Doorgaan naar hoofdcontent

Ziet, de Mens!

Ik ben oude foto's aan het bekijken in een album dat mijn moeder voor mij had gemaakt met als dramatische titel WY VAREN UIT; Paul, hier een herinnering vanaf je baby tot tiener zyn. Ik blader het fotoalbum nog eens door en kom, zoals de titel al aangaf, inderdaad heel wat herinneringen tegen. Er zijn veel foto's van mij gemaakt totdat ik pakweg 12 jaar werd en hoewel ik me niet veel uit die tijd dacht te kunnen herinneren, kwamen de herinneringen langzaamaan weer boven. Een echt fotoboek vind ik wel leuker dan een digitaal samengestelde opeenvolging van foto's. Het zal de leeftijd zijn... Op het eind van het boek had mijn moeder een paar bidprentjes geplaatst. Van mijn bompa en van mijn bomma. Ik heb een grote verzameling bidprentjes en ben erg geïnteresseerd in wat nabestaanden ter nagedachtenis aan de overledene op die prentjes zetten. Het zegt iets over de tijdsgeest, maar ook over de manier waarop de nabestaanden troost zochten en tegen de dood aankijken.

We schrijven 18 juni 1951, ongeveer vijf jaar voor mijn geboorte; mijn moeder was toen 17 jaar en mijn bomma was 53 jaar. Het was een andere tijd en dan ook nog in België. Mijn bompa was met de fiets gevallen en had het stuur in zijn buik gekregen. Als gevolg van dit ongeluk kwamen er complicaties en is hij niet lang daarna overleden. Het bidprentje is een weerspiegeling van de tijd waarin dit noodlottige voorval plaatsvond. De tekst ademt de geest van het Rijke Roomsche Leven en is gebaseerd op een diep geworteld vertrouwen dat in het hiernamaals een beter leven op ons wacht. Ik vraag me af of het een soort "bezwering" betrof of dat de mensen het toen werkelijk zo ervoeren en er troost uit konden putten. Alleen al uit de omslag van het bidprentje spreekt een diepe devotie zoals die toen nog gebruikelijk was. Het bidprentje geeft aan hoe mijn moeder is opgevoed en verklaart voor mij ook veel van mijn eigen opvoeding. Misschien ligt hierin wel de grondslag van mijn diepgewortelde behoefte aan zingeving.


JEZUS | MARIA | JOSEF
Bid voor de ziel van zaliger
Petrus Joannes SERROEYEN
echtgenoot van
Maria Catharina MOLEMANS
Ijveraar van de Bond van het H. Hart
Geboren te Lommel de 9 Februari 1890, en godvruchtig overleden te Neerpelt de 18 Juni 1951, voorzien van de laatste H. H. Sacramenten.

Aan God alleen is het uur van de dood bekend en gelukkig de mens, die zich door een deugdzaam leven heeft voorbereid en die zich beijverde om te leven zoals hij wenste te sterven.
Smartvol is zijn heengaan, maar troostvol dat hij versierd met deugden tot een beter leven overging. De kracht tot het beoefenen der deugden vond hij in zijn devotie tot het H. Hart. Hij was een goede beijveraar van de Bond van het H. Hart en vierde elke eerste Vrijdag.
Het zware kruis van zijn ziekte heeft hij met liefde omhelst. "Wat O.L. Heer en O.L. Vrouw met mij voorhebben is goed" herhaalde hij meermalen op zijn ziekbed. Voor zijn gezin heeft hij geleefd en de goede zorgen aan de opvoeding van zijn kinderen besteed, zag hij de schoonste vruchten dragen.
Dierbare echtgenote en kinderen, O. L. Heer heeft mij geroepen en toch zullen wij in liefde vereenigd blijven. Bidt voor mij, Gij vooral mijn Zonen in het klooster. God zegene u allen.
Mijn Jezus, barmhartigheid.
(300 dag. afl.)
Drukkerij Jacobs & Vonckers, Neerpelt.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Ik had een droom (2)

Vannacht trof ik Dante op de stadsmuur van het Italiaanse plaatsje Lucca. Dante stelde me voor om samen het glas te heffen aan het pleintje waar het standbeeld van Puccini is geplaatst. Weldra zaten we in de stralende zon met een glas rode wijn in onze hand.

Dante:
Zullen we ons gesprek van gisteren voortzetten?

Ik:
Fijn, ik verheug me erop en ik ben zeer vereerd dat je na gisteren nog met me wilt praten.

Dante:
Natuurlijk! We hebben het gehad over het Heelal en over het multiversum. Ik moest erover denken, het is zo anders dan ik gewend ben om er tegenaan te kijken.

Ik:
Daar kan ik me alles bij voorstellen. Maar of je er op jouw manier over nadenkt, of op de manier van Hawking en Mlodinov, het blijft uiteindelijk ons bevattingsvermogen te boven gaan. En het model dat jij hanteert, heeft als grote voordeel dat ik het enigszins wél kan begrijpen.

Dante:
Dat bedoelde ik gisternacht ook te zeggen met mijn opmerking dat Hawking en Mlodinov het ook niet 'weten'.

Ik:
Dat begreep ik al en ik moe…

In memoriam Jan Jansen

Ik ontving eergisteren het bericht dat dirigent Jan Jansen afgelopen zaterdag 24 mei 2014 op 90-jarige leeftijd is overleden. Van Rose-Rie, zijn dochter die bij mij in het Zuid-Nederlands Kamerkoor zingt, had ik vorige week al gehoord dat het niet goed ging met hem. Toch kwam het bericht van het overlijden onverwacht voor me.

Jan Jansen was een begrip in Tilburg toen ik als 18-jarige jongeman aan het conservatorium kwam studeren. Mijn vrouw Kitty en haar moeder Trudy zongen bij Jan in zijn koren en hij was ook leraar aan het Paulus Lyceum waar Kitty van hem muziekles kreeg. Ik zou hem veel later opvolgen als muziekdocent aan die school. Jan was meer dirigent dan muziekdocent en hij werd geroemd om zijn initiatieven, zijn humor en vakmanschap. Ik keek op tegen Jan en ik heb destijds geen contact met hem (durven) zoeken ondanks het feit dat wij niet ver van elkaar woonden. Daar heb ik wel spijt van maar gedane zaken nemen geen keer. Vorig jaar heb ik hem opgezocht en we hadden een aller…