Doorgaan naar hoofdcontent

Sinterklaas bestaat niet

Promotie-affiche PVV (Bron: www.pvv.nl)
Alle opmerkingen van Donald Trump over de grootte van zijn handen ten spijt, koppen de media vanochtend: "PVV nu weer de grootste". De opiniepeilers laten er geen misverstand over bestaan en Wilders kan vanaf nu met een gerust hart en maatschappelijk geaccepteerd zijn gal spuwen in tweets en in laatste woorden voor "nep"rechtbanken. De thema's waarmee hij de kiezer bij de komende verkiezingen aan zich bindt, zijn vooral het seizoensgebonden Zwarte Piet en natuurlijk de Marokkanen. Dat laatste thema is voor zolang het nu duurt verpakt in het begrip Vrijheid van meningsuiting. Het zijn in ieder geval thema's waarmee we zo goed als zeker en vooral "gezamenlijk" de wereldproblematiek zullen gaan oplossen...

Zet  elite en  boze witte man/vrouw tegenover elkaar, verbied andersgelovigen en andersdenkenden, stuur iedereen het land uit, bescherm je eigen nationalistische sentimenten, kom vooral op voor Zwarte Piet en je vindt meteen aansluiting bij landen als Syrië, Amerika, Engeland, Polen, Hongarije en Turkije; om er maar een aantal te noemen. Afgezien van het feit of je als land op dit moment in dit rijtje wil komen te staan, is de tegenstelling tussen de twee groepen, elite en boze witte mensen, een belediging voor de ratio. Dé elite bestaat net zo min als dé boze witte man. Wilders grossiert in dit soort simplificaties en er worden hem in de media grote retorische gaven toegedicht. Retorica is ook niet meer wat het geweest is.

De simplificaties van Wilders spreken aan, omdat ze de problemen, waar we met zijn allen voor staan, wel een stuk overzichtelijker maken. Daarbij komt dat het woord elite voor ons een 19de-eeuws aandoende pejoratieve bijsmaak heeft en dat boze witte man iets van een rechtvaardiging in zich draagt en dat in ieder geval beter "bekt" dan het neerbuigend uitgesproken woord elite. Door het veelvuldig gebruik van deze beide termen wordt overigens het abjecte element ervan maatschappelijk geaccepteerd gemaakt. We denken niet meer aan de nuanceringen als we deze termen gebruiken, het inburgeringsproces is wat dat betreft goed en vlotjes verlopen. Gisteravond hoorde ik op de radio dat ook christenen (weer zo'n generalisatie) PVV zouden willen stemmen. Vanochtend waren het de intellectuelen (wat zijn dat in vredesnaam?) die eigenlijk openlijk steun willen betuigen voor het gedachtengoed (what's in a name?) van Geert Wilders. Geert Wilders, de politicus die geen vertrouwen heeft in onze elite met zijn "D66"-rechters, aanhanger is van complottheorieën en intolerantie tot grootste goed heeft verheven. Beide groepen, christenen en intellectuelen, zouden zich geremd voelen omdat ze er niet goed voor uit durven komen.  Geert Wilders for president, het kan er nog wel bij nu we wereldwijd tóch al bezig zijn.

Waar ik vooral problemen mee heb is het "op één hoop gooien" van grote groepen mensen en standpunten. Niet elke Marokkaan is crimineel, niet elke moslim is fundamentalist (net zomin als dat bij andere geloven geldt), niet alle boze mensen zijn wit en niet alle witte mensen zijn boos en de elite, zo die al in de door Wilders gebruikte vorm bestaat, houdt er niet slechts één mening of standpunt op na. Je kunt je afvragen of dé Nederlandse identiteit bestaat, zelfs Koningin Maxima vroeg zich dat in 2010 al in een toespraak af. Er zijn meer dan 50 tinten grijs binnen het maatschappelijk spectrum. De indeling in overzichtelijke groepen en het kunstmatig in leven houden van gesimplificeerde tegenstellingen of thema's, brengt mensen niet tot elkaar en leidt in ieder geval niet tot beter begrip van elkaars meningen. Bovendien doet het geen recht aan de realiteit, die beduidend complexer is dan de generalisaties doen voorkomen.

Als je redelijk met elkaar wilt overleggen, ben je dan elitair bezig? En welke boze witte man of vrouw die in ons land leeft, heeft eigenlijk werkelijke redenen voor die grote boosheid? Zou de elite trouwens ook boos of wit kunnen zijn? We leven in een van de welvarendste landen van de wereld, we hebben (bijna) allemaal toegang tot gezondheidszorg en scholing en als we het over armoede hebben, dan is dat hier wel wat anders dan ik ben tegengekomen in bijvoorbeeld Zuid-India, Siberië of Nepal. Hoewel ik met mijn moeder vreselijke toestanden heb meegemaakt en vind dat een aantal zaken in de zorg zeker beter geregeld kunnen of zelfs moeten worden, heb ik ook oog voor de verworvenheden en de mogelijkheden die er binnen onze maatschappij zijn. Een veelkleurige, multiculturele, en open maatschappij met veel discussie en oog voor elkaars behoeften en noden, lijkt mij te prefereren boven een maatschappij van (vermeende) tegenstellingen, verharde standpunten en uitsluitingen. Geloofde ik maar in Sinterklaas of de Kerstman, dan zou ik wel weten wat er op mijn wensenlijstje zou komen te staan.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Ik had een droom (2)

Vannacht trof ik Dante op de stadsmuur van het Italiaanse plaatsje Lucca. Dante stelde me voor om samen het glas te heffen aan het pleintje waar het standbeeld van Puccini is geplaatst. Weldra zaten we in de stralende zon met een glas rode wijn in onze hand.

Dante:
Zullen we ons gesprek van gisteren voortzetten?

Ik:
Fijn, ik verheug me erop en ik ben zeer vereerd dat je na gisteren nog met me wilt praten.

Dante:
Natuurlijk! We hebben het gehad over het Heelal en over het multiversum. Ik moest erover denken, het is zo anders dan ik gewend ben om er tegenaan te kijken.

Ik:
Daar kan ik me alles bij voorstellen. Maar of je er op jouw manier over nadenkt, of op de manier van Hawking en Mlodinov, het blijft uiteindelijk ons bevattingsvermogen te boven gaan. En het model dat jij hanteert, heeft als grote voordeel dat ik het enigszins wél kan begrijpen.

Dante:
Dat bedoelde ik gisternacht ook te zeggen met mijn opmerking dat Hawking en Mlodinov het ook niet 'weten'.

Ik:
Dat begreep ik al en ik moe…

In memoriam Jan Jansen

Ik ontving eergisteren het bericht dat dirigent Jan Jansen afgelopen zaterdag 24 mei 2014 op 90-jarige leeftijd is overleden. Van Rose-Rie, zijn dochter die bij mij in het Zuid-Nederlands Kamerkoor zingt, had ik vorige week al gehoord dat het niet goed ging met hem. Toch kwam het bericht van het overlijden onverwacht voor me.

Jan Jansen was een begrip in Tilburg toen ik als 18-jarige jongeman aan het conservatorium kwam studeren. Mijn vrouw Kitty en haar moeder Trudy zongen bij Jan in zijn koren en hij was ook leraar aan het Paulus Lyceum waar Kitty van hem muziekles kreeg. Ik zou hem veel later opvolgen als muziekdocent aan die school. Jan was meer dirigent dan muziekdocent en hij werd geroemd om zijn initiatieven, zijn humor en vakmanschap. Ik keek op tegen Jan en ik heb destijds geen contact met hem (durven) zoeken ondanks het feit dat wij niet ver van elkaar woonden. Daar heb ik wel spijt van maar gedane zaken nemen geen keer. Vorig jaar heb ik hem opgezocht en we hadden een aller…