Doorgaan naar hoofdcontent

Olympische weken

De Tour de France en het wereldkampioenschap voetbal waren niet genoeg voor onze planeet en als slagroom op de taart wordt derhalve het nieuws gedomineerd door de Olympische Spelen in Brazilië. Al het andere verdwijnt dus voor minstens drie maanden volledig naar de achtergrond en dat komt sommige staatslieden erg goed uit. Natuurlijk werd even gewag gemaakt van de staatsgreep in Turkije, de vernietiging van Aleppo, vluchtelingen, bomaanslagen en terreurdreiging, maar de "teleurstellende" verrichtingen van onze sporthelden waren belangrijker. Belangrijk genoeg om 1 miljoen (!) mensen 's nachts uit bed te krijgen om naar hun "wanprestaties" te kijken. Met minder dan goud nemen we namelijk in Nederland geen genoegen; win je zilver en ben je de tweede snelste vrouw op aarde, dan smijt je je schoenen boos op de grond en is er sprake van nationale teleurstelling. Op NPO 1 is de hele dag door Olympisch nieuws te volgen en opgeklopt alsof er niets belangrijkers in de wereld gebeurt.

Af en toe wordt in het nieuws bijna terloops vermeld dat er 18.000 Syriërs in gevangenissen zijn gemarteld en vermoord en dat in Turkije 40.000 gevangenen worden vrijgelaten om plaats te maken voor verdachte rechters, hoogleraren en gezagsdragers die hun plaats moeten innemen. In Europa maken we er een gezellige puinhoop van door nationalistisch problemen op te lossen in plaats van samen te werken. De Brexit (wat een afschuwelijk woord trouwens) is daar een treffend voorbeeld van en ik houd mijn hart vast wat er in Frankrijk, Duitsland en in ons eigen land gaat gebeuren bij de komende verkiezingen. Kijkend naar de verkiezingsstrijd in Amerika en luisterend wat er hier allemaal leeft onder de kiezers, stemt dat mij niet hoopvol. In West Europa kunnen we over pakweg tien jaar in ieder geval niet zeggen dat we het niet geweten hebben. We kijken nu doelbewust de andere kant op en vinden al dat negatieve nieuws maar ongemakkelijk. Dan liever sport en entertainment.

Ondertussen hoor ik net het bericht dat we in Nederland lastige asielzoekers uit de centra plaatsen en bij gebrek aan beter maar op straat zetten. Dát schiet lekker op... Macho-maatregelen die misschien stoer en vastbesloten klinken maar in werkelijkheid het probleem alleen maar groter maken. Maar ja, de verkiezingen staan voor de deur. Met verbazing zie ik een verschuiving plaatsvinden in onze betrokkenheid met wat er in de wereld gebeurt. Misschien is het beter om je druk te maken over het missen van een medaille met 0,01 seconde verschil. Daarmee maken we een klein probleem veel groter en een groot probleem stukken kleiner.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Non-conformisme

Ik heb een zwak voor mensen die zich non-conformistisch opstellen. Zij geven onze wereld kleur en zorgen er telkens voor dat ons referentiekader wordt doorbroken, gewild of ongewild. Zo kan ik veel plezier beleven als product en functie door non-conformisten worden losgekoppeld. Bekende voorbeelden zijn natuurlijk Duchamp met zijn pissoir, zijn kruk met wiel of Picasso met zijn zadel en fietsstuur. De kunstenaar koppelt de onderdelen los van hun functie en er ontstaat een nieuwe realiteit waarbij het nieuwe beeld een andere betekenis krijgt. Het is maar hoe je naar de diverse onderdelen kunt kijken.

De kunstenaar is volgens mij niet op zoek naar nieuwe functies of nieuwe beelden. Hij gebruikt wat hij in zijn omgeving ziet. Picasso ging bijna associatief te werk. Ik heb thuis de DVD "Le Mystère Picasso" en daarin is te zien hoe Picasso van het een op het ander komt. Hij produceert omdat hij niet anders kan, het ligt in zijn aard opgesloten om met beelden bezig te zijn.

Nieuwe…

Omdenken, het overwegen meer dan waard

Omdenken is een andere manier om naar de werkelijkheid te kijken. We kunnen door omdenken anders tegen problemen aankijken. Dit omdenken is voortgekomen uit het besef dat wij zelf onderdeel van het probleem zijn. Problemen bestaan namelijk als wij het moeilijk vinden om het beeld van wat het zou moeten zijn los te laten, om open te staan voor wat is of zou kunnen zijn. Uitgangspunt bij omdenken is dat als we het gevoel hebben dat we steeds vaster in het probleem draaien als we op een bepaalde manier op de werkelijkheid drukken, we beter eens de andere kant op kunnen bewegen. Omdenken levert vaak verrassende inzichten op en is eigenlijk niet meer of minder dan het stoppen met het zogenaamde vastdenken.

Als je handelen baseert op iets wat je níet wilt (een probleem), is de kans groot dat je in een neerwaartse spiraal belandt. Je bent dan als het ware bezig aan het dweilen met de kraan open. Bovendien is er meestal sprake van het waterbed-effect: druk ergens op het waterbed en ergens and…