Doorgaan naar hoofdcontent

Een goed gesprek

Onlangs sprak ik met enkele mensen over de instabiliteit in de wereld. Het gesprek was voor mij een ontluisterende ervaring. Ik realiseerde me op dat moment dat de polarisatie die zo kenmerkend is voor onze tijd en die ik tot in het diepst van mijn wezen verafschuw, ook in mij heeft postgevat. Ik was door deze constatering ontdaan en vroeg me af hoe dit kon gebeuren. Het beeld dat ik van mezelf had, dat ik opensta voor andersdenkenden, bleek dus niet shock proof. Dit verontrust mij, omdat mijn onverdraagzaamheid ten opzichte van hen die fundamenteel anders denken en er een totaal andere mening op na houden, de instabiliteit die ik zo verafschuw juist aanwakkert. Ik liet in het gesprek niets van mijn innerlijke onrust merken en heb wel gezegd dat ik anders tegen de huidige situatie aankijk. Het bleef me bezighouden en knaagt nog steeds aan me.

Aanleiding was de schokkende documentaire die ik op 3 mei gezien had bij Zembla: "De omstreden vrienden van Donald Trump: De Russen." Ik ga er hier niet te veel over uitweiden, maar de documentaire is verontrustend goed onderbouwd. Het schokkende is dat een van de machtigste mensen in de Westerse wereld openlijk en op een onbetrouwbare manier zijn alternatieve feiten poneert en tot nu toe daar mee weg schijnt te komen. In House of Cards zien we ook een dergelijk immoreel beeld van de Amerikaanse politiek opdoemen en dat beeld lijkt nu dan toch werkelijkheid te zijn geworden. Zelfs als maar een tiende uit de Zembla-documentaire waar is, dan nóg is het te stuitend voor woorden. Ik ben benieuwd hoelang deze wanvertoning met Trump nog voort zal duren. In Amerika nota bene, het land dat ons altijd als groot voorbeeld werd voorgehouden, het land van de onbeperkte mogelijkheden... Ik kan het nog niet geloven.

Ik kan niet begrijpen dat mensen zich achter de ideeën van deze president kunnen scharen en klaarblijkelijk kunnen accepteren dat Trumps daden niet overeenstemmen met zijn woorden. De alternatieve feiten, de onvoorspelbaarheid en de zelfverrijking worden hem niet aangerekend en het komt mij voor dat zijn medestanders hun ratio op vakantie hebben gestuurd. Emotie en oneliners overheersen in het nieuwe politieke spectrum; feiten zijn gereduceerd tot meningen en er is nauwelijks sprake van een discussie waarbij je openstaat voor wederzijdse beïnvloeding op grond van de argumenten. Luisteren is horen geworden; empathie en rekening houden met minderheden zijn ver te zoeken. Waar ik tot voor kort nog als vanzelfsprekend met iedereen de politieke discussie wilde aangaan, merk ik moe te worden van wat ik als beledigingen van het verstand beschouw. Zou ik ook intolerant worden? Dat zal me toch niet overkomen?! Ik, die de dialoog als enig middel zie om vreedzaam met elkaar om te gaan?! Toch maar weer in gesprek dan...

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Speelt mijn linde, zingt de nachtegaal.

Gisteren waren de kinderen met de kleinkinderen op bezoek. Het was mooi weer en het is dan fijn om met zijn allen bijeen te zijn. De kleinkinderen claimen al onze aandacht; de jongsten, Floris en Reinout, omdat ze zo jong zijn en nog verzorging behoeven, Olivia omdat ze als driejarige de wereld aan het verkennen is. Elke leeftijd heeft zijn charme, maar de wereld van een driejarige vind ik wel erg boeiend om als bompa mee te mogen maken.

De taalontwikkeling van de driejarige Olivia gaat met sprongen vooruit. Ze spreekt in hele zinnen, vraagt voortdurend 'Waarom?' en je merkt aan alles dat zo'n kind de wereld aan het ontdekken is. Het kind heeft oog voor zaken waar wij als volwassenen allang blasé aan voorbijgaan. De aanwezigheid van een driejarige in je omgeving maakt dat je zelf de wereld ook weer met andere ogen beziet. De sprookjesachtige wereld van plant en dier, mens en omgeving, openbaren zich in alle luister aan wie er oog voor heeft. Olivia helpt mij de wereld weer …

God bestaat, Hij woont in Brussel.

Gisteravond heb ik een prachtige film bekeken: Le Tout Nouveau Testament, een film van schrijver Thomas Gunzig en cineast Jaco Van Dormael. God bestaat in deze film en Hij bewoont samen met Zijn vrouw en Zijn dochter Ea (verwijzing naar de Evangelische Alliantie?) een bedompt appartement zonder deuren naar de buitenwereld in een hoge flat in Brussel. Deze tirannieke en verknipte persoonlijkheid in zijn badjas terroriseert Zijn gezin en sluit zich op in Zijn geheime werkkamer waar hij op Zijn computer met sadistisch genoegen en uit verveling wetten uitschrijft die de mensheid moeten kwellen met allerlei groot en klein leed. Hij is anders dan Zijn weggelopen zoon J.C., die het volgens Hem te bont heeft gemaakt en naar Gods zeggen maar wat geïmproviseerd heeft. Zijn vrouw laat alles gedwee over zich heen gaan en Zijn dochter Ea komt voor de mensen op; zij hackt Zijn computer, maakt aan alle mensen via SMS hun sterfdatum bekend en loopt weg van huis. Zij daalt via een tunnel in de wasmach…