Doorgaan naar hoofdcontent

Kerst 2016

Het is kerst 2016 en het jaar lijkt met terugwerkende kracht sneller voorbij gegaan dan ooit tevoren. Ik weet niet of het aan mijn leeftijd ligt of dat ik het zo ervaar vanwege de snelheid waarop onze maatschappij zich voortstuwt. Feit is dat het een beetje onwerkelijk overkomt dat het weer Kerst is. Ik bereid me nu op het allerlaatste moment voor op de familiedagen alsof Kerst als een volledige verrassing voor de deur staat. Het kan verkeren...

We hebben dit jaar geen kerstboom. Doordat we oppassen op de kleinkinderen Livvie (2 jaar) en Floris (4 maanden) staat er een opvouwbare box, een kinderstoel en een kist met speelgoed in de woonkamer. In de hal staat een kinderwagentje en boven op onze slaapkamer staat naast ons bed een bedje voor Floris en op de logeerkamer is een soortgelijk bed permanent uitgeklapt voor Livvie. We hebben daarom een mini kerstboompje op het tafeltje naast de open haard geplaatst. De kinderen het huis uit, even genieten van de herwonnen "vrijheid" en de nieuwe leefruimte, om vervolgens de kleinkinderen erin te laten en ons huis weer vol te stouwen met noodzakelijk nieuw meubilair. Het kan verkeren...

Ik sla de Volkskrant open en zie allerlei bespiegelingen en commentaren over het al dan niet mogen gebruiken van het woord Kerstmis, de opkomst van het populisme, de terreurdreiging in heel de wereld, twitterende wereldleiders en verdeeldheid tussen groepen mensen. Er zijn nu evenveel ongelovigen als gelovigen in Nederland kopte de media deze week. Naast de politicus van het jaar (wordt dat niet bij de stembus bepaald?) werd ook de sportman van het jaar gekozen. Als we al niet verdeeld zijn, zorgen we er klaarblijkelijk zelf wel voor dat er nog eens een duidelijk hiërarchisch onderscheid wordt gemaakt. Het kan verkeren...

Het zijn de donkere dagen voor de Kerst en de decemberwende heeft al plaatsgevonden; de dagen beginnen weer langer te worden. Het is een tijd van bespiegelingen en terugblikken. Wat is er allemaal gebeurd en hoe staan we er met zijn allen voor? Het zijn vragen die bij ons opkomen als we "stilstaan" bij iets, in dit geval Kerstmis. Kennelijk biedt het kerstfeest ons de geborgenheid en de sfeer van gezelligheid waar we zo naar hunkeren. Gezellig shoppen, kerstmarkten bezoeken, kerstconcerten beluisteren en kerstfilms kijken wisselen we af met familiebezoek en lekker eten. Het kankerpatiëntje Tijn met zijn Lak-aan bij Serious Request ontroert en verbindt Nederland. Dìt is wat we zoeken, we doneren een aantal euro's voor het goede doel, pinken een traantje weg en gaan na de gezellige kerstdagen met ongelakte nagels weer op oude voet verder. We menen het allemaal niet zo kwaad; op naar de volgende feestdagen. Het kan verkeren...

Deus Sol Invictus
Je zou bij al het mediageweld over vluchtelingen en terreur bijna vergeten dat ook ons kerstfeest is overgenomen uit andere culturen en dat vermenging van culturen en ontmoeting tussen mensen juist zorgt voor inspirerende kruisbestuiving. De Sol Invictus (de onoverwonnen zon), de Syrische zonnegod, werd via Rome door Keizer Constantijn de Grote binnen het Christendom geïncorporeerd als Deus Sol Invictus. De stralenkrans rond de hoofden van veel heiligenbeelden vindt hierin zijn oorsprong en in 321 stond bij ons de Dies Solis (dag van de zon) aan de basis van onze christelijke rustdag: de zondag. Syrië wordt zelfs de "bakermat van het christelijk geloof" genoemd omdat de apostel Paulus hier zijn zendingstocht door Klein-Azië begon. De vroegste christelijke kerken zijn in Syrië gesitueerd. Het platgebombardeerde land wordt nu door ons gezien als bron van het fundamentalistische kwaad. Het kan verkeren...

Ik hou het rustig vandaag en probeer me niet te ergeren aan de negativiteit en ontevredenheid die zo kenmerkend zijn voor onze tijd. De ene dag gaat me dat beter af dan de andere. We hebben hier in Nederland volgens mij geen échte reden tot ontevredenheid; het gaat ons over het algemeen voor de wind en als ik zie in welke welvaart wij leven, zou je jezelf moeten schamen om ontevreden door het leven te gaan. Wij hebben veel te verliezen als burgers van een der welvarendste landen ter wereld. Misschien proberen we juist daarom zo krampachtig vast te houden aan wat we hebben. Menselijk wellicht, maar niet wenselijk wat mij betreft.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

In memoriam Jan Jansen

Ik ontving eergisteren het bericht dat dirigent Jan Jansen afgelopen zaterdag 24 mei 2014 op 90-jarige leeftijd is overleden. Van Rose-Rie, zijn dochter die bij mij in het Zuid-Nederlands Kamerkoor zingt, had ik vorige week al gehoord dat het niet goed ging met hem. Toch kwam het bericht van het overlijden onverwacht voor me.

Jan Jansen was een begrip in Tilburg toen ik als 18-jarige jongeman aan het conservatorium kwam studeren. Mijn vrouw Kitty en haar moeder Trudy zongen bij Jan in zijn koren en hij was ook leraar aan het Paulus Lyceum waar Kitty van hem muziekles kreeg. Ik zou hem veel later opvolgen als muziekdocent aan die school. Jan was meer dirigent dan muziekdocent en hij werd geroemd om zijn initiatieven, zijn humor en vakmanschap. Ik keek op tegen Jan en ik heb destijds geen contact met hem (durven) zoeken ondanks het feit dat wij niet ver van elkaar woonden. Daar heb ik wel spijt van maar gedane zaken nemen geen keer. Vorig jaar heb ik hem opgezocht en we hadden een aller…

Ik had een droom (2)

Vannacht trof ik Dante op de stadsmuur van het Italiaanse plaatsje Lucca. Dante stelde me voor om samen het glas te heffen aan het pleintje waar het standbeeld van Puccini is geplaatst. Weldra zaten we in de stralende zon met een glas rode wijn in onze hand.

Dante:
Zullen we ons gesprek van gisteren voortzetten?

Ik:
Fijn, ik verheug me erop en ik ben zeer vereerd dat je na gisteren nog met me wilt praten.

Dante:
Natuurlijk! We hebben het gehad over het Heelal en over het multiversum. Ik moest erover denken, het is zo anders dan ik gewend ben om er tegenaan te kijken.

Ik:
Daar kan ik me alles bij voorstellen. Maar of je er op jouw manier over nadenkt, of op de manier van Hawking en Mlodinov, het blijft uiteindelijk ons bevattingsvermogen te boven gaan. En het model dat jij hanteert, heeft als grote voordeel dat ik het enigszins wél kan begrijpen.

Dante:
Dat bedoelde ik gisternacht ook te zeggen met mijn opmerking dat Hawking en Mlodinov het ook niet 'weten'.

Ik:
Dat begreep ik al en ik moe…