Doorgaan naar hoofdcontent

De voorname burger

Er is deze week veel gebeurd. Ik heb minstens drie grote onderwerpen voor een blog die om voorrang strijden in mijn hoofd.

Allereerst een politiek onderwerp. Ik blijf versteld staan van wat er in Amerika, Turkije, Syrië, maar ook in Europa plaatsvindt. Trump, Erdogan, Assad en de opkomst van extreem 'Rechts', zijn volgens mij allemaal symptomen van een wereldomvattende angst. Angst om te delen, angst om zekerheden te verliezen en een diep verlangen naar een geïdealiseerd, romantisch beeld van vroeger, toen er geen sprake was van globalisering en alles overzichtelijk scheen. Het raakt me en ik kan het niet los zien van wat ik ooit gelezen heb in De wereld van gisteren van Stefan Zweig.

Ten tweede een artistiek thema. Ik kom er steeds meer achter dat ik veel voldoening haal uit het maken en uitvoeren van muziek. Puur omdat ik het niet laten kan en het voor mij een uitlaatklep is. Ik krijg energie van het nadenken en spreken over mijn nieuwe compositie met als onderwerp Macropedius ofwel 'Wat is een goed leven?' Zo had ik donderdag een geweldige ervaring bij een presentatie door Monique Bussmann over haar dissertatie waarbij ik muziek heb gecomponeerd. Op zulke momenten realiseer ik me waarvoor ik het doe.

Als derde een prachtige film die ik heb gezien heb en die veel indruk op me heeft gemaakt: El ciudadano ilustre. Een film met een filosofische inhoud die eigenlijk ook de tragiek van het leven laat zien. De film zette mij aan het denken en laat me niet los. Waarom doe ik wat ik doe? Geeft erkenning uiteindelijk voldoende bevrediging? Hoe geef je invulling aan je leven, ga je om met liefde? Sterven we uiteindelijk niet allemaal alleen?

Ik kan geen keuze maken. De gedachten strijden in mijn hoofd om voorrang. De ene indruk overspoelt de andere. Ik denk, dus ik ben. Ik ben, dus ik denk. Ik denk dat ik leef.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Ik had een droom (2)

Vannacht trof ik Dante op de stadsmuur van het Italiaanse plaatsje Lucca. Dante stelde me voor om samen het glas te heffen aan het pleintje waar het standbeeld van Puccini is geplaatst. Weldra zaten we in de stralende zon met een glas rode wijn in onze hand.

Dante:
Zullen we ons gesprek van gisteren voortzetten?

Ik:
Fijn, ik verheug me erop en ik ben zeer vereerd dat je na gisteren nog met me wilt praten.

Dante:
Natuurlijk! We hebben het gehad over het Heelal en over het multiversum. Ik moest erover denken, het is zo anders dan ik gewend ben om er tegenaan te kijken.

Ik:
Daar kan ik me alles bij voorstellen. Maar of je er op jouw manier over nadenkt, of op de manier van Hawking en Mlodinov, het blijft uiteindelijk ons bevattingsvermogen te boven gaan. En het model dat jij hanteert, heeft als grote voordeel dat ik het enigszins wél kan begrijpen.

Dante:
Dat bedoelde ik gisternacht ook te zeggen met mijn opmerking dat Hawking en Mlodinov het ook niet 'weten'.

Ik:
Dat begreep ik al en ik moe…

In memoriam Jan Jansen

Ik ontving eergisteren het bericht dat dirigent Jan Jansen afgelopen zaterdag 24 mei 2014 op 90-jarige leeftijd is overleden. Van Rose-Rie, zijn dochter die bij mij in het Zuid-Nederlands Kamerkoor zingt, had ik vorige week al gehoord dat het niet goed ging met hem. Toch kwam het bericht van het overlijden onverwacht voor me.

Jan Jansen was een begrip in Tilburg toen ik als 18-jarige jongeman aan het conservatorium kwam studeren. Mijn vrouw Kitty en haar moeder Trudy zongen bij Jan in zijn koren en hij was ook leraar aan het Paulus Lyceum waar Kitty van hem muziekles kreeg. Ik zou hem veel later opvolgen als muziekdocent aan die school. Jan was meer dirigent dan muziekdocent en hij werd geroemd om zijn initiatieven, zijn humor en vakmanschap. Ik keek op tegen Jan en ik heb destijds geen contact met hem (durven) zoeken ondanks het feit dat wij niet ver van elkaar woonden. Daar heb ik wel spijt van maar gedane zaken nemen geen keer. Vorig jaar heb ik hem opgezocht en we hadden een aller…