Doorgaan naar hoofdcontent

Veranderende inzichten

Sinds enige tijd ben ik samen met Hanny van der Schoot begonnen aan de opleiding tot mediator. Behalve dat het leuk is om je op een onderwerp te focussen door studie, is het tevens een welkome aanvulling op ons werk als Kindbehartiger en Bijzondere Curator in Jeugdzaken. Wij komen in die hoedanigheid op voor de belangen van kinderen die in moeilijke situaties verkeren. Hierbij is het belangrijk dat de stem van het kind gehoord wordt en wij proberen dan met het kind, de (pleeg)ouders of verzorgers en andere betrokkenen eraan bij te dragen dat het leven van zo'n kind er rooskleuriger uit komt te zien. Kwesties zijn er meestal rondom de kinderen die we spreken aan de lopende band. Ik merk dat het fijn is om in deze situaties ook geleerde vaardigheden uit de opleiding tot mediator in te kunnen zetten. Het is dankbaar en waardevol werk.

Mijn beeld over de mediator is gedurende de opleiding ingrijpend veranderd. Vooral de faciliterende rol van de mediator is een eyeopener voor mij. Op een of andere manier had ik het idee dat elke mediator vooral een evaluatieve mediator was; een gespreksleider die partijen tot elkaar brengt en min of meer actief oplossingen aandraagt aan de strijdende partijen. Natuurlijk biedt evaluatieve mediation in sommige (zakelijke) conflicten altijd een goede en redelijk snelle oplossing. Vooral als de partijen daarna niets meer met elkaar te maken hebben. In andere situaties, waarbij partijen elkaar op een of andere wijze nog tegenkomen, is een advocaat inhuren, naar de rechter stappen en die een uitspraak laten doen, bijna altijd onbevredigend voor één of alle betrokken partijen. Als je partijen die naar de rechtbank gaan namelijk vooraf vraagt hoeveel kans ze hebben om als "winnaar" uit de strijd te komen, schatten beide partijen dat op ongeveer 70% in. Dit kan bij een uitspraak van de rechter dus nooit een oplossing bieden die aan de verwachtingen van beide partijen tegemoet komt. Een oplossing die door een derde partij geforceerd wordt, is nooit zo bevredigend en duurzaam als een oplossing die door beide partijen in gezamenlijkheid bedacht en gedragen wordt. De faciliterende mediator kan daarbij een belangrijke rol spelen. Door het gezamenlijk achterhalen en (laten) benoemen van de belangen van de partijen komen oplossingen voor de partijen binnen handbereik. Ik merk dat ik het geweldig vind om zo'n faciliterende rol te vervullen.

Afgelopen weken werd ik gegrepen door de ideeën van de in 2015 overleden Marshall Rosenberg, een Amerikaanse psycholoog en ontwerper van het model van Nonviolent Communication. Ik had eerder van hem gehoord en zijn 'gedoe' met de handpoppen als de Giraffe en de Jakhals spraken mij niet aan. Ik vond het kinderachtig en begreep de essentie en grootsheid van zijn ideeën niet. Afgelopen week werd ik in het kader van de opdrachten van de opleiding gewezen op zijn model en bekeek ik uit eigen beweging enkele opnamen van hem via YouTube. Ik werd geraakt door de man en zijn ideeën. Zijn boodschap kwam binnen; de tijd was er klaarblijkelijk rijp voor. Was me dit maar eerder overkomen! Kon ik maar met terugwerkende kracht anders reageren! Er is duidelijk sprake van veranderend inzicht. Ik neem me voor vanaf nu anders te communiceren; bewuster, minder oordelend en voor alles geweldlozer. In een tijd waarin schreeuwlelijkerds als Trump, Erdogan, Wilders en Le Pen van zich laten horen, is voortschrijdend inzicht en communiceren vanuit het hart geen overbodige luxe.


Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Non-conformisme

Ik heb een zwak voor mensen die zich non-conformistisch opstellen. Zij geven onze wereld kleur en zorgen er telkens voor dat ons referentiekader wordt doorbroken, gewild of ongewild. Zo kan ik veel plezier beleven als product en functie door non-conformisten worden losgekoppeld. Bekende voorbeelden zijn natuurlijk Duchamp met zijn pissoir, zijn kruk met wiel of Picasso met zijn zadel en fietsstuur. De kunstenaar koppelt de onderdelen los van hun functie en er ontstaat een nieuwe realiteit waarbij het nieuwe beeld een andere betekenis krijgt. Het is maar hoe je naar de diverse onderdelen kunt kijken.

De kunstenaar is volgens mij niet op zoek naar nieuwe functies of nieuwe beelden. Hij gebruikt wat hij in zijn omgeving ziet. Picasso ging bijna associatief te werk. Ik heb thuis de DVD "Le Mystère Picasso" en daarin is te zien hoe Picasso van het een op het ander komt. Hij produceert omdat hij niet anders kan, het ligt in zijn aard opgesloten om met beelden bezig te zijn.

Nieuwe…

Omdenken, het overwegen meer dan waard

Omdenken is een andere manier om naar de werkelijkheid te kijken. We kunnen door omdenken anders tegen problemen aankijken. Dit omdenken is voortgekomen uit het besef dat wij zelf onderdeel van het probleem zijn. Problemen bestaan namelijk als wij het moeilijk vinden om het beeld van wat het zou moeten zijn los te laten, om open te staan voor wat is of zou kunnen zijn. Uitgangspunt bij omdenken is dat als we het gevoel hebben dat we steeds vaster in het probleem draaien als we op een bepaalde manier op de werkelijkheid drukken, we beter eens de andere kant op kunnen bewegen. Omdenken levert vaak verrassende inzichten op en is eigenlijk niet meer of minder dan het stoppen met het zogenaamde vastdenken.

Als je handelen baseert op iets wat je níet wilt (een probleem), is de kans groot dat je in een neerwaartse spiraal belandt. Je bent dan als het ware bezig aan het dweilen met de kraan open. Bovendien is er meestal sprake van het waterbed-effect: druk ergens op het waterbed en ergens and…