Doorgaan naar hoofdcontent

De voorname burger

Er is deze week veel gebeurd. Ik heb minstens drie grote onderwerpen voor een blog die om voorrang strijden in mijn hoofd.

Allereerst een politiek onderwerp. Ik blijf versteld staan van wat er in Amerika, Turkije, Syrië, maar ook in Europa plaatsvindt. Trump, Erdogan, Assad en de opkomst van extreem 'Rechts', zijn volgens mij allemaal symptomen van een wereldomvattende angst. Angst om te delen, angst om zekerheden te verliezen en een diep verlangen naar een geïdealiseerd, romantisch beeld van vroeger, toen er geen sprake was van globalisering en alles overzichtelijk scheen. Het raakt me en ik kan het niet los zien van wat ik ooit gelezen heb in De wereld van gisteren van Stefan Zweig.

Ten tweede een artistiek thema. Ik kom er steeds meer achter dat ik veel voldoening haal uit het maken en uitvoeren van muziek. Puur omdat ik het niet laten kan en het voor mij een uitlaatklep is. Ik krijg energie van het nadenken en spreken over mijn nieuwe compositie met als onderwerp Macropedius ofwel 'Wat is een goed leven?' Zo had ik donderdag een geweldige ervaring bij een presentatie door Monique Bussmann over haar dissertatie waarbij ik muziek heb gecomponeerd. Op zulke momenten realiseer ik me waarvoor ik het doe.

Als derde een prachtige film die ik heb gezien heb en die veel indruk op me heeft gemaakt: El ciudadano ilustre. Een film met een filosofische inhoud die eigenlijk ook de tragiek van het leven laat zien. De film zette mij aan het denken en laat me niet los. Waarom doe ik wat ik doe? Geeft erkenning uiteindelijk voldoende bevrediging? Hoe geef je invulling aan je leven, ga je om met liefde? Sterven we uiteindelijk niet allemaal alleen?

Ik kan geen keuze maken. De gedachten strijden in mijn hoofd om voorrang. De ene indruk overspoelt de andere. Ik denk, dus ik ben. Ik ben, dus ik denk. Ik denk dat ik leef.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Speelt mijn linde, zingt de nachtegaal.

Gisteren waren de kinderen met de kleinkinderen op bezoek. Het was mooi weer en het is dan fijn om met zijn allen bijeen te zijn. De kleinkinderen claimen al onze aandacht; de jongsten, Floris en Reinout, omdat ze zo jong zijn en nog verzorging behoeven, Olivia omdat ze als driejarige de wereld aan het verkennen is. Elke leeftijd heeft zijn charme, maar de wereld van een driejarige vind ik wel erg boeiend om als bompa mee te mogen maken.

De taalontwikkeling van de driejarige Olivia gaat met sprongen vooruit. Ze spreekt in hele zinnen, vraagt voortdurend 'Waarom?' en je merkt aan alles dat zo'n kind de wereld aan het ontdekken is. Het kind heeft oog voor zaken waar wij als volwassenen allang blasé aan voorbijgaan. De aanwezigheid van een driejarige in je omgeving maakt dat je zelf de wereld ook weer met andere ogen beziet. De sprookjesachtige wereld van plant en dier, mens en omgeving, openbaren zich in alle luister aan wie er oog voor heeft. Olivia helpt mij de wereld weer …

God bestaat, Hij woont in Brussel.

Gisteravond heb ik een prachtige film bekeken: Le Tout Nouveau Testament, een film van schrijver Thomas Gunzig en cineast Jaco Van Dormael. God bestaat in deze film en Hij bewoont samen met Zijn vrouw en Zijn dochter Ea (verwijzing naar de Evangelische Alliantie?) een bedompt appartement zonder deuren naar de buitenwereld in een hoge flat in Brussel. Deze tirannieke en verknipte persoonlijkheid in zijn badjas terroriseert Zijn gezin en sluit zich op in Zijn geheime werkkamer waar hij op Zijn computer met sadistisch genoegen en uit verveling wetten uitschrijft die de mensheid moeten kwellen met allerlei groot en klein leed. Hij is anders dan Zijn weggelopen zoon J.C., die het volgens Hem te bont heeft gemaakt en naar Gods zeggen maar wat geïmproviseerd heeft. Zijn vrouw laat alles gedwee over zich heen gaan en Zijn dochter Ea komt voor de mensen op; zij hackt Zijn computer, maakt aan alle mensen via SMS hun sterfdatum bekend en loopt weg van huis. Zij daalt via een tunnel in de wasmach…