Doorgaan naar hoofdcontent

Veranderende inzichten

Sinds enige tijd ben ik samen met Hanny van der Schoot begonnen aan de opleiding tot mediator. Behalve dat het leuk is om je op een onderwerp te focussen door studie, is het tevens een welkome aanvulling op ons werk als Kindbehartiger en Bijzondere Curator in Jeugdzaken. Wij komen in die hoedanigheid op voor de belangen van kinderen die in moeilijke situaties verkeren. Hierbij is het belangrijk dat de stem van het kind gehoord wordt en wij proberen dan met het kind, de (pleeg)ouders of verzorgers en andere betrokkenen eraan bij te dragen dat het leven van zo'n kind er rooskleuriger uit komt te zien. Kwesties zijn er meestal rondom de kinderen die we spreken aan de lopende band. Ik merk dat het fijn is om in deze situaties ook geleerde vaardigheden uit de opleiding tot mediator in te kunnen zetten. Het is dankbaar en waardevol werk.

Mijn beeld over de mediator is gedurende de opleiding ingrijpend veranderd. Vooral de faciliterende rol van de mediator is een eyeopener voor mij. Op een of andere manier had ik het idee dat elke mediator vooral een evaluatieve mediator was; een gespreksleider die partijen tot elkaar brengt en min of meer actief oplossingen aandraagt aan de strijdende partijen. Natuurlijk biedt evaluatieve mediation in sommige (zakelijke) conflicten altijd een goede en redelijk snelle oplossing. Vooral als de partijen daarna niets meer met elkaar te maken hebben. In andere situaties, waarbij partijen elkaar op een of andere wijze nog tegenkomen, is een advocaat inhuren, naar de rechter stappen en die een uitspraak laten doen, bijna altijd onbevredigend voor één of alle betrokken partijen. Als je partijen die naar de rechtbank gaan namelijk vooraf vraagt hoeveel kans ze hebben om als "winnaar" uit de strijd te komen, schatten beide partijen dat op ongeveer 70% in. Dit kan bij een uitspraak van de rechter dus nooit een oplossing bieden die aan de verwachtingen van beide partijen tegemoet komt. Een oplossing die door een derde partij geforceerd wordt, is nooit zo bevredigend en duurzaam als een oplossing die door beide partijen in gezamenlijkheid bedacht en gedragen wordt. De faciliterende mediator kan daarbij een belangrijke rol spelen. Door het gezamenlijk achterhalen en (laten) benoemen van de belangen van de partijen komen oplossingen voor de partijen binnen handbereik. Ik merk dat ik het geweldig vind om zo'n faciliterende rol te vervullen.

Afgelopen weken werd ik gegrepen door de ideeën van de in 2015 overleden Marshall Rosenberg, een Amerikaanse psycholoog en ontwerper van het model van Nonviolent Communication. Ik had eerder van hem gehoord en zijn 'gedoe' met de handpoppen als de Giraffe en de Jakhals spraken mij niet aan. Ik vond het kinderachtig en begreep de essentie en grootsheid van zijn ideeën niet. Afgelopen week werd ik in het kader van de opdrachten van de opleiding gewezen op zijn model en bekeek ik uit eigen beweging enkele opnamen van hem via YouTube. Ik werd geraakt door de man en zijn ideeën. Zijn boodschap kwam binnen; de tijd was er klaarblijkelijk rijp voor. Was me dit maar eerder overkomen! Kon ik maar met terugwerkende kracht anders reageren! Er is duidelijk sprake van veranderend inzicht. Ik neem me voor vanaf nu anders te communiceren; bewuster, minder oordelend en voor alles geweldlozer. In een tijd waarin schreeuwlelijkerds als Trump, Erdogan, Wilders en Le Pen van zich laten horen, is voortschrijdend inzicht en communiceren vanuit het hart geen overbodige luxe.


Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Ik had een droom (2)

Vannacht trof ik Dante op de stadsmuur van het Italiaanse plaatsje Lucca. Dante stelde me voor om samen het glas te heffen aan het pleintje waar het standbeeld van Puccini is geplaatst. Weldra zaten we in de stralende zon met een glas rode wijn in onze hand.

Dante:
Zullen we ons gesprek van gisteren voortzetten?

Ik:
Fijn, ik verheug me erop en ik ben zeer vereerd dat je na gisteren nog met me wilt praten.

Dante:
Natuurlijk! We hebben het gehad over het Heelal en over het multiversum. Ik moest erover denken, het is zo anders dan ik gewend ben om er tegenaan te kijken.

Ik:
Daar kan ik me alles bij voorstellen. Maar of je er op jouw manier over nadenkt, of op de manier van Hawking en Mlodinov, het blijft uiteindelijk ons bevattingsvermogen te boven gaan. En het model dat jij hanteert, heeft als grote voordeel dat ik het enigszins wél kan begrijpen.

Dante:
Dat bedoelde ik gisternacht ook te zeggen met mijn opmerking dat Hawking en Mlodinov het ook niet 'weten'.

Ik:
Dat begreep ik al en ik moe…

In memoriam Jan Jansen

Ik ontving eergisteren het bericht dat dirigent Jan Jansen afgelopen zaterdag 24 mei 2014 op 90-jarige leeftijd is overleden. Van Rose-Rie, zijn dochter die bij mij in het Zuid-Nederlands Kamerkoor zingt, had ik vorige week al gehoord dat het niet goed ging met hem. Toch kwam het bericht van het overlijden onverwacht voor me.

Jan Jansen was een begrip in Tilburg toen ik als 18-jarige jongeman aan het conservatorium kwam studeren. Mijn vrouw Kitty en haar moeder Trudy zongen bij Jan in zijn koren en hij was ook leraar aan het Paulus Lyceum waar Kitty van hem muziekles kreeg. Ik zou hem veel later opvolgen als muziekdocent aan die school. Jan was meer dirigent dan muziekdocent en hij werd geroemd om zijn initiatieven, zijn humor en vakmanschap. Ik keek op tegen Jan en ik heb destijds geen contact met hem (durven) zoeken ondanks het feit dat wij niet ver van elkaar woonden. Daar heb ik wel spijt van maar gedane zaken nemen geen keer. Vorig jaar heb ik hem opgezocht en we hadden een aller…