Doorgaan naar hoofdcontent

Kerst 2016

Het is kerst 2016 en het jaar lijkt met terugwerkende kracht sneller voorbij gegaan dan ooit tevoren. Ik weet niet of het aan mijn leeftijd ligt of dat ik het zo ervaar vanwege de snelheid waarop onze maatschappij zich voortstuwt. Feit is dat het een beetje onwerkelijk overkomt dat het weer Kerst is. Ik bereid me nu op het allerlaatste moment voor op de familiedagen alsof Kerst als een volledige verrassing voor de deur staat. Het kan verkeren...

We hebben dit jaar geen kerstboom. Doordat we oppassen op de kleinkinderen Livvie (2 jaar) en Floris (4 maanden) staat er een opvouwbare box, een kinderstoel en een kist met speelgoed in de woonkamer. In de hal staat een kinderwagentje en boven op onze slaapkamer staat naast ons bed een bedje voor Floris en op de logeerkamer is een soortgelijk bed permanent uitgeklapt voor Livvie. We hebben daarom een mini kerstboompje op het tafeltje naast de open haard geplaatst. De kinderen het huis uit, even genieten van de herwonnen "vrijheid" en de nieuwe leefruimte, om vervolgens de kleinkinderen erin te laten en ons huis weer vol te stouwen met noodzakelijk nieuw meubilair. Het kan verkeren...

Ik sla de Volkskrant open en zie allerlei bespiegelingen en commentaren over het al dan niet mogen gebruiken van het woord Kerstmis, de opkomst van het populisme, de terreurdreiging in heel de wereld, twitterende wereldleiders en verdeeldheid tussen groepen mensen. Er zijn nu evenveel ongelovigen als gelovigen in Nederland kopte de media deze week. Naast de politicus van het jaar (wordt dat niet bij de stembus bepaald?) werd ook de sportman van het jaar gekozen. Als we al niet verdeeld zijn, zorgen we er klaarblijkelijk zelf wel voor dat er nog eens een duidelijk hiërarchisch onderscheid wordt gemaakt. Het kan verkeren...

Het zijn de donkere dagen voor de Kerst en de decemberwende heeft al plaatsgevonden; de dagen beginnen weer langer te worden. Het is een tijd van bespiegelingen en terugblikken. Wat is er allemaal gebeurd en hoe staan we er met zijn allen voor? Het zijn vragen die bij ons opkomen als we "stilstaan" bij iets, in dit geval Kerstmis. Kennelijk biedt het kerstfeest ons de geborgenheid en de sfeer van gezelligheid waar we zo naar hunkeren. Gezellig shoppen, kerstmarkten bezoeken, kerstconcerten beluisteren en kerstfilms kijken wisselen we af met familiebezoek en lekker eten. Het kankerpatiëntje Tijn met zijn Lak-aan bij Serious Request ontroert en verbindt Nederland. Dìt is wat we zoeken, we doneren een aantal euro's voor het goede doel, pinken een traantje weg en gaan na de gezellige kerstdagen met ongelakte nagels weer op oude voet verder. We menen het allemaal niet zo kwaad; op naar de volgende feestdagen. Het kan verkeren...

Deus Sol Invictus
Je zou bij al het mediageweld over vluchtelingen en terreur bijna vergeten dat ook ons kerstfeest is overgenomen uit andere culturen en dat vermenging van culturen en ontmoeting tussen mensen juist zorgt voor inspirerende kruisbestuiving. De Sol Invictus (de onoverwonnen zon), de Syrische zonnegod, werd via Rome door Keizer Constantijn de Grote binnen het Christendom geïncorporeerd als Deus Sol Invictus. De stralenkrans rond de hoofden van veel heiligenbeelden vindt hierin zijn oorsprong en in 321 stond bij ons de Dies Solis (dag van de zon) aan de basis van onze christelijke rustdag: de zondag. Syrië wordt zelfs de "bakermat van het christelijk geloof" genoemd omdat de apostel Paulus hier zijn zendingstocht door Klein-Azië begon. De vroegste christelijke kerken zijn in Syrië gesitueerd. Het platgebombardeerde land wordt nu door ons gezien als bron van het fundamentalistische kwaad. Het kan verkeren...

Ik hou het rustig vandaag en probeer me niet te ergeren aan de negativiteit en ontevredenheid die zo kenmerkend zijn voor onze tijd. De ene dag gaat me dat beter af dan de andere. We hebben hier in Nederland volgens mij geen échte reden tot ontevredenheid; het gaat ons over het algemeen voor de wind en als ik zie in welke welvaart wij leven, zou je jezelf moeten schamen om ontevreden door het leven te gaan. Wij hebben veel te verliezen als burgers van een der welvarendste landen ter wereld. Misschien proberen we juist daarom zo krampachtig vast te houden aan wat we hebben. Menselijk wellicht, maar niet wenselijk wat mij betreft.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Non-conformisme

Ik heb een zwak voor mensen die zich non-conformistisch opstellen. Zij geven onze wereld kleur en zorgen er telkens voor dat ons referentiekader wordt doorbroken, gewild of ongewild. Zo kan ik veel plezier beleven als product en functie door non-conformisten worden losgekoppeld. Bekende voorbeelden zijn natuurlijk Duchamp met zijn pissoir, zijn kruk met wiel of Picasso met zijn zadel en fietsstuur. De kunstenaar koppelt de onderdelen los van hun functie en er ontstaat een nieuwe realiteit waarbij het nieuwe beeld een andere betekenis krijgt. Het is maar hoe je naar de diverse onderdelen kunt kijken.

De kunstenaar is volgens mij niet op zoek naar nieuwe functies of nieuwe beelden. Hij gebruikt wat hij in zijn omgeving ziet. Picasso ging bijna associatief te werk. Ik heb thuis de DVD "Le Mystère Picasso" en daarin is te zien hoe Picasso van het een op het ander komt. Hij produceert omdat hij niet anders kan, het ligt in zijn aard opgesloten om met beelden bezig te zijn.

Nieuwe…

Omdenken, het overwegen meer dan waard

Omdenken is een andere manier om naar de werkelijkheid te kijken. We kunnen door omdenken anders tegen problemen aankijken. Dit omdenken is voortgekomen uit het besef dat wij zelf onderdeel van het probleem zijn. Problemen bestaan namelijk als wij het moeilijk vinden om het beeld van wat het zou moeten zijn los te laten, om open te staan voor wat is of zou kunnen zijn. Uitgangspunt bij omdenken is dat als we het gevoel hebben dat we steeds vaster in het probleem draaien als we op een bepaalde manier op de werkelijkheid drukken, we beter eens de andere kant op kunnen bewegen. Omdenken levert vaak verrassende inzichten op en is eigenlijk niet meer of minder dan het stoppen met het zogenaamde vastdenken.

Als je handelen baseert op iets wat je níet wilt (een probleem), is de kans groot dat je in een neerwaartse spiraal belandt. Je bent dan als het ware bezig aan het dweilen met de kraan open. Bovendien is er meestal sprake van het waterbed-effect: druk ergens op het waterbed en ergens and…