltijd op het Gemeentelijk Lyceum in Eindhoven (GLE) is een periode geweest die ik uit mijn geheugen heb proberen te wissen. Die poging is dus duidelijk mislukt; zeker bij zo'n programma als De Reünie realiseer ik me hoe ik mijn schooltijd heb ervaren. Achteraf gezien denk ik dat mijn ellendige ervaringen te wijten zijn aan de combinatie van een heftig beleefde pubertijd en de ziekte van mijn vader. Vooral dat laatste had een grote impact had op mijn toenmalige functioneren. Daarnaast voelde ik mij, zeker in die tijd, een buitenbeentje door mijn interesse voor kunst en literatuur, mijn hartstochtelijke afkeer voor de fabrieksmatige bedrijfsvoering van het GLE (en dat ook nog in een tijd dat de Mammoetwet werd ingevoerd) en het niet (willen) passen in een klassikaal leerstelsel.

Ik waak er echter voor om de oorzaak van mijn beleving bij de docenten of medeleerlingen van het GLE te zoeken. Feit is in ieder geval dat ik me op die school doodongelukkig en eenzaam voelde. Het ging zelfs zover dat ik na het behalen van mijn eindexamen het diploma niet tijdens de feestelijke diploma uitreiking op ben gaan halen. In plaats daarvan was ik op het moment van de uitreiking op wandelvakantie in Wales. Mijn diploma heb ik na de vakantie opgehaald bij de administratie; het was dat ik daar mijn handtekening moest plaatsen, anders was ik zelfs niet meer naar de administratie gegaan. Nog zie ik de verbaasde blik in de ogen van de secretaresse toen ik op een doordeweekse dag mijn handtekening kwam zetten. Ik kan me dus niet voorstellen dat ik ooit een reünie van een middelbare school zou willen bijwonen, laat staan er op tv over te willen praten. Het feit dat ik er nu met zekere afstand over kan schrijven, is voor mij al meer dan genoeg. Pas toen ik op het conservatorium kwam, voelde ik mij op mijn plek. Dat ik later zelf lange tijd in het Voortgezet Onderwijs werkzaam ben geweest, vond zijn motivatie in het feit dat ik het verschil wilde maken voor sommige leerlingen. Dat is me denk ik wel gelukt en dat geeft me veel voldoening.

Dat ik af en toe toch naar De Reünie kijk, is omdat ik mensen interessant vind. De programmamakers slagen erin om interessante verhalen van de toenmalige scholieren in beeld te brengen. Daarnaast is er een goede afwisseling van luchtige en wat emotionelere onderwerpen. De klassenopstelling is slechts het decor. Meestal gaat het eigenlijk niet over de schooltijd, maar juist over wat de leerlingen in de jaren daarna is overkomen. Dat is slim bekeken; op deze manier trek je kijkers die geïnteresseerd zijn in de middelbareschooltijd en hen die geïnteresseerd zijn in levensverhalen van mensen. Ik ga de volgende keer zeker weer eens kijken.




Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Non-conformisme

Ik heb een zwak voor mensen die zich non-conformistisch opstellen. Zij geven onze wereld kleur en zorgen er telkens voor dat ons referentiekader wordt doorbroken, gewild of ongewild. Zo kan ik veel plezier beleven als product en functie door non-conformisten worden losgekoppeld. Bekende voorbeelden zijn natuurlijk Duchamp met zijn pissoir, zijn kruk met wiel of Picasso met zijn zadel en fietsstuur. De kunstenaar koppelt de onderdelen los van hun functie en er ontstaat een nieuwe realiteit waarbij het nieuwe beeld een andere betekenis krijgt. Het is maar hoe je naar de diverse onderdelen kunt kijken.

De kunstenaar is volgens mij niet op zoek naar nieuwe functies of nieuwe beelden. Hij gebruikt wat hij in zijn omgeving ziet. Picasso ging bijna associatief te werk. Ik heb thuis de DVD "Le Mystère Picasso" en daarin is te zien hoe Picasso van het een op het ander komt. Hij produceert omdat hij niet anders kan, het ligt in zijn aard opgesloten om met beelden bezig te zijn.

Nieuwe…

Omdenken, het overwegen meer dan waard

Omdenken is een andere manier om naar de werkelijkheid te kijken. We kunnen door omdenken anders tegen problemen aankijken. Dit omdenken is voortgekomen uit het besef dat wij zelf onderdeel van het probleem zijn. Problemen bestaan namelijk als wij het moeilijk vinden om het beeld van wat het zou moeten zijn los te laten, om open te staan voor wat is of zou kunnen zijn. Uitgangspunt bij omdenken is dat als we het gevoel hebben dat we steeds vaster in het probleem draaien als we op een bepaalde manier op de werkelijkheid drukken, we beter eens de andere kant op kunnen bewegen. Omdenken levert vaak verrassende inzichten op en is eigenlijk niet meer of minder dan het stoppen met het zogenaamde vastdenken.

Als je handelen baseert op iets wat je níet wilt (een probleem), is de kans groot dat je in een neerwaartse spiraal belandt. Je bent dan als het ware bezig aan het dweilen met de kraan open. Bovendien is er meestal sprake van het waterbed-effect: druk ergens op het waterbed en ergens and…