Doorgaan naar hoofdcontent

Posts

Posts uit mei, 2017 weergeven

Hemelvaartsdag

Hemelvaart, in veel landen een officiële vrije dag. Het zal me verbazen of onze kinderen weten wat de oorspronkelijke betekenis van Hemelvaart is. Jammer eigenlijk dat er van eeuwenoude tradities en feesten alleen de vrije dag of het lange weekend over is gebleven.

Pasen (Jezus' verrijzenis), Hemelvaart (Jezus' verheffing aan Gods rechterhand) en Pinksteren (nederdaling van de Heilige Geest) vormen voor de christenen een fundamentele eenheid. Op donderdag de veertigste dag na Pasen (dat altijd valt de eerste zondag die volgt op de volle maan na het begin van de lente) vieren zij de hemelvaart van Jezus Christus. Jezus' leerlingen geloofden dat Jezus bij God was, gezeten aan Zijn rechterhand. In het toenmalige wereldbeeld was de hemel, de woning van God, boven de aarde. Als zij dus hun geloof dat Jezus bij God was wilden uitdrukken, dan moest Jezus naar 'boven'. Dit kon men zich niet anders voorstellen dan dat Hij door een wolk omhoog geheven werd.

Hemelvaartsdag is d…

Bravo!

Onlangs heb ik een concertje ingeleid van het pianoduo Beth&Flo met Elsbet Remijn en Claudette Verhulst. Zij speelden in het kader van de concertserie Pareltjes van Anne en Frans van de Sande in hun pianozaak aan de Leharstraat in Tilburg. Het was een bijzondere belevenis, dit optreden dat de beide pianisten op hun website www.bethflo.com karakteriseren als "Klassieke muziek met een vleugeltje theater!" Claudette en Elsbet studeerden klassiek piano en hebben elkaar leren kennen in de pianoklas van Rian de Waal. In 2013 ontstond het pianoduo Beth&Flo. Het bijzondere aan het duo is dat beide pianisten grote affiniteit hebben met theater en dat is te merken.

Tijdens hun optredens wisselen ze virtuoos pianospel af met gesproken en gezongen woord. Met veel gevoel voor humor en timing verzorgen ze een onderhoudend optreden waarbij het publiek van begin tot eind geboeid blijft. Met name de verbindingen tussen de composities en de onderlinge dialogen tussen beide dames zijn v…

Inspiratie

Zaterdagavond dirigeerde ik het Zuid-Nederlands Kamerkoor in de Sint-Janskathedraal in 's-Hertogenbosch. We waren uitgenodigd om er een mis op te luisteren in de Mariamaand. De kathedraal is overweldigend mooi en kan zich met gemak meten met andere kathedralen in Frankrijk of Engeland. De Sint-Jan is sinds 1858 tot nu toe voortdurend gerestaureerd. Sinds mijn jeugd heb ik de Sint-Jan zien veranderen van een donkere, mystieke ruimte tot een witte oase van licht en rankheid. Telkens als je er binnenkomt raak je geïmponeerd door de grootse afmetingen: 115 meter lang, 62 meter breed en een vieringkoepel van maar liefst 63 meter hoog. Wij zijn al gewend aan hoge gebouwen, maar wat zal die ruimte een indruk hebben gemaakt op mensen uit de 16de eeuw toen de gotische Sint-Jan in 1530 gereed kwam.

De voorganger van de mis hield een boeiende preek. Hij sprak over liefde als zienswijze en zag liefde niet als mentale instelling of hoedanigheid. De zienswijze ging volgens hem over in een zijnsw…

De voorname burger

Er is deze week veel gebeurd. Ik heb minstens drie grote onderwerpen voor een blog die om voorrang strijden in mijn hoofd.

Allereerst een politiek onderwerp. Ik blijf versteld staan van wat er in Amerika, Turkije, Syrië, maar ook in Europa plaatsvindt. Trump, Erdogan, Assad en de opkomst van extreem 'Rechts', zijn volgens mij allemaal symptomen van een wereldomvattende angst. Angst om te delen, angst om zekerheden te verliezen en een diep verlangen naar een geïdealiseerd, romantisch beeld van vroeger, toen er geen sprake was van globalisering en alles overzichtelijk scheen. Het raakt me en ik kan het niet los zien van wat ik ooit gelezen heb in De wereld van gisteren van Stefan Zweig.

Ten tweede een artistiek thema. Ik kom er steeds meer achter dat ik veel voldoening haal uit het maken en uitvoeren van muziek. Puur omdat ik het niet laten kan en het voor mij een uitlaatklep is. Ik krijg energie van het nadenken en spreken over mijn nieuwe compositie met als onderwerp Macropedius…

Wat willen we eigenlijk?

Stephen Fry, de Engelse komiek, acteur, presentator, auteur, Renaissancekenner en atheïst haalde vandaag de tweede pagina van de Volkskrant met uitspraken in het programma The Meaning of Life van de Ierse staatsomroep RTE in 2015. De presentator Gay Byrne vroeg toen aan Fry wat hij aan God zou willen vragen. Fry is nooit te beroerd om zijn mening duidelijk te poneren en zei onder andere: "Botkanker bij kinderen, waar gaat dat over? Hoe durf je een wereld te scheppen waar zoveel ellende is zonder dat we er schuld aan hebben? Dat is niet goed, het is pure kwaadaardigheid. Waarom zou ik een onberekenbare, gemene, domme God respecteren in een wereld met zoveel pijn en onrechtvaardigheid? We moeten Hem ons hele leven op onze knieën bedanken? Wat voor soort God is dat? Ik kon me het interview nog herinneren, ik had het destijds op YouTube gezien en ik heb er met plezier en interesse naar gekeken. Op basis van vernieuwde smaadwetten uit 2009 kun je in Ierland aangifte doen van beledigin…

Goed "Waardenloos"!

Gisteren stond er in de Volkskrant en het NRC een oproep aan adverteerders om af te zien van advertenties op de websites GeenStijl en Dumpert. De reden daarvoor is de vrouwenvernedering, racisme en homohaat die op dit soort sites gepropageerd worden. GeenStijl nodigde zijn bezoekers (2.000.000 unieke bezoekers per maand op de website en nog eens 88.000 volgers op Twitter!!) uit om te reageren op een foto van Loes Reijmer, een journaliste van De Volkskrant. Ze stelden bij de foto de vraag: 'Zou u haar doen?' De zogenaamde 'reaguurders' werden daarmee uitgenodigd om seksueel te fantaseren bij haar foto. Om een indruk te geven waar we het over hebben, citeerden de journalisten Loes Reijmer en Esma Linnemann (Volkskrant) en Rosanne Herzberger (NRC) enkele reacties Zoals ze op GeenStijl te lezen waren. De volgende stukken proza zijn volgens de drie journalisten nog maar een kleine greep uit de ingezonden inzendingen:

'Ik zou haar overdwars in alle gaatjes nemen. Lekker l…

Een goed gesprek

Onlangs sprak ik met enkele mensen over de instabiliteit in de wereld. Het gesprek was voor mij een ontluisterende ervaring. Ik realiseerde me op dat moment dat de polarisatie die zo kenmerkend is voor onze tijd en die ik tot in het diepst van mijn wezen verafschuw, ook in mij heeft postgevat. Ik was door deze constatering ontdaan en vroeg me af hoe dit kon gebeuren. Het beeld dat ik van mezelf had, dat ik opensta voor andersdenkenden, bleek dus niet shock proof. Dit verontrust mij, omdat mijn onverdraagzaamheid ten opzichte van hen die fundamenteel anders denken en er een totaal andere mening op na houden, de instabiliteit die ik zo verafschuw juist aanwakkert. Ik liet in het gesprek niets van mijn innerlijke onrust merken en heb wel gezegd dat ik anders tegen de huidige situatie aankijk. Het bleef me bezighouden en knaagt nog steeds aan me.

Aanleiding was de schokkende documentaire die ik op 3 mei gezien had bij Zembla: "De omstreden vrienden van Donald Trump: De Russen." I…