Doorgaan naar hoofdcontent

Een goed gesprek

Onlangs sprak ik met enkele mensen over de instabiliteit in de wereld. Het gesprek was voor mij een ontluisterende ervaring. Ik realiseerde me op dat moment dat de polarisatie die zo kenmerkend is voor onze tijd en die ik tot in het diepst van mijn wezen verafschuw, ook in mij heeft postgevat. Ik was door deze constatering ontdaan en vroeg me af hoe dit kon gebeuren. Het beeld dat ik van mezelf had, dat ik opensta voor andersdenkenden, bleek dus niet shock proof. Dit verontrust mij, omdat mijn onverdraagzaamheid ten opzichte van hen die fundamenteel anders denken en er een totaal andere mening op na houden, de instabiliteit die ik zo verafschuw juist aanwakkert. Ik liet in het gesprek niets van mijn innerlijke onrust merken en heb wel gezegd dat ik anders tegen de huidige situatie aankijk. Het bleef me bezighouden en knaagt nog steeds aan me.

Aanleiding was de schokkende documentaire die ik op 3 mei gezien had bij Zembla: "De omstreden vrienden van Donald Trump: De Russen." Ik ga er hier niet te veel over uitweiden, maar de documentaire is verontrustend goed onderbouwd. Het schokkende is dat een van de machtigste mensen in de Westerse wereld openlijk en op een onbetrouwbare manier zijn alternatieve feiten poneert en tot nu toe daar mee weg schijnt te komen. In House of Cards zien we ook een dergelijk immoreel beeld van de Amerikaanse politiek opdoemen en dat beeld lijkt nu dan toch werkelijkheid te zijn geworden. Zelfs als maar een tiende uit de Zembla-documentaire waar is, dan nóg is het te stuitend voor woorden. Ik ben benieuwd hoelang deze wanvertoning met Trump nog voort zal duren. In Amerika nota bene, het land dat ons altijd als groot voorbeeld werd voorgehouden, het land van de onbeperkte mogelijkheden... Ik kan het nog niet geloven.

Ik kan niet begrijpen dat mensen zich achter de ideeën van deze president kunnen scharen en klaarblijkelijk kunnen accepteren dat Trumps daden niet overeenstemmen met zijn woorden. De alternatieve feiten, de onvoorspelbaarheid en de zelfverrijking worden hem niet aangerekend en het komt mij voor dat zijn medestanders hun ratio op vakantie hebben gestuurd. Emotie en oneliners overheersen in het nieuwe politieke spectrum; feiten zijn gereduceerd tot meningen en er is nauwelijks sprake van een discussie waarbij je openstaat voor wederzijdse beïnvloeding op grond van de argumenten. Luisteren is horen geworden; empathie en rekening houden met minderheden zijn ver te zoeken. Waar ik tot voor kort nog als vanzelfsprekend met iedereen de politieke discussie wilde aangaan, merk ik moe te worden van wat ik als beledigingen van het verstand beschouw. Zou ik ook intolerant worden? Dat zal me toch niet overkomen?! Ik, die de dialoog als enig middel zie om vreedzaam met elkaar om te gaan?! Toch maar weer in gesprek dan...

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Non-conformisme

Ik heb een zwak voor mensen die zich non-conformistisch opstellen. Zij geven onze wereld kleur en zorgen er telkens voor dat ons referentiekader wordt doorbroken, gewild of ongewild. Zo kan ik veel plezier beleven als product en functie door non-conformisten worden losgekoppeld. Bekende voorbeelden zijn natuurlijk Duchamp met zijn pissoir, zijn kruk met wiel of Picasso met zijn zadel en fietsstuur. De kunstenaar koppelt de onderdelen los van hun functie en er ontstaat een nieuwe realiteit waarbij het nieuwe beeld een andere betekenis krijgt. Het is maar hoe je naar de diverse onderdelen kunt kijken.

De kunstenaar is volgens mij niet op zoek naar nieuwe functies of nieuwe beelden. Hij gebruikt wat hij in zijn omgeving ziet. Picasso ging bijna associatief te werk. Ik heb thuis de DVD "Le Mystère Picasso" en daarin is te zien hoe Picasso van het een op het ander komt. Hij produceert omdat hij niet anders kan, het ligt in zijn aard opgesloten om met beelden bezig te zijn.

Nieuwe…

Omdenken, het overwegen meer dan waard

Omdenken is een andere manier om naar de werkelijkheid te kijken. We kunnen door omdenken anders tegen problemen aankijken. Dit omdenken is voortgekomen uit het besef dat wij zelf onderdeel van het probleem zijn. Problemen bestaan namelijk als wij het moeilijk vinden om het beeld van wat het zou moeten zijn los te laten, om open te staan voor wat is of zou kunnen zijn. Uitgangspunt bij omdenken is dat als we het gevoel hebben dat we steeds vaster in het probleem draaien als we op een bepaalde manier op de werkelijkheid drukken, we beter eens de andere kant op kunnen bewegen. Omdenken levert vaak verrassende inzichten op en is eigenlijk niet meer of minder dan het stoppen met het zogenaamde vastdenken.

Als je handelen baseert op iets wat je níet wilt (een probleem), is de kans groot dat je in een neerwaartse spiraal belandt. Je bent dan als het ware bezig aan het dweilen met de kraan open. Bovendien is er meestal sprake van het waterbed-effect: druk ergens op het waterbed en ergens and…