Doorgaan naar hoofdcontent

Een jihad van liefde

Loubna, liefste.
Niets heeft nog smaak, niets heeft nog zin.
Mijn dromen waren de jouwe, jouw dromen de mijne.
Samen oud worden, hand in hand.
De kinderen zien opgroeien, in vreugde en liefde.
Dat was ons pad, beschreven door Degene die de pen van het noodlot hanteert.

Dat dachten wij althans.


Soms lees je een boek of artikel dat je raakt en je niet meer loslaat. Soms is het een dik en ingewikkeld boek met verheven gedachten. Soms is het een dun en eenvoudig boekje met dezelfde inhoud. We bevinden ons ergens op de geleidende schaal van de macro- en de microcosmos. Werkelijk inzicht hoeft niet altijd opgetekend te worden met ingewikkelde zinsconstructies of dure woorden. Soms tref je de grootste waarheden aan in het kleine. Het getuigt van grote wijsheid om de levensvragen, die ons allen in meer of mindere mate bezighouden, in heldere en eenvoudige zinnen te verwoorden. Je houding tot de ander bepaalt in hoge mate wat het leven je te bieden heeft en wat je terugkrijgt. Zelf je bestaan reduceren tot de essentie om van daaruit met heldere woorden jouw werkelijkheid te construeren. Dat gun je iedereen; zingeving optima forma.

In deze hectische verkiezingstijd wordt de werkelijkheid vaak bewust geweld aangedaan voor eigen (politiek) gewin. De wereld wordt dan voornamelijk ingedeeld naar macht, (materieel) bezit en geloof. In plaats van verbinding ligt de nadruk op verdeeldheid. Diversiteit wordt dan niet als verrijkend ervaren, maar eerder als bedreigend gezien. Ons aller belang wordt hierbij in mijn ogen ondergeschikt gemaakt aan eigenbelang. En ja, het land krijgt zijn leiders dat het verdient; de meerderheid heeft daarbij het gelijk aan haar kant.

Soms lees je een boek of artikel dat je raakt en je niet meer loslaat. Een jihad van liefde van Mohamed El Bachiri is voor mij zo'n boek. Deze Marokkaanse Belg verloor zijn grote liefde en moeder van zijn kinderen, Loubna Lafquiri, op 22 maart 2016 bij de aanslagen in Brussel. Het boekje is een eerbetoon aan zijn vrouw en een humanistische boodschap van liefde en medemenselijkheid. David Van Reybrouck heeft het uit zijn mond opgetekend. Het heeft mij geraakt.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Ik had een droom (2)

Vannacht trof ik Dante op de stadsmuur van het Italiaanse plaatsje Lucca. Dante stelde me voor om samen het glas te heffen aan het pleintje waar het standbeeld van Puccini is geplaatst. Weldra zaten we in de stralende zon met een glas rode wijn in onze hand.

Dante:
Zullen we ons gesprek van gisteren voortzetten?

Ik:
Fijn, ik verheug me erop en ik ben zeer vereerd dat je na gisteren nog met me wilt praten.

Dante:
Natuurlijk! We hebben het gehad over het Heelal en over het multiversum. Ik moest erover denken, het is zo anders dan ik gewend ben om er tegenaan te kijken.

Ik:
Daar kan ik me alles bij voorstellen. Maar of je er op jouw manier over nadenkt, of op de manier van Hawking en Mlodinov, het blijft uiteindelijk ons bevattingsvermogen te boven gaan. En het model dat jij hanteert, heeft als grote voordeel dat ik het enigszins wél kan begrijpen.

Dante:
Dat bedoelde ik gisternacht ook te zeggen met mijn opmerking dat Hawking en Mlodinov het ook niet 'weten'.

Ik:
Dat begreep ik al en ik moe…

In memoriam Jan Jansen

Ik ontving eergisteren het bericht dat dirigent Jan Jansen afgelopen zaterdag 24 mei 2014 op 90-jarige leeftijd is overleden. Van Rose-Rie, zijn dochter die bij mij in het Zuid-Nederlands Kamerkoor zingt, had ik vorige week al gehoord dat het niet goed ging met hem. Toch kwam het bericht van het overlijden onverwacht voor me.

Jan Jansen was een begrip in Tilburg toen ik als 18-jarige jongeman aan het conservatorium kwam studeren. Mijn vrouw Kitty en haar moeder Trudy zongen bij Jan in zijn koren en hij was ook leraar aan het Paulus Lyceum waar Kitty van hem muziekles kreeg. Ik zou hem veel later opvolgen als muziekdocent aan die school. Jan was meer dirigent dan muziekdocent en hij werd geroemd om zijn initiatieven, zijn humor en vakmanschap. Ik keek op tegen Jan en ik heb destijds geen contact met hem (durven) zoeken ondanks het feit dat wij niet ver van elkaar woonden. Daar heb ik wel spijt van maar gedane zaken nemen geen keer. Vorig jaar heb ik hem opgezocht en we hadden een aller…