Doorgaan naar hoofdcontent

Bompa 3.0

Gisteravond is Reinout Verschure geboren, zoon van Kathelijne en Jiri, broertje van Olivia, kleinzoon van Antoon, Jeannette (†), Kitty en Paul en achterkleinzoon van Truus, Wim (†), Paulette (†) en Wouth (†). Het is telkens weer een wonder, zo'n geboorte en wat een geluk voor Reinout dat hij hier in Nederland in een liefdevolle omgeving geboren is. Geen oorlog, honger of bittere armoede; gewenst en met zorg omgeven. We zijn blij met deze loot aan onze familieboom.

De geboorte van Reinout geeft zin aan ons bestaan en doet ons stilstaan bij de kwetsbaarheid van ons, mensen. Dagelijks worden er kinderen geboren en ik hoor de stem van onze kleindochter Olivia met haar voortdurend klinkende vraag: "Bompa, waarom?" Eigenlijk is dit filosofie in zijn puurste vorm: op zoek naar antwoorden op onze wezenlijke vragen, waarbij de vraag op zich het belangrijkste is. Wij, oudere mensen, weten met al onze levenservaring dat we nooit een bevredigend antwoord op deze zingevingsvraag zullen krijgen. Mensen die hierop wel een duidelijk antwoord denken te weten, vind ik altijd een beetje eng. Zingeving gaat voor mij dus eigenlijk over het herformuleren van deze kinderlijk eenvoudige vraag van een tweejarig kind: "Waarom?" Het antwoord is van ondergeschikt belang; de verwondering koester ik zolang ik bij machte ben.

Gisteravond is Reinout Verschure geboren, zoon van Kathelijne en Jiri, broertje van Olivia, kleinzoon van Antoon, Jeannette (†), Kitty en Paul en achterkleinzoon van Truus, Wim (†), Paulette (†) en Wouth (†). Ik ben ontroerd als ik het nieuwe kwetsbare en afhankelijke wezentje zo aanschouw. Ik hoop hem lang als bompa mee te kunnen maken.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Ik had een droom (2)

Vannacht trof ik Dante op de stadsmuur van het Italiaanse plaatsje Lucca. Dante stelde me voor om samen het glas te heffen aan het pleintje waar het standbeeld van Puccini is geplaatst. Weldra zaten we in de stralende zon met een glas rode wijn in onze hand.

Dante:
Zullen we ons gesprek van gisteren voortzetten?

Ik:
Fijn, ik verheug me erop en ik ben zeer vereerd dat je na gisteren nog met me wilt praten.

Dante:
Natuurlijk! We hebben het gehad over het Heelal en over het multiversum. Ik moest erover denken, het is zo anders dan ik gewend ben om er tegenaan te kijken.

Ik:
Daar kan ik me alles bij voorstellen. Maar of je er op jouw manier over nadenkt, of op de manier van Hawking en Mlodinov, het blijft uiteindelijk ons bevattingsvermogen te boven gaan. En het model dat jij hanteert, heeft als grote voordeel dat ik het enigszins wél kan begrijpen.

Dante:
Dat bedoelde ik gisternacht ook te zeggen met mijn opmerking dat Hawking en Mlodinov het ook niet 'weten'.

Ik:
Dat begreep ik al en ik moe…

In memoriam Jan Jansen

Ik ontving eergisteren het bericht dat dirigent Jan Jansen afgelopen zaterdag 24 mei 2014 op 90-jarige leeftijd is overleden. Van Rose-Rie, zijn dochter die bij mij in het Zuid-Nederlands Kamerkoor zingt, had ik vorige week al gehoord dat het niet goed ging met hem. Toch kwam het bericht van het overlijden onverwacht voor me.

Jan Jansen was een begrip in Tilburg toen ik als 18-jarige jongeman aan het conservatorium kwam studeren. Mijn vrouw Kitty en haar moeder Trudy zongen bij Jan in zijn koren en hij was ook leraar aan het Paulus Lyceum waar Kitty van hem muziekles kreeg. Ik zou hem veel later opvolgen als muziekdocent aan die school. Jan was meer dirigent dan muziekdocent en hij werd geroemd om zijn initiatieven, zijn humor en vakmanschap. Ik keek op tegen Jan en ik heb destijds geen contact met hem (durven) zoeken ondanks het feit dat wij niet ver van elkaar woonden. Daar heb ik wel spijt van maar gedane zaken nemen geen keer. Vorig jaar heb ik hem opgezocht en we hadden een aller…