Doorgaan naar hoofdcontent

Ontroerende bescherming

De laatste weken ben ik niet in staat geweest om een blog te schrijven. Behalve dat ik het druk heb met mijn studie tot faciliterend mediator en het feit dat ik veel bezig ben met mijn compositieopdracht voor het JeroenBoschKoor, is het vooral de toestand in de wereld die mij in beslag neemt. De tijd dat G.B.J. Hilterman in kort tijdsbestek die toestand kon duiden, is ver achter ons. Met de verkiezing van Donald Trump lijkt de hele wereld in de ban van deze narcist, die op onbeschaamd intimiderende wijze de werkelijkheid naar zijn hand zet. Het stemt mij droef om een wereldleider vanuit zoveel woede, frustratie en zelfingenomenheid te horen orakelen. Onbeschaamde zakkenvullerij en nepotisme is er waarschijnlijk altijd geweest, maar nu komt het via de tv wel heel prominent de beschermde omgeving van je huiskamer binnen. De enige manier om deze persoonlijkheid te negeren is door geen krant meer te lezen of nieuws te volgen. Maar dat is bijna ondoenlijk. Trump beheerst de agenda als niemand tevoren recentelijk gedaan heeft.

Friedrich Trump
Het meest van alles verbaast me de ogenschijnlijke angst en haat van Trump als het andersdenkenden of immigranten aangaat. Trump is zelf, zoals bijna alle Amerikanen, een nakomeling van immigranten. Zijn opa, Friedrich Trump (1869-1918) kwam in 1885 op 16-jarige leeftijd vanuit Duitsland naar de Verenigde Staten en werkte daar als kapper. In 1891 ging hij Noord-West, waar hij zijn fortuin verdiende met restaurants en pensions tijdens de Klondike Gold Rush. Er vertrokken in die tijd honderdduizenden goudzoekers naar Klondike en opa Trump speelde slim in op hun behoeften. Een van de eerste gedocumenteerde voorouders van Donald Trump was de Duitse jurist Hanns Drumpf die vermeld wordt in een document uit 1608 in Kallstadt, Rijnland-Palts. Hoe is het in vredesnaam zover gekomen dat een groot deel van Amerika, die zelf allemaal afstammen van immigranten, bang zijn geworden voor mensen die vanuit dezelfde drijfveren als hun voorouders het land in willen? Er moet iets meer met Amerika aan de hand zijn dan de media ons willen doen geloven.

Ingestorte brug in Minnesota
Laatst las ik dat elk groot wereldrijk een cyclus doorloopt die grofweg is in te delen in vier stadia om daarna weer bij het eerste stadium te beginnen. Het eerste stadium is een periode van opbouw met een sterke nadruk op een militaire macht. Vervolgens komt er een periode van economische bloei en hegemonie. De derde periode is een post-economische waarin de macht tanende is en waarin men nog geniet van het nazomerweer van het vorige stadium van bloei. Het laatste stadium is een periode van verval, waarin de nadruk weer komt op het militaire om de aandacht af te leiden. Volgens deze indeling zou Amerika (en misschien wel de hele Westerse wereld) zich in stadium drie bevinden. Er is grote onvrede en met name in de niet stedelijke gebieden heeft Amerika de infrastructuur van een derdewereldland. Wegen zijn versleten en bruggen storten letterlijk in. Geen wonder dat men politici of buitenstaanders gaat volgen die een betere wereld en hernieuwde bloei voorspiegelen; soms tegen beter weten in.

Hoe dan ook, ik volg het nieuws, lees commentaren en hou de ontwikkelingen bij, maar het geeft me niet bepaald energie. Ik beluister nu het Benedictus uit de mis in G, D.167 van Schubert en word ontroerd door de onweerstaanbare eenvoud en schoonheid. De ontroering beschermt mij misschien slechts voor een moment tegen de boze buitenwereld, maar ik merk dat ik het laat gebeuren en geniet van deze louterende functie van muziek. Misschien is het een idee om deze muziek ook eens te beluisteren. Baat het niet, schaden zal het zeker niet.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

In memoriam Jan Jansen

Ik ontving eergisteren het bericht dat dirigent Jan Jansen afgelopen zaterdag 24 mei 2014 op 90-jarige leeftijd is overleden. Van Rose-Rie, zijn dochter die bij mij in het Zuid-Nederlands Kamerkoor zingt, had ik vorige week al gehoord dat het niet goed ging met hem. Toch kwam het bericht van het overlijden onverwacht voor me.

Jan Jansen was een begrip in Tilburg toen ik als 18-jarige jongeman aan het conservatorium kwam studeren. Mijn vrouw Kitty en haar moeder Trudy zongen bij Jan in zijn koren en hij was ook leraar aan het Paulus Lyceum waar Kitty van hem muziekles kreeg. Ik zou hem veel later opvolgen als muziekdocent aan die school. Jan was meer dirigent dan muziekdocent en hij werd geroemd om zijn initiatieven, zijn humor en vakmanschap. Ik keek op tegen Jan en ik heb destijds geen contact met hem (durven) zoeken ondanks het feit dat wij niet ver van elkaar woonden. Daar heb ik wel spijt van maar gedane zaken nemen geen keer. Vorig jaar heb ik hem opgezocht en we hadden een aller…

Ik had een droom (2)

Vannacht trof ik Dante op de stadsmuur van het Italiaanse plaatsje Lucca. Dante stelde me voor om samen het glas te heffen aan het pleintje waar het standbeeld van Puccini is geplaatst. Weldra zaten we in de stralende zon met een glas rode wijn in onze hand.

Dante:
Zullen we ons gesprek van gisteren voortzetten?

Ik:
Fijn, ik verheug me erop en ik ben zeer vereerd dat je na gisteren nog met me wilt praten.

Dante:
Natuurlijk! We hebben het gehad over het Heelal en over het multiversum. Ik moest erover denken, het is zo anders dan ik gewend ben om er tegenaan te kijken.

Ik:
Daar kan ik me alles bij voorstellen. Maar of je er op jouw manier over nadenkt, of op de manier van Hawking en Mlodinov, het blijft uiteindelijk ons bevattingsvermogen te boven gaan. En het model dat jij hanteert, heeft als grote voordeel dat ik het enigszins wél kan begrijpen.

Dante:
Dat bedoelde ik gisternacht ook te zeggen met mijn opmerking dat Hawking en Mlodinov het ook niet 'weten'.

Ik:
Dat begreep ik al en ik moe…