Doorgaan naar hoofdcontent

Het vogelvrouwtje

Als ik naar mijn werk ga in Breda bij Stichting Nieuwe Veste aan de Oude Vest, parkeer ik mijn auto soms in de parkeergarage onder de Chassé Promenade. Het kost me dan €10 per dag, dus ik doe dat alleen als ik na mijn werk snel weg moet na gedane arbeid. Ik verlaat dan de garage aan de ingang van het Nonnenveld en loop dan zo naar de ingang aan de Oude Vest.

Telkens als ik rond een uur of vijf in de middag van mijn werk naar de parkeergarage loop, staat er een vrouw voor een open voordeur te praten met voorbijgangers of bezoek dat ze uitzwaait. Op zich is dat niet zo bijzonder maar de vrouw heeft altijd een valkparkiet op haar schouder als ze buiten staat. Verwonderlijk is vooral dat de vogel niet wegvliegt en op haar schouder blijft zitten als ze zo buiten de deur staat te kletsen. Als ik langs haar huis loop, groet ik haar meestal en zij groet me altijd vriendelijk terug.

Vandaag stond ze buiten haar deur zonder parkiet op haar schouder te praten met een vrouw in een scootmobiel. Ik liep op hen af en vroeg haar of er iets met de vogel aan de hand was, omdat ik haar altijd met vogel op haar schouder zie. Ze moest erom lachen en zei dat ze de vogel wel even zou gaan halen. Even later kwam ze terug met de vogel op haar rechterschouder. Ze begon honderduit te vertellen dat ze de vogel vijf jaar geleden had gekocht toen haar man was overleden. Ze was ervan overtuigd dat het de reïncarnatie van haar man was. Het beest zat binnen in huis niet in een kooi en het enige nadeel was dat het beest de boel onderpoepte. Terwijl wij zo aan het spreken waren moest het beest zich enkele malen sanitair ontspannen, waarop de vrouw zei: "Zie je wel?!"

De vogel kon praten en vergezelt haar overal in huis; als ze eet, gaat slapen en in bad gaat. Het is een gezelschapsdier en voert hele gesprekken met de vrouw. Zo voelt ze zich minder alleen sinds haar man dood is. "Ze is wel enorm jaloers" zegt ze, "en dan kan ie hard bijten. Ik heb ook nooit meer oorhangers in." De vrouw in de rolstoel bevestigde alles wat haar vriendin vertelde: "Het is een bijzonder beest en zoiets zie je niet vaak." "Ik zeg toch dat het de reïncarnatie van mijn man is" zegt het vogelvrouwtje.

Ik vraag of ik een foto van haar met de vogel mag maken en ze heeft daar geen enkel bezwaar tegen. Ze zegt wat lieve woorden tegen haar parkiet, ik neem een foto en we nemen afscheid met een hartelijk "Houdoe."

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Ik had een droom (2)

Vannacht trof ik Dante op de stadsmuur van het Italiaanse plaatsje Lucca. Dante stelde me voor om samen het glas te heffen aan het pleintje waar het standbeeld van Puccini is geplaatst. Weldra zaten we in de stralende zon met een glas rode wijn in onze hand.

Dante:
Zullen we ons gesprek van gisteren voortzetten?

Ik:
Fijn, ik verheug me erop en ik ben zeer vereerd dat je na gisteren nog met me wilt praten.

Dante:
Natuurlijk! We hebben het gehad over het Heelal en over het multiversum. Ik moest erover denken, het is zo anders dan ik gewend ben om er tegenaan te kijken.

Ik:
Daar kan ik me alles bij voorstellen. Maar of je er op jouw manier over nadenkt, of op de manier van Hawking en Mlodinov, het blijft uiteindelijk ons bevattingsvermogen te boven gaan. En het model dat jij hanteert, heeft als grote voordeel dat ik het enigszins wél kan begrijpen.

Dante:
Dat bedoelde ik gisternacht ook te zeggen met mijn opmerking dat Hawking en Mlodinov het ook niet 'weten'.

Ik:
Dat begreep ik al en ik moe…

In memoriam Jan Jansen

Ik ontving eergisteren het bericht dat dirigent Jan Jansen afgelopen zaterdag 24 mei 2014 op 90-jarige leeftijd is overleden. Van Rose-Rie, zijn dochter die bij mij in het Zuid-Nederlands Kamerkoor zingt, had ik vorige week al gehoord dat het niet goed ging met hem. Toch kwam het bericht van het overlijden onverwacht voor me.

Jan Jansen was een begrip in Tilburg toen ik als 18-jarige jongeman aan het conservatorium kwam studeren. Mijn vrouw Kitty en haar moeder Trudy zongen bij Jan in zijn koren en hij was ook leraar aan het Paulus Lyceum waar Kitty van hem muziekles kreeg. Ik zou hem veel later opvolgen als muziekdocent aan die school. Jan was meer dirigent dan muziekdocent en hij werd geroemd om zijn initiatieven, zijn humor en vakmanschap. Ik keek op tegen Jan en ik heb destijds geen contact met hem (durven) zoeken ondanks het feit dat wij niet ver van elkaar woonden. Daar heb ik wel spijt van maar gedane zaken nemen geen keer. Vorig jaar heb ik hem opgezocht en we hadden een aller…