Doorgaan naar hoofdcontent

Een jihad van liefde

Loubna, liefste.
Niets heeft nog smaak, niets heeft nog zin.
Mijn dromen waren de jouwe, jouw dromen de mijne.
Samen oud worden, hand in hand.
De kinderen zien opgroeien, in vreugde en liefde.
Dat was ons pad, beschreven door Degene die de pen van het noodlot hanteert.

Dat dachten wij althans.


Soms lees je een boek of artikel dat je raakt en je niet meer loslaat. Soms is het een dik en ingewikkeld boek met verheven gedachten. Soms is het een dun en eenvoudig boekje met dezelfde inhoud. We bevinden ons ergens op de geleidende schaal van de macro- en de microcosmos. Werkelijk inzicht hoeft niet altijd opgetekend te worden met ingewikkelde zinsconstructies of dure woorden. Soms tref je de grootste waarheden aan in het kleine. Het getuigt van grote wijsheid om de levensvragen, die ons allen in meer of mindere mate bezighouden, in heldere en eenvoudige zinnen te verwoorden. Je houding tot de ander bepaalt in hoge mate wat het leven je te bieden heeft en wat je terugkrijgt. Zelf je bestaan reduceren tot de essentie om van daaruit met heldere woorden jouw werkelijkheid te construeren. Dat gun je iedereen; zingeving optima forma.

In deze hectische verkiezingstijd wordt de werkelijkheid vaak bewust geweld aangedaan voor eigen (politiek) gewin. De wereld wordt dan voornamelijk ingedeeld naar macht, (materieel) bezit en geloof. In plaats van verbinding ligt de nadruk op verdeeldheid. Diversiteit wordt dan niet als verrijkend ervaren, maar eerder als bedreigend gezien. Ons aller belang wordt hierbij in mijn ogen ondergeschikt gemaakt aan eigenbelang. En ja, het land krijgt zijn leiders dat het verdient; de meerderheid heeft daarbij het gelijk aan haar kant.

Soms lees je een boek of artikel dat je raakt en je niet meer loslaat. Een jihad van liefde van Mohamed El Bachiri is voor mij zo'n boek. Deze Marokkaanse Belg verloor zijn grote liefde en moeder van zijn kinderen, Loubna Lafquiri, op 22 maart 2016 bij de aanslagen in Brussel. Het boekje is een eerbetoon aan zijn vrouw en een humanistische boodschap van liefde en medemenselijkheid. David Van Reybrouck heeft het uit zijn mond opgetekend. Het heeft mij geraakt.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Non-conformisme

Ik heb een zwak voor mensen die zich non-conformistisch opstellen. Zij geven onze wereld kleur en zorgen er telkens voor dat ons referentiekader wordt doorbroken, gewild of ongewild. Zo kan ik veel plezier beleven als product en functie door non-conformisten worden losgekoppeld. Bekende voorbeelden zijn natuurlijk Duchamp met zijn pissoir, zijn kruk met wiel of Picasso met zijn zadel en fietsstuur. De kunstenaar koppelt de onderdelen los van hun functie en er ontstaat een nieuwe realiteit waarbij het nieuwe beeld een andere betekenis krijgt. Het is maar hoe je naar de diverse onderdelen kunt kijken.

De kunstenaar is volgens mij niet op zoek naar nieuwe functies of nieuwe beelden. Hij gebruikt wat hij in zijn omgeving ziet. Picasso ging bijna associatief te werk. Ik heb thuis de DVD "Le Mystère Picasso" en daarin is te zien hoe Picasso van het een op het ander komt. Hij produceert omdat hij niet anders kan, het ligt in zijn aard opgesloten om met beelden bezig te zijn.

Nieuwe…

Omdenken, het overwegen meer dan waard

Omdenken is een andere manier om naar de werkelijkheid te kijken. We kunnen door omdenken anders tegen problemen aankijken. Dit omdenken is voortgekomen uit het besef dat wij zelf onderdeel van het probleem zijn. Problemen bestaan namelijk als wij het moeilijk vinden om het beeld van wat het zou moeten zijn los te laten, om open te staan voor wat is of zou kunnen zijn. Uitgangspunt bij omdenken is dat als we het gevoel hebben dat we steeds vaster in het probleem draaien als we op een bepaalde manier op de werkelijkheid drukken, we beter eens de andere kant op kunnen bewegen. Omdenken levert vaak verrassende inzichten op en is eigenlijk niet meer of minder dan het stoppen met het zogenaamde vastdenken.

Als je handelen baseert op iets wat je níet wilt (een probleem), is de kans groot dat je in een neerwaartse spiraal belandt. Je bent dan als het ware bezig aan het dweilen met de kraan open. Bovendien is er meestal sprake van het waterbed-effect: druk ergens op het waterbed en ergens and…