Doorgaan naar hoofdcontent

De Reünie

Ik zat vanavond naar het tv-programma De Reünie te kijken. Het programma heeft voor mij elementen in zich waardoor ik het met plezier bekijk. Aan de andere kant heb ik niks met het fenomeen reünie. Er strijden bij het zien van het programma telkens diverse gedachten om voorrang bij mij. De uitzending is voor mij daarom aanleiding om deze blog te schrijven.

Mijn schooltijd op het Gemeentelijk Lyceum in Eindhoven (GLE) is een periode geweest die ik uit mijn geheugen heb proberen te wissen. Die poging is dus duidelijk mislukt; zeker bij zo'n programma als De Reünie realiseer ik me hoe ik mijn schooltijd heb ervaren. Achteraf gezien denk ik dat mijn ellendige ervaringen te wijten zijn aan de combinatie van een heftig beleefde pubertijd en de ziekte van mijn vader. Vooral dat laatste had een grote impact had op mijn toenmalige functioneren. Daarnaast voelde ik mij, zeker in die tijd, een buitenbeentje door mijn interesse voor kunst en literatuur, mijn hartstochtelijke afkeer voor de fabrieksmatige bedrijfsvoering van het GLE (en dat ook nog in een tijd dat de Mammoetwet werd ingevoerd) en het niet (willen) passen in een klassikaal leerstelsel.

Ik waak er echter voor om de oorzaak van mijn beleving bij de docenten of medeleerlingen van het GLE te zoeken. Feit is in ieder geval dat ik me op die school doodongelukkig en eenzaam voelde. Het ging zelfs zover dat ik na het behalen van mijn eindexamen het diploma niet tijdens de feestelijke diploma uitreiking op ben gaan halen. In plaats daarvan was ik op het moment van de uitreiking op wandelvakantie in Wales. Mijn diploma heb ik na de vakantie opgehaald bij de administratie; het was dat ik daar mijn handtekening moest plaatsen, anders was ik zelfs niet meer naar de administratie gegaan. Nog zie ik de verbaasde blik in de ogen van de secretaresse toen ik op een doordeweekse dag mijn handtekening kwam zetten. Ik kan me dus niet voorstellen dat ik ooit een reünie van een middelbare school zou willen bijwonen, laat staan er op tv over te willen praten. Het feit dat ik er nu met zekere afstand over kan schrijven, is voor mij al meer dan genoeg. Pas toen ik op het conservatorium kwam, voelde ik mij op mijn plek. Dat ik later zelf lange tijd in het Voortgezet Onderwijs werkzaam ben geweest, vond zijn motivatie in het feit dat ik het verschil wilde maken voor sommige leerlingen. Dat is me denk ik wel gelukt en dat geeft me veel voldoening.

Dat ik af en toe toch naar De Reünie kijk, is omdat ik mensen interessant vind. De programmamakers slagen erin om interessante verhalen van de toenmalige scholieren in beeld te brengen. Daarnaast is er een goede afwisseling van luchtige en wat emotionelere onderwerpen. De klassenopstelling is slechts het decor. Meestal gaat het eigenlijk niet over de schooltijd, maar juist over wat de leerlingen in de jaren daarna is overkomen. Dat is slim bekeken; op deze manier trek je kijkers die geïnteresseerd zijn in de middelbareschooltijd en hen die geïnteresseerd zijn in levensverhalen van mensen. Ik ga de volgende keer zeker weer eens kijken.




Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

In memoriam Jan Jansen

Ik ontving eergisteren het bericht dat dirigent Jan Jansen afgelopen zaterdag 24 mei 2014 op 90-jarige leeftijd is overleden. Van Rose-Rie, zijn dochter die bij mij in het Zuid-Nederlands Kamerkoor zingt, had ik vorige week al gehoord dat het niet goed ging met hem. Toch kwam het bericht van het overlijden onverwacht voor me.

Jan Jansen was een begrip in Tilburg toen ik als 18-jarige jongeman aan het conservatorium kwam studeren. Mijn vrouw Kitty en haar moeder Trudy zongen bij Jan in zijn koren en hij was ook leraar aan het Paulus Lyceum waar Kitty van hem muziekles kreeg. Ik zou hem veel later opvolgen als muziekdocent aan die school. Jan was meer dirigent dan muziekdocent en hij werd geroemd om zijn initiatieven, zijn humor en vakmanschap. Ik keek op tegen Jan en ik heb destijds geen contact met hem (durven) zoeken ondanks het feit dat wij niet ver van elkaar woonden. Daar heb ik wel spijt van maar gedane zaken nemen geen keer. Vorig jaar heb ik hem opgezocht en we hadden een aller…

Ik had een droom (2)

Vannacht trof ik Dante op de stadsmuur van het Italiaanse plaatsje Lucca. Dante stelde me voor om samen het glas te heffen aan het pleintje waar het standbeeld van Puccini is geplaatst. Weldra zaten we in de stralende zon met een glas rode wijn in onze hand.

Dante:
Zullen we ons gesprek van gisteren voortzetten?

Ik:
Fijn, ik verheug me erop en ik ben zeer vereerd dat je na gisteren nog met me wilt praten.

Dante:
Natuurlijk! We hebben het gehad over het Heelal en over het multiversum. Ik moest erover denken, het is zo anders dan ik gewend ben om er tegenaan te kijken.

Ik:
Daar kan ik me alles bij voorstellen. Maar of je er op jouw manier over nadenkt, of op de manier van Hawking en Mlodinov, het blijft uiteindelijk ons bevattingsvermogen te boven gaan. En het model dat jij hanteert, heeft als grote voordeel dat ik het enigszins wél kan begrijpen.

Dante:
Dat bedoelde ik gisternacht ook te zeggen met mijn opmerking dat Hawking en Mlodinov het ook niet 'weten'.

Ik:
Dat begreep ik al en ik moe…