Doorgaan naar hoofdcontent

Het vogelvrouwtje

Als ik naar mijn werk ga in Breda bij Stichting Nieuwe Veste aan de Oude Vest, parkeer ik mijn auto soms in de parkeergarage onder de Chassé Promenade. Het kost me dan €10 per dag, dus ik doe dat alleen als ik na mijn werk snel weg moet na gedane arbeid. Ik verlaat dan de garage aan de ingang van het Nonnenveld en loop dan zo naar de ingang aan de Oude Vest.

Telkens als ik rond een uur of vijf in de middag van mijn werk naar de parkeergarage loop, staat er een vrouw voor een open voordeur te praten met voorbijgangers of bezoek dat ze uitzwaait. Op zich is dat niet zo bijzonder maar de vrouw heeft altijd een valkparkiet op haar schouder als ze buiten staat. Verwonderlijk is vooral dat de vogel niet wegvliegt en op haar schouder blijft zitten als ze zo buiten de deur staat te kletsen. Als ik langs haar huis loop, groet ik haar meestal en zij groet me altijd vriendelijk terug.

Vandaag stond ze buiten haar deur zonder parkiet op haar schouder te praten met een vrouw in een scootmobiel. Ik liep op hen af en vroeg haar of er iets met de vogel aan de hand was, omdat ik haar altijd met vogel op haar schouder zie. Ze moest erom lachen en zei dat ze de vogel wel even zou gaan halen. Even later kwam ze terug met de vogel op haar rechterschouder. Ze begon honderduit te vertellen dat ze de vogel vijf jaar geleden had gekocht toen haar man was overleden. Ze was ervan overtuigd dat het de reïncarnatie van haar man was. Het beest zat binnen in huis niet in een kooi en het enige nadeel was dat het beest de boel onderpoepte. Terwijl wij zo aan het spreken waren moest het beest zich enkele malen sanitair ontspannen, waarop de vrouw zei: "Zie je wel?!"

De vogel kon praten en vergezelt haar overal in huis; als ze eet, gaat slapen en in bad gaat. Het is een gezelschapsdier en voert hele gesprekken met de vrouw. Zo voelt ze zich minder alleen sinds haar man dood is. "Ze is wel enorm jaloers" zegt ze, "en dan kan ie hard bijten. Ik heb ook nooit meer oorhangers in." De vrouw in de rolstoel bevestigde alles wat haar vriendin vertelde: "Het is een bijzonder beest en zoiets zie je niet vaak." "Ik zeg toch dat het de reïncarnatie van mijn man is" zegt het vogelvrouwtje.

Ik vraag of ik een foto van haar met de vogel mag maken en ze heeft daar geen enkel bezwaar tegen. Ze zegt wat lieve woorden tegen haar parkiet, ik neem een foto en we nemen afscheid met een hartelijk "Houdoe."

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Non-conformisme

Ik heb een zwak voor mensen die zich non-conformistisch opstellen. Zij geven onze wereld kleur en zorgen er telkens voor dat ons referentiekader wordt doorbroken, gewild of ongewild. Zo kan ik veel plezier beleven als product en functie door non-conformisten worden losgekoppeld. Bekende voorbeelden zijn natuurlijk Duchamp met zijn pissoir, zijn kruk met wiel of Picasso met zijn zadel en fietsstuur. De kunstenaar koppelt de onderdelen los van hun functie en er ontstaat een nieuwe realiteit waarbij het nieuwe beeld een andere betekenis krijgt. Het is maar hoe je naar de diverse onderdelen kunt kijken.

De kunstenaar is volgens mij niet op zoek naar nieuwe functies of nieuwe beelden. Hij gebruikt wat hij in zijn omgeving ziet. Picasso ging bijna associatief te werk. Ik heb thuis de DVD "Le Mystère Picasso" en daarin is te zien hoe Picasso van het een op het ander komt. Hij produceert omdat hij niet anders kan, het ligt in zijn aard opgesloten om met beelden bezig te zijn.

Nieuwe…

Omdenken, het overwegen meer dan waard

Omdenken is een andere manier om naar de werkelijkheid te kijken. We kunnen door omdenken anders tegen problemen aankijken. Dit omdenken is voortgekomen uit het besef dat wij zelf onderdeel van het probleem zijn. Problemen bestaan namelijk als wij het moeilijk vinden om het beeld van wat het zou moeten zijn los te laten, om open te staan voor wat is of zou kunnen zijn. Uitgangspunt bij omdenken is dat als we het gevoel hebben dat we steeds vaster in het probleem draaien als we op een bepaalde manier op de werkelijkheid drukken, we beter eens de andere kant op kunnen bewegen. Omdenken levert vaak verrassende inzichten op en is eigenlijk niet meer of minder dan het stoppen met het zogenaamde vastdenken.

Als je handelen baseert op iets wat je níet wilt (een probleem), is de kans groot dat je in een neerwaartse spiraal belandt. Je bent dan als het ware bezig aan het dweilen met de kraan open. Bovendien is er meestal sprake van het waterbed-effect: druk ergens op het waterbed en ergens and…