Doorgaan naar hoofdcontent

Een goed gesprek

Onlangs sprak ik met enkele mensen over de instabiliteit in de wereld. Het gesprek was voor mij een ontluisterende ervaring. Ik realiseerde me op dat moment dat de polarisatie die zo kenmerkend is voor onze tijd en die ik tot in het diepst van mijn wezen verafschuw, ook in mij heeft postgevat. Ik was door deze constatering ontdaan en vroeg me af hoe dit kon gebeuren. Het beeld dat ik van mezelf had, dat ik opensta voor andersdenkenden, bleek dus niet shock proof. Dit verontrust mij, omdat mijn onverdraagzaamheid ten opzichte van hen die fundamenteel anders denken en er een totaal andere mening op na houden, de instabiliteit die ik zo verafschuw juist aanwakkert. Ik liet in het gesprek niets van mijn innerlijke onrust merken en heb wel gezegd dat ik anders tegen de huidige situatie aankijk. Het bleef me bezighouden en knaagt nog steeds aan me.

Aanleiding was de schokkende documentaire die ik op 3 mei gezien had bij Zembla: "De omstreden vrienden van Donald Trump: De Russen." Ik ga er hier niet te veel over uitweiden, maar de documentaire is verontrustend goed onderbouwd. Het schokkende is dat een van de machtigste mensen in de Westerse wereld openlijk en op een onbetrouwbare manier zijn alternatieve feiten poneert en tot nu toe daar mee weg schijnt te komen. In House of Cards zien we ook een dergelijk immoreel beeld van de Amerikaanse politiek opdoemen en dat beeld lijkt nu dan toch werkelijkheid te zijn geworden. Zelfs als maar een tiende uit de Zembla-documentaire waar is, dan nóg is het te stuitend voor woorden. Ik ben benieuwd hoelang deze wanvertoning met Trump nog voort zal duren. In Amerika nota bene, het land dat ons altijd als groot voorbeeld werd voorgehouden, het land van de onbeperkte mogelijkheden... Ik kan het nog niet geloven.

Ik kan niet begrijpen dat mensen zich achter de ideeën van deze president kunnen scharen en klaarblijkelijk kunnen accepteren dat Trumps daden niet overeenstemmen met zijn woorden. De alternatieve feiten, de onvoorspelbaarheid en de zelfverrijking worden hem niet aangerekend en het komt mij voor dat zijn medestanders hun ratio op vakantie hebben gestuurd. Emotie en oneliners overheersen in het nieuwe politieke spectrum; feiten zijn gereduceerd tot meningen en er is nauwelijks sprake van een discussie waarbij je openstaat voor wederzijdse beïnvloeding op grond van de argumenten. Luisteren is horen geworden; empathie en rekening houden met minderheden zijn ver te zoeken. Waar ik tot voor kort nog als vanzelfsprekend met iedereen de politieke discussie wilde aangaan, merk ik moe te worden van wat ik als beledigingen van het verstand beschouw. Zou ik ook intolerant worden? Dat zal me toch niet overkomen?! Ik, die de dialoog als enig middel zie om vreedzaam met elkaar om te gaan?! Toch maar weer in gesprek dan...

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Ik had een droom (2)

Vannacht trof ik Dante op de stadsmuur van het Italiaanse plaatsje Lucca. Dante stelde me voor om samen het glas te heffen aan het pleintje waar het standbeeld van Puccini is geplaatst. Weldra zaten we in de stralende zon met een glas rode wijn in onze hand.

Dante:
Zullen we ons gesprek van gisteren voortzetten?

Ik:
Fijn, ik verheug me erop en ik ben zeer vereerd dat je na gisteren nog met me wilt praten.

Dante:
Natuurlijk! We hebben het gehad over het Heelal en over het multiversum. Ik moest erover denken, het is zo anders dan ik gewend ben om er tegenaan te kijken.

Ik:
Daar kan ik me alles bij voorstellen. Maar of je er op jouw manier over nadenkt, of op de manier van Hawking en Mlodinov, het blijft uiteindelijk ons bevattingsvermogen te boven gaan. En het model dat jij hanteert, heeft als grote voordeel dat ik het enigszins wél kan begrijpen.

Dante:
Dat bedoelde ik gisternacht ook te zeggen met mijn opmerking dat Hawking en Mlodinov het ook niet 'weten'.

Ik:
Dat begreep ik al en ik moe…

In memoriam Jan Jansen

Ik ontving eergisteren het bericht dat dirigent Jan Jansen afgelopen zaterdag 24 mei 2014 op 90-jarige leeftijd is overleden. Van Rose-Rie, zijn dochter die bij mij in het Zuid-Nederlands Kamerkoor zingt, had ik vorige week al gehoord dat het niet goed ging met hem. Toch kwam het bericht van het overlijden onverwacht voor me.

Jan Jansen was een begrip in Tilburg toen ik als 18-jarige jongeman aan het conservatorium kwam studeren. Mijn vrouw Kitty en haar moeder Trudy zongen bij Jan in zijn koren en hij was ook leraar aan het Paulus Lyceum waar Kitty van hem muziekles kreeg. Ik zou hem veel later opvolgen als muziekdocent aan die school. Jan was meer dirigent dan muziekdocent en hij werd geroemd om zijn initiatieven, zijn humor en vakmanschap. Ik keek op tegen Jan en ik heb destijds geen contact met hem (durven) zoeken ondanks het feit dat wij niet ver van elkaar woonden. Daar heb ik wel spijt van maar gedane zaken nemen geen keer. Vorig jaar heb ik hem opgezocht en we hadden een aller…