Doorgaan naar hoofdcontent

Reisverslag Zuid-India dag 4

Midden in de nacht merk ik dat de airco uitstaat en de fan niet meer draait; nat van het zweet word ik wakker door de hitte. De elektriciteit blijkt niet meer te werken. Er bestaat hier een ingenieus systeem dat elektriciteit opwekt met behulp van water. Hoe het precies werkt weet ik niet maar als gevolg van de enorme droogte werkt het dus met haperingen. Dat weet ik nu uit eigen ervaring. Johnson moet dan uit zijn bed om de generator aan te zetten bij de ingang van het terrein en ook dat gebeurt met de nodige haperingen. Hierdoor zit ik die nacht twee keer recht overeind in mijn klamboebed omdat de airco en de fan telkens met veel lawaai aangaan als er weer stroom is. Ook hier wordt om 05.00 uur tot gebed opgeroepen en schalt de muziek over de prachtige en uitgestrekte lotus- en rijstvelden. Bij navraag leer ik dat de Indiërs dit minder erg vinden omdat de meesten rond dit tijdstip opstaan om aan de dag te beginnen. Tegen 22.00 uur ligt hier een meerderheid op één oor. Gelukkig slaap ik weer gemakkelijk in en word ik om 07.30 uur wakker. Even bijkomen en wassen, om vervolgens mijn verslag van dag drie te schrijven.


Om 08.30 uur eten we gezamenlijk met Johnson en gaan we met hem naar het centrum voor gehandicapte kinderen en jongeren te Chettikolan. We waren hier vorig jaar februari ook al geweest en hebben toen veel speelgoed gegeven. Nu konden we de kinderen met het speelgoed zien spelen en met Johnson constateren dat het centrum wel erg klein en donker is voor zoveel kinderen met uiteenlopende en vooral ernstige beperkingen. Dit is een studielaboratorium voor een ieder die zich met gedragsproblemen en leer- en ontwikkelingsproblemen bezighoudt. Je ziet hier kinderen met autisme en/ of ADHD rondlopen die je in deze vorm bij ons niet gemakkelijk zult tegenkomen. We spreken er over projecten die daar in de toekomst ondersteund zouden kunnen worden. Via een toeristische route langs de oceaan gaan we terug naar Mylaudy en bekijken Hanny en ik nog de steengroeve die zich naast het orthopedische instituut ligt. Daarna gaan we lunchen met Johnson en de directeur van het kindercentrum in Chettikolan. Na de lunch zijn we door Durai opgehaald en gingen we terug naar Vellamadam. Eenmaal terug moesten we vrijwel meteen naar het meisjescentrum achter het ziekenhuis. We gaan er te voet met tussentijdse hulp van vriendelijke Indiërs bijna rechtstreeks naar toe. Grappig om te merken dat je creatief wordt als je geen Tamil spreekt en met hand- en andere lichaamsgebaren de weg moet vragen. Eenmaal bij het gebouw worden we door drie van de vier zusters van de heilige Joseph van Lyon hartelijk ontvangen. De vierde zuster Mary was op reis naar een ander convent. Ik was erg onder de indruk van het goede werk dat deze zusters verrichten. Vanuit de regels van hun congregatie zetten zij zich in voor rechtvaardigheid en vrede. Hun symbool is dan ook een witte duif die de letter 'A' van het laag geschreven woord 'War' verplaatst naar het hoger gelegen woord 'Peace' in de tegenoverliggende rechter bovenhoek. Dit doen ze door verbinding te zoeken met de gemeenschap en in zichzelf. Hun grote voorbeeld is zuster Moeder Theresa en een van hen, zuster Mary Celina (78), heeft haar tweemaal ontmoet en gesproken. Zuster Magdaline (69) was een leerling van zuster Mary Celina en zuster Celine (38) was met afstand de jongste van het Vansantham Convent in Vellamadam. Ik vroeg hen naar de wijze waarop zij zich van hun roeping als zuster bewust werden en ik was benieuwd naar hun godsbeeld. De zusters spraken vrij en deelden open hun persoonlijke verhaal met ons, zonder terughoudendheid.


Samen met twee van hen gingen Hanny en ik met de tuk-tuk (in India overigens 'auto' genoemd, in tegenstelling tot de vierwieler 'car') naar Nagercoil. Daar gingen we voor de meisjes wat spullen kopen in de stad. Hanny zat met zuster Celine in de 'auto' en ik deelde een 'auto' met zuster Mary Celina. Het was spitsuur en dus had de rit veel weg van het computerspelletje 'Super Mario'. Slingerend, toeterend en met een zo hoog mogelijke snelheid bereikten we over slecht onderhouden wegen na een half uur Nagercoil. 15 meisjes mochten binnenkort even terug naar hun families en hadden geen koffers om hun spullen in te stoppen. Bovendien hadden 21 kinderen geen behoorlijk schoeisel. Van het geld dat leden van het JeroenBoschKoor hadden gegeven, hebben we deze spullen gekocht, evenals notitieboekjes die ze nodig hadden voor in de lessen.
Het was alweer donker toen we terugkwamen bij het meisjescentrum. De handelaar kwam per motor met zijn hulp die achterop de motor zat met een grote plastic zak met allerlei soorten en maten slippers in zijn handen. Een voor een pasten de meisjes de slippers totdat iedereen, op één na, voorzien is; dat laatste meisje zou morgen nieuwe krijgen. De kinderen waren dol van vreugde toen ze de slippers aan hun voeten hadden en voerden een 'show' op vol zang en dans. Één meisje vertelde haar gruwelverhaal aan ons en de andere meisjes: afkomstig van Dalit-ouders, moest ze elke dag verplicht gaan bedelen en kreeg ze slaag en geen eten als ze zonder geld thuiskwam. Ze was nu gelukkig in het meisjescentrum en wilde er niet meer weg. En dan te bedenken dat ieder van de meisjes daar soortgelijke ervaringen heeft.
Ons bezoek eindigde met het uitdelen van de koffers en notitieboekjes. Opvallend was de vreugde die van de gezichten van de meisjes afstraalde. Met een vertraging van 30 minuten gingen we om 20.30 uur met de 'auto' weer terug naar het ziekenhuis. Met een eenvoudige doch voedzame maaltijd sloten we samen met Hieronymus de dag met een voldaan gevoel af.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Non-conformisme

Ik heb een zwak voor mensen die zich non-conformistisch opstellen. Zij geven onze wereld kleur en zorgen er telkens voor dat ons referentiekader wordt doorbroken, gewild of ongewild. Zo kan ik veel plezier beleven als product en functie door non-conformisten worden losgekoppeld. Bekende voorbeelden zijn natuurlijk Duchamp met zijn pissoir, zijn kruk met wiel of Picasso met zijn zadel en fietsstuur. De kunstenaar koppelt de onderdelen los van hun functie en er ontstaat een nieuwe realiteit waarbij het nieuwe beeld een andere betekenis krijgt. Het is maar hoe je naar de diverse onderdelen kunt kijken.

De kunstenaar is volgens mij niet op zoek naar nieuwe functies of nieuwe beelden. Hij gebruikt wat hij in zijn omgeving ziet. Picasso ging bijna associatief te werk. Ik heb thuis de DVD "Le Mystère Picasso" en daarin is te zien hoe Picasso van het een op het ander komt. Hij produceert omdat hij niet anders kan, het ligt in zijn aard opgesloten om met beelden bezig te zijn.

Nieuwe…

Omdenken, het overwegen meer dan waard

Omdenken is een andere manier om naar de werkelijkheid te kijken. We kunnen door omdenken anders tegen problemen aankijken. Dit omdenken is voortgekomen uit het besef dat wij zelf onderdeel van het probleem zijn. Problemen bestaan namelijk als wij het moeilijk vinden om het beeld van wat het zou moeten zijn los te laten, om open te staan voor wat is of zou kunnen zijn. Uitgangspunt bij omdenken is dat als we het gevoel hebben dat we steeds vaster in het probleem draaien als we op een bepaalde manier op de werkelijkheid drukken, we beter eens de andere kant op kunnen bewegen. Omdenken levert vaak verrassende inzichten op en is eigenlijk niet meer of minder dan het stoppen met het zogenaamde vastdenken.

Als je handelen baseert op iets wat je níet wilt (een probleem), is de kans groot dat je in een neerwaartse spiraal belandt. Je bent dan als het ware bezig aan het dweilen met de kraan open. Bovendien is er meestal sprake van het waterbed-effect: druk ergens op het waterbed en ergens and…