Doorgaan naar hoofdcontent

Posts

Posts uit december, 2016 weergeven

Zin of geen zin

Wat het is weet ik niet, maar rond deze tijd van de jaarwisseling ben ik altijd gevoeliger voor de schoonheid en het bijzondere in het leven. Of het nu gaat om ontmoetingen met mensen, het geraakt worden door kunst of het lezen van bijzondere boeken. Ook alledaagse prikkels als een wandeling door de Warande, een sterrenpark uit de 18de-eeuw dat op een steenworp van ons huis gesitueerd is, of de omgang met je kinderen en hun kroost komen in deze tijd van het jaar heviger binnen dan anders. Af en toe laat ik het nieuws het nieuws en focus ik me op zaken die er werkelijk toe doen in mijn directe omgeving. Het is heerlijk om de tijd te hebben rustig een boek te lezen of om te doen waar je op dat moment zin in hebt. Ik hecht aan het leven en zou soms willen dat ik de tijd stil kon zetten; het is goed zoals het is.

Wellicht komt het wel omdat ik in het kader van een compositieopdracht van het JeroenBoschKoor me intensief bezighoud met de humanist Joris van Lanckvelt ofwel Georgius Macroped…

Vrede ende Vrolicheyt

We zijn de kerstdagen weer goed doorgekomen met huiselijke bezigheden en lekker eten. Ik had van Elise Beckers (voorzitter van het JeroenBoschKoor) een oud familierecept gekregen om een kalkoen te bereiden. Het directe resultaat was een bourgondische eenvoudige doch voedzame maaltijd op tweede kerstdag met de familie. De kalkoen als hoofdgerecht en tezamen met de door Marlieke gefabriceerde "tomatencarpaccio" als voorgerecht en de door Kathelijne gemaakte chocoladetaart met ijs als nagerecht vormde dit een goede basis voor een flinke dosis Vrolicheyt dat altijd onloskoppelbaar aan kerstmis verbonden is. Op dergelijke momenten besef je dat we het hier toch maar goed hebben.

De periode tussen kerst en nieuwjaar is naast de Vrolicheyt voor mij ook een tijd van bezinning waarbij ik het aspect Vrede een plaats tracht te geven. Ik vind het belangrijk om te proberen een en ander in een historisch perspectief te zetten en te beoordelen of ik zelf een steentje bij kan dragen tot een…

Kerst 2016

Het is kerst 2016 en het jaar lijkt met terugwerkende kracht sneller voorbij gegaan dan ooit tevoren. Ik weet niet of het aan mijn leeftijd ligt of dat ik het zo ervaar vanwege de snelheid waarop onze maatschappij zich voortstuwt. Feit is dat het een beetje onwerkelijk overkomt dat het weer Kerst is. Ik bereid me nu op het allerlaatste moment voor op de familiedagen alsof Kerst als een volledige verrassing voor de deur staat. Het kan verkeren...

We hebben dit jaar geen kerstboom. Doordat we oppassen op de kleinkinderen Livvie (2 jaar) en Floris (4 maanden) staat er een opvouwbare box, een kinderstoel en een kist met speelgoed in de woonkamer. In de hal staat een kinderwagentje en boven op onze slaapkamer staat naast ons bed een bedje voor Floris en op de logeerkamer is een soortgelijk bed permanent uitgeklapt voor Livvie. We hebben daarom een mini kerstboompje op het tafeltje naast de open haard geplaatst. De kinderen het huis uit, even genieten van de herwonnen "vrijheid" e…

Het verhaal van Paulette 7 (Slot)

Weer thuis
Eenmaal thuisgekomen, ben ik geleidelijk aan opgeknapt. En toen kreeg ik jou niet terug van ome Frans? Afschuwelijk? "Nee," zei Frans, "ons Sjaan is eraan gewend en Paul hoort hier thuis." Ja, maar dat kan niet, hè?! Paultje is van mij. Dat was me nou ook weer wat, Paul? Ze hebben me wat afgeleurd met jou hoor! afschuwelijk! Frans zei: "Als we hem brengen (en dat ging de eerste keer niet goed omdat ik moe was en dan bracht ik jou terug naar Sjaan) gaat dat niet zo. De ene dag brengen en dan weer terugbrengen. Hij blijft hier!" En Sjaan huilen en Sjaan dit en dat... ach, mens toch... Uiteindelijk ben jij dan toch terug bij ons gekomen.

We woonden toen in de Kreeftstraat 27 of 29, dat weet ik niet meer; de nummers zijn er later ook nog veranderd. We woonden naast Betsie van de Wiel en 's morgens klopte ze tegen de muur en gingen we de ene dag bij haar koffie drinken en de andere dag bij mij. Toen was het helemaal anders dan nu, helemaal ander…

Het verhaal van Paulette 6

Getrouwd
Toen ze erachter waren gekomen dat hij zo oud was (terwijl hij er jonger uitzag) toen zei ons moeder dat ze wist wat het was. Want onze pa was geloof ik 8 jaar ouder dan zij. "Het valt toch niet mee," zei ze toen, "Tsja... Dan zullen we wel zien hoe het is..." Maar goed, daar hebben ze verder niet veel over gezegd. In het begin vonden ze het niet leuk, maar ja... Als dat toch zo is, dan is dat zo. En hij zou goed voor mij zorgen en hij verdiende goed toen en Wouth was geen onredelijke man. Dat was hij niet en hij had zelfs wat gespaard hoewel hij bijna zijn hele salaris thuis afgaf aan zijn ouders. En wij moesten die ouders nog onderhouden totdat Drees kwam. Toen was het daarmee afgelopen. Ik vroeg me toen vaak af hoe het zou zijn gelopen als wij ook voor mijn moeder zouden hebben moeten betalen. Dan hadden we niks overgehouden. Maar gelukkig was dat niet zo. De tante van Wouth, die net als elke typische Nederlander alles afkraakt, had gezegd: "Als je…

Het verhaal van Paulette 5

Werken bij Philips
Ik was 18 jaar toen ik bij Philips ging werken. Jeanne heeft ook bij Philips gewerkt. Die werden door VIP-bussen van De Kruyff naar Eindhoven gereden. Ze hadden er typistes nodig die blind konden typen. Nou, dat kon ik wel. Het probleem was echter dat ze in België het AZERTY-toetsenbord hadden en in Nederland het QWERTY-toetsenbord gebruikten. Dat moest ik dus opnieuw leren. Ik heb toen ook steno geleerd en daar had ik veel plezier van. Op mijn werk had ik eerst met Deelman te maken, dat was mijn baas, en mevrouw Valkenburg. Daar sta jij ook nog bij op een foto. Die kwamen veel thuis en later was ik secretaresse van Sanders en Vis, daar mochten we niks van. Sanders was een gehaaid ventje zoals er in Antwerpen ook veel rondliepen. Die kreeg van alles gedaan... Dè manneke... Ik zat op een kantoortje met 17 of 18 mannen en toen hebben ze op een keer een ijsco voor me meegebracht. Die waren allemaal verliefd op me, ik had vrijers genoeg als ik wou... Ik mocht dat ijsje …

Het verhaal van Paulette 4

De dood van onze pa
De crisis na de oorlog was destijds ook net als nou, dat mensen hun geld kwijt waren. Er was na de oorlog een minister van financiën, Camille Gutt. Ze moesten van hem al het geld inleveren dat ze hadden. En iedereen kreeg dezelfde hoeveelheid geld; iedereen moest opnieuw beginnen. Mijn vader was wel een slimme vent eigenlijk. Er waren boeren en dorpsgenoten waarvan hij wist dat ze niet veel geld hadden. En dan vroeg hij gewoon of ze voor hem geld wilden inleveren en dan mochten zij voor die dienst de helft van het bedrag zelf houden. Zo kon hij toch meer overhouden dan de anderen. Ik vond dat hij heel slim was; het was geen "dieven" want het was zijn eigen geld. Hij gaf alleen niet wat hij van de regering moest geven...

Onze pa had altijd een hoed op en een sigaar in zijn mond. Mensengoedheid toch... En hij had een hondje, waar hij dapper langs stond, maar dat zat altijd in een kooitje. En we hadden een hele mooie poes die een kettinkje om had met een bel…

Het verhaal van Paulette 3

Mijn jeugd (vervolg)
Als je vakantie had, ging je naar huis en onder de grote vakantie kon je, als je ergens bij was (bij de "Roodkapjes" bijvoorbeeld), terugkomen. Dan deden we van alles met elkaar: in de bossen, spelletjes en we gingen overal naar toe. Ik kan niet zeggen dat ik een slechte jeugd heb gehad. Het eten was er goed, alleen ge moest 's morgens aan lange tafels zitten en soms kreeg je ranzige boter en dat lustte ik niet. En dan moest je dat toch eten, maar dan regelden we dat wel. Er was een surveillance-zuster en als die weg was, werd dat doorgegeven aan wie dat wel lustte. En dan moesten we stil zijn. We hadden ook recreatie; zo kon je op de speelplaats rolschaatsen, trefballen en zo. Ik ben er met Damiaan nog eens geweest en met jullie ook. Ik zei: "Kom, laten we er eens gaan kijken, waar ik op school ben geweest." Met Damiaan ben ik naar binnen gegaan. Toen hadden ze er geen zusterkleren meer aan. De oudere zusters waren al dood. Ik vroeg of de …

Het verhaal van Paulette 2

Mijn jeugd
Als ik aan mijn jeugd denk, realiseer ik me dat we verwende kinderen waren; wij hadden het heel goed. Wij woonden eerst in de Hazenstraat 1 en daarna in de Vrijheidsstraat te Neerpelt. Een huis met als je binnenkwam links een kamer en rechts de herenkamer, maar dat was vroeger een winkel. Wij hadden een kruidenierswinkel met suiker, bloem en dat soort zaken. Eigenlijk hetzelfde als de moeder van Wouth. Het was er altijd druk en wij moesten dan zaterdags de boodschappen gaan afleveren bij de mensen. En daarna is dat huis verbouwd, toen ze zijn opgehouden met de winkel. Ik weet eigenlijk ook niet waarom ze ermee op zijn gehouden. Naast ons huis was een muziekzaak, waar de harmonie kwam en waar gezongen werd. Dat huis was een zaal. In de oorlog hebben daar de Engelsen gezeten en daar kregen wij heel veel van... Ik was toen 10 jaar.

Ik ben met Mickey naar school geweest, ik ken haar al heel lang. Ik ben naar de school gegaan die tussen de kerk en het kerkhof stond. Er was daar …

Het verhaal van Paulette 1

In 2010 en in 2014 heb ik met mijn moeder, Paulette Serroeyen, een aantal gesprekken gevoerd die ik heb opgenomen. In de tussenliggende jaren is er veel gebeurd en vorig jaar is mijn moeder overleden. Ik ben er deze maand pas toe gekomen om de opnamen af te luisteren en letterlijk uit te werken. Het was voor mezelf louterend omdat ik de stem van mijn moeder weer eens kon horen in een periode dat er nog niet veel aan de hand was. In 2010 was haar stem nog krachtig, op 6 december 2014 was ze al behoorlijk verzwakt maar was ze goed aanspreekbaar. Paulette had een ijzersterk geheugen en ik vond het toen leuk om verhalen van vroeger te horen. Ik kon in 2010 niet vermoeden dat het met haar geestelijke en lichamelijke gezondheid de laatste jaren van haar leven zo snel achteruit zou gaan. Ik ben dan ook blij dat ik de opnamen gemaakt heb. Het is jammer dat we niet meer de kans hebben gehad om nadere gesprekken te organiseren. Het verhaal stopt ongeveer in 1961, het geboortejaar van mijn broer…