Doorgaan naar hoofdcontent

Ontroerende bescherming

De laatste weken ben ik niet in staat geweest om een blog te schrijven. Behalve dat ik het druk heb met mijn studie tot faciliterend mediator en het feit dat ik veel bezig ben met mijn compositieopdracht voor het JeroenBoschKoor, is het vooral de toestand in de wereld die mij in beslag neemt. De tijd dat G.B.J. Hilterman in kort tijdsbestek die toestand kon duiden, is ver achter ons. Met de verkiezing van Donald Trump lijkt de hele wereld in de ban van deze narcist, die op onbeschaamd intimiderende wijze de werkelijkheid naar zijn hand zet. Het stemt mij droef om een wereldleider vanuit zoveel woede, frustratie en zelfingenomenheid te horen orakelen. Onbeschaamde zakkenvullerij en nepotisme is er waarschijnlijk altijd geweest, maar nu komt het via de tv wel heel prominent de beschermde omgeving van je huiskamer binnen. De enige manier om deze persoonlijkheid te negeren is door geen krant meer te lezen of nieuws te volgen. Maar dat is bijna ondoenlijk. Trump beheerst de agenda als niemand tevoren recentelijk gedaan heeft.

Friedrich Trump
Het meest van alles verbaast me de ogenschijnlijke angst en haat van Trump als het andersdenkenden of immigranten aangaat. Trump is zelf, zoals bijna alle Amerikanen, een nakomeling van immigranten. Zijn opa, Friedrich Trump (1869-1918) kwam in 1885 op 16-jarige leeftijd vanuit Duitsland naar de Verenigde Staten en werkte daar als kapper. In 1891 ging hij Noord-West, waar hij zijn fortuin verdiende met restaurants en pensions tijdens de Klondike Gold Rush. Er vertrokken in die tijd honderdduizenden goudzoekers naar Klondike en opa Trump speelde slim in op hun behoeften. Een van de eerste gedocumenteerde voorouders van Donald Trump was de Duitse jurist Hanns Drumpf die vermeld wordt in een document uit 1608 in Kallstadt, Rijnland-Palts. Hoe is het in vredesnaam zover gekomen dat een groot deel van Amerika, die zelf allemaal afstammen van immigranten, bang zijn geworden voor mensen die vanuit dezelfde drijfveren als hun voorouders het land in willen? Er moet iets meer met Amerika aan de hand zijn dan de media ons willen doen geloven.

Ingestorte brug in Minnesota
Laatst las ik dat elk groot wereldrijk een cyclus doorloopt die grofweg is in te delen in vier stadia om daarna weer bij het eerste stadium te beginnen. Het eerste stadium is een periode van opbouw met een sterke nadruk op een militaire macht. Vervolgens komt er een periode van economische bloei en hegemonie. De derde periode is een post-economische waarin de macht tanende is en waarin men nog geniet van het nazomerweer van het vorige stadium van bloei. Het laatste stadium is een periode van verval, waarin de nadruk weer komt op het militaire om de aandacht af te leiden. Volgens deze indeling zou Amerika (en misschien wel de hele Westerse wereld) zich in stadium drie bevinden. Er is grote onvrede en met name in de niet stedelijke gebieden heeft Amerika de infrastructuur van een derdewereldland. Wegen zijn versleten en bruggen storten letterlijk in. Geen wonder dat men politici of buitenstaanders gaat volgen die een betere wereld en hernieuwde bloei voorspiegelen; soms tegen beter weten in.

Hoe dan ook, ik volg het nieuws, lees commentaren en hou de ontwikkelingen bij, maar het geeft me niet bepaald energie. Ik beluister nu het Benedictus uit de mis in G, D.167 van Schubert en word ontroerd door de onweerstaanbare eenvoud en schoonheid. De ontroering beschermt mij misschien slechts voor een moment tegen de boze buitenwereld, maar ik merk dat ik het laat gebeuren en geniet van deze louterende functie van muziek. Misschien is het een idee om deze muziek ook eens te beluisteren. Baat het niet, schaden zal het zeker niet.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Non-conformisme

Ik heb een zwak voor mensen die zich non-conformistisch opstellen. Zij geven onze wereld kleur en zorgen er telkens voor dat ons referentiekader wordt doorbroken, gewild of ongewild. Zo kan ik veel plezier beleven als product en functie door non-conformisten worden losgekoppeld. Bekende voorbeelden zijn natuurlijk Duchamp met zijn pissoir, zijn kruk met wiel of Picasso met zijn zadel en fietsstuur. De kunstenaar koppelt de onderdelen los van hun functie en er ontstaat een nieuwe realiteit waarbij het nieuwe beeld een andere betekenis krijgt. Het is maar hoe je naar de diverse onderdelen kunt kijken.

De kunstenaar is volgens mij niet op zoek naar nieuwe functies of nieuwe beelden. Hij gebruikt wat hij in zijn omgeving ziet. Picasso ging bijna associatief te werk. Ik heb thuis de DVD "Le Mystère Picasso" en daarin is te zien hoe Picasso van het een op het ander komt. Hij produceert omdat hij niet anders kan, het ligt in zijn aard opgesloten om met beelden bezig te zijn.

Nieuwe…

Omdenken, het overwegen meer dan waard

Omdenken is een andere manier om naar de werkelijkheid te kijken. We kunnen door omdenken anders tegen problemen aankijken. Dit omdenken is voortgekomen uit het besef dat wij zelf onderdeel van het probleem zijn. Problemen bestaan namelijk als wij het moeilijk vinden om het beeld van wat het zou moeten zijn los te laten, om open te staan voor wat is of zou kunnen zijn. Uitgangspunt bij omdenken is dat als we het gevoel hebben dat we steeds vaster in het probleem draaien als we op een bepaalde manier op de werkelijkheid drukken, we beter eens de andere kant op kunnen bewegen. Omdenken levert vaak verrassende inzichten op en is eigenlijk niet meer of minder dan het stoppen met het zogenaamde vastdenken.

Als je handelen baseert op iets wat je níet wilt (een probleem), is de kans groot dat je in een neerwaartse spiraal belandt. Je bent dan als het ware bezig aan het dweilen met de kraan open. Bovendien is er meestal sprake van het waterbed-effect: druk ergens op het waterbed en ergens and…