Doorgaan naar hoofdcontent

Wat willen we eigenlijk?

Stephen Fry, de Engelse komiek, acteur, presentator, auteur, Renaissancekenner en atheïst haalde vandaag de tweede pagina van de Volkskrant met uitspraken in het programma The Meaning of Life van de Ierse staatsomroep RTE in 2015. De presentator Gay Byrne vroeg toen aan Fry wat hij aan God zou willen vragen. Fry is nooit te beroerd om zijn mening duidelijk te poneren en zei onder andere: "Botkanker bij kinderen, waar gaat dat over? Hoe durf je een wereld te scheppen waar zoveel ellende is zonder dat we er schuld aan hebben? Dat is niet goed, het is pure kwaadaardigheid. Waarom zou ik een onberekenbare, gemene, domme God respecteren in een wereld met zoveel pijn en onrechtvaardigheid? We moeten Hem ons hele leven op onze knieën bedanken? Wat voor soort God is dat? Ik kon me het interview nog herinneren, ik had het destijds op YouTube gezien en ik heb er met plezier en interesse naar gekeken. Op basis van vernieuwde smaadwetten uit 2009 kun je in Ierland aangifte doen van belediging van godsdienst en daar staat een maximumboete van €25.000 op. Een luisteraar uit het graafschap Clare vond het zijn burgerplicht om aangifte te doen en de politie heeft de zaak hoog opgenomen en vandaar dus het nieuwsbericht; twee jaar na dato en als mosterd na de maaltijd.

De vraag die Fry opwerpt is al oud en hij raakt de zingeving van het leven. Sint Augustinus (van Hippo, 354-430), een centrale figuur binnen het christendom en het westerse denken in het algemeen, stelde zich dezelfde vragen. Zijn gedachten over de menselijke wil ontspruiten aan dezelfde vraag als die Fry stelt: "Waarom heeft de almachtige God, voor wie niets onmogelijk is, geen wereld geschapen zonder kwaad?" De Heilige Augustinus komt tot de conclusie dat God dat deed opdat wij, als mensen, de mogelijkheid hebben om voor het goede te kiezen. Fry komt juist tot de conclusie dat hij zich niet bij zo'n God wil aansluiten. De vraag is dus of hij hiermee voor het goede heeft gekozen of het kwade heeft gedaan. Het is niet aan ons om hierover te oordelen, zelfs de Romeinse princeps Tiberius zag dat in: "Beledigingen van goden is een zaak van de goden zelf."

Ik weet me te herinneren dat mijn Requiem Canario werd uitgevoerd in Krasnoyarsk (Siberië) en dat ik me in een filosofisch gesprek na afloop met enkele Russische vrienden afvroeg of er wel een alwetende en volmaakte God zou bestaan. De vraag alleen al was genoeg voor algehele ontzetting en onbegrip. In hun omgeving was een dergelijk thema onbespreekbaar en werd het als onbehoorlijk gezien om zelfs aan de vraag te denken. Waarschijnlijk zullen we met zijn allen wel nooit sluitende antwoorden vinden op de belangrijkste zingevingsvragen. Ik ben er wel van overtuigd dat een beroep doen op een smaadwet niks oplost. Laten we alstublieft met elkaar in gesprek blijven, dat lijkt me veel boeiender. En wie weet kunnen we, als we werkelijk naar elkaar luisteren, elkaar ook nog eens inspireren tot nieuwe gedachten. Gedachten, waar we in ons eentje nooit op waren gekomen. Als die wil er maar is, kunnen we veel plezier van elkaar hebben tijdens dit aardse bestaan.


Reacties

Theo Benschop zei…
In het heelalletje zijn t.a.v. deze kwestie onder het duurzame motto ‘Don’t mention the wars’ voor de ca. 7 miljard unieke eenvoudige nakomelingen van de eerste mens niet zijnde aap in de soevereine hoge, lage en honger loontjes naties van de Verenigde Naties in het geschiedenisje van het mensheidje op het digitale internet op uiteenlopende digitale weblinks zeer leeswaardige nulletjes en eentjes van allerlei geenszins te kleine of te grote lettertjes te lezen.

Over “The Atheist Professor vs the Christian Student” en Professor : You are a Christian, aren’t you, son ?”

http://www.ign.com/boards/threads/christian-student-owns-his-atheist-professor.452956266/

http://www.patrish.com/atheist.html

Over de in historische zin retorische vraag van bijvoorbeeld Roger Cohen in The New York Times “Wondering why, if this is America?”

https://www.nytimes.com/2017/12/22/opinion/america-trump-united-nations.html?rref=collection%2Fcolumn%2FRoger%20Cohen&action=click&contentCollection=Opinion&module=Collection&region=Marginalia&src=me&version=column&pgtype=article

en de mening van bijvoorbeeld dezelfde columnchrijver ‘Trump’s National Security Strategy Is a Farce’

https://www.nytimes.com/2017/12/19/opinion/trump-national-security-strategy-tillerson-haley.html

En bijvoorbeeld de mening van juridische stukjesschrijver Miriam Jordan in de The New York Times ‘Trump hits the brakes on legal immigration’

https://www.nytimes.com/2017/12/20/us/trump-immigration-slowdown.html?mtrref=www.google.nl&gwh=A0792EB9F96852CA9FC31AA24380EE16&gwt=pay

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Non-conformisme

Ik heb een zwak voor mensen die zich non-conformistisch opstellen. Zij geven onze wereld kleur en zorgen er telkens voor dat ons referentiekader wordt doorbroken, gewild of ongewild. Zo kan ik veel plezier beleven als product en functie door non-conformisten worden losgekoppeld. Bekende voorbeelden zijn natuurlijk Duchamp met zijn pissoir, zijn kruk met wiel of Picasso met zijn zadel en fietsstuur. De kunstenaar koppelt de onderdelen los van hun functie en er ontstaat een nieuwe realiteit waarbij het nieuwe beeld een andere betekenis krijgt. Het is maar hoe je naar de diverse onderdelen kunt kijken.

De kunstenaar is volgens mij niet op zoek naar nieuwe functies of nieuwe beelden. Hij gebruikt wat hij in zijn omgeving ziet. Picasso ging bijna associatief te werk. Ik heb thuis de DVD "Le Mystère Picasso" en daarin is te zien hoe Picasso van het een op het ander komt. Hij produceert omdat hij niet anders kan, het ligt in zijn aard opgesloten om met beelden bezig te zijn.

Nieuwe…

Omdenken, het overwegen meer dan waard

Omdenken is een andere manier om naar de werkelijkheid te kijken. We kunnen door omdenken anders tegen problemen aankijken. Dit omdenken is voortgekomen uit het besef dat wij zelf onderdeel van het probleem zijn. Problemen bestaan namelijk als wij het moeilijk vinden om het beeld van wat het zou moeten zijn los te laten, om open te staan voor wat is of zou kunnen zijn. Uitgangspunt bij omdenken is dat als we het gevoel hebben dat we steeds vaster in het probleem draaien als we op een bepaalde manier op de werkelijkheid drukken, we beter eens de andere kant op kunnen bewegen. Omdenken levert vaak verrassende inzichten op en is eigenlijk niet meer of minder dan het stoppen met het zogenaamde vastdenken.

Als je handelen baseert op iets wat je níet wilt (een probleem), is de kans groot dat je in een neerwaartse spiraal belandt. Je bent dan als het ware bezig aan het dweilen met de kraan open. Bovendien is er meestal sprake van het waterbed-effect: druk ergens op het waterbed en ergens and…