Doorgaan naar hoofdcontent

Olympische weken

De Tour de France en het wereldkampioenschap voetbal waren niet genoeg voor onze planeet en als slagroom op de taart wordt derhalve het nieuws gedomineerd door de Olympische Spelen in Brazilië. Al het andere verdwijnt dus voor minstens drie maanden volledig naar de achtergrond en dat komt sommige staatslieden erg goed uit. Natuurlijk werd even gewag gemaakt van de staatsgreep in Turkije, de vernietiging van Aleppo, vluchtelingen, bomaanslagen en terreurdreiging, maar de "teleurstellende" verrichtingen van onze sporthelden waren belangrijker. Belangrijk genoeg om 1 miljoen (!) mensen 's nachts uit bed te krijgen om naar hun "wanprestaties" te kijken. Met minder dan goud nemen we namelijk in Nederland geen genoegen; win je zilver en ben je de tweede snelste vrouw op aarde, dan smijt je je schoenen boos op de grond en is er sprake van nationale teleurstelling. Op NPO 1 is de hele dag door Olympisch nieuws te volgen en opgeklopt alsof er niets belangrijkers in de wereld gebeurt.

Af en toe wordt in het nieuws bijna terloops vermeld dat er 18.000 Syriërs in gevangenissen zijn gemarteld en vermoord en dat in Turkije 40.000 gevangenen worden vrijgelaten om plaats te maken voor verdachte rechters, hoogleraren en gezagsdragers die hun plaats moeten innemen. In Europa maken we er een gezellige puinhoop van door nationalistisch problemen op te lossen in plaats van samen te werken. De Brexit (wat een afschuwelijk woord trouwens) is daar een treffend voorbeeld van en ik houd mijn hart vast wat er in Frankrijk, Duitsland en in ons eigen land gaat gebeuren bij de komende verkiezingen. Kijkend naar de verkiezingsstrijd in Amerika en luisterend wat er hier allemaal leeft onder de kiezers, stemt dat mij niet hoopvol. In West Europa kunnen we over pakweg tien jaar in ieder geval niet zeggen dat we het niet geweten hebben. We kijken nu doelbewust de andere kant op en vinden al dat negatieve nieuws maar ongemakkelijk. Dan liever sport en entertainment.

Ondertussen hoor ik net het bericht dat we in Nederland lastige asielzoekers uit de centra plaatsen en bij gebrek aan beter maar op straat zetten. Dát schiet lekker op... Macho-maatregelen die misschien stoer en vastbesloten klinken maar in werkelijkheid het probleem alleen maar groter maken. Maar ja, de verkiezingen staan voor de deur. Met verbazing zie ik een verschuiving plaatsvinden in onze betrokkenheid met wat er in de wereld gebeurt. Misschien is het beter om je druk te maken over het missen van een medaille met 0,01 seconde verschil. Daarmee maken we een klein probleem veel groter en een groot probleem stukken kleiner.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Ik had een droom (2)

Vannacht trof ik Dante op de stadsmuur van het Italiaanse plaatsje Lucca. Dante stelde me voor om samen het glas te heffen aan het pleintje waar het standbeeld van Puccini is geplaatst. Weldra zaten we in de stralende zon met een glas rode wijn in onze hand.

Dante:
Zullen we ons gesprek van gisteren voortzetten?

Ik:
Fijn, ik verheug me erop en ik ben zeer vereerd dat je na gisteren nog met me wilt praten.

Dante:
Natuurlijk! We hebben het gehad over het Heelal en over het multiversum. Ik moest erover denken, het is zo anders dan ik gewend ben om er tegenaan te kijken.

Ik:
Daar kan ik me alles bij voorstellen. Maar of je er op jouw manier over nadenkt, of op de manier van Hawking en Mlodinov, het blijft uiteindelijk ons bevattingsvermogen te boven gaan. En het model dat jij hanteert, heeft als grote voordeel dat ik het enigszins wél kan begrijpen.

Dante:
Dat bedoelde ik gisternacht ook te zeggen met mijn opmerking dat Hawking en Mlodinov het ook niet 'weten'.

Ik:
Dat begreep ik al en ik moe…

In memoriam Jan Jansen

Ik ontving eergisteren het bericht dat dirigent Jan Jansen afgelopen zaterdag 24 mei 2014 op 90-jarige leeftijd is overleden. Van Rose-Rie, zijn dochter die bij mij in het Zuid-Nederlands Kamerkoor zingt, had ik vorige week al gehoord dat het niet goed ging met hem. Toch kwam het bericht van het overlijden onverwacht voor me.

Jan Jansen was een begrip in Tilburg toen ik als 18-jarige jongeman aan het conservatorium kwam studeren. Mijn vrouw Kitty en haar moeder Trudy zongen bij Jan in zijn koren en hij was ook leraar aan het Paulus Lyceum waar Kitty van hem muziekles kreeg. Ik zou hem veel later opvolgen als muziekdocent aan die school. Jan was meer dirigent dan muziekdocent en hij werd geroemd om zijn initiatieven, zijn humor en vakmanschap. Ik keek op tegen Jan en ik heb destijds geen contact met hem (durven) zoeken ondanks het feit dat wij niet ver van elkaar woonden. Daar heb ik wel spijt van maar gedane zaken nemen geen keer. Vorig jaar heb ik hem opgezocht en we hadden een aller…