Doorgaan naar hoofdcontent

Posts

Posts uit juni, 2017 weergeven

'Ik slaap beter dan de lul van de paus.' (Jhon Jairo 'Popeye' Velásquez)

In de Volkskrant staat vandaag een bijzonder interview met Colombia's grootste knuffelcrimineel: Jhon Jairo 'Popeye' Velásquez, rechterhand van maffiabaas Pablo Escobar. Hij heeft 23 jaar in de gevangenis gezeten en loopt nu weer vrij rond. 'Hij bracht zeker 250 mensen om het leven, onder wie zijn eigen vriendin. Als chef van Escobars huurmoordenaarsleger gaf hij opdracht tot zo'n drieduizend moorden. Velásquez ontvoerde en martelde tal van hoogwaardigheidsbekleders, pleegde bomaanslagen, beraamde de moord op presidentskandidaat Luis Carlos Galán en was betrokken bij de aanslag op een vliegtuig waarbij 107 passagiers omkwamen.'

Velásquez is na 23 jaar weer op vrije voeten gekomen en wordt geadoreerd in Colombia. Het kan verkeren... Omdat hij zichzelf heeft aangegeven, kwam hij er met 23 jaar vanaf. Zijn slachtoffers hebben het met hun leven moeten bezuren. Het is schokkend om te lezen hoe deze criminelen bewonderd worden en populair zijn als een Al Capone of Bon…

Meer dan de inhoud

Gisteren, op vaderdag, een boek dat ik had besteld bij BOL.com opgehaald bij AH aan de overkant van de straat: Peter Vos, Getekende brieven. Ik had een maand geleden een documentaire over hem op tv gezien en die had grote indruk op me gemaakt. Er werd een beeld geschetst van een getalenteerd en briljant tekenaar, die toch min of meer onaangepast door het leven ging. Er was sprake van een zekere tragiek die kunstenaars soms eigen is; het is dan ook maar de vraag of het zo fijn is om op de hoogste toppen van menselijke creativiteit te verkeren. Het leek me een boeiende persoonlijkheid, waarmee het lastig was om mee te leven. Zijn tekentalent ontroert me, telkens weer.

Wat Peter Vos bijzonder maakt is dat hij zijn brieven als ware kunstwerken vormgaf. De tekeningen maken een wezenlijk onderdeel uit van de brief en hadden een relatie met de inhoud. Ze waren niet bedoeld om uitgegeven te worden en ze zijn persoonlijk van karakter. Het heeft iets voyeuristisch om deze brieven die bedoeld zij…

Het kan verkeren.

Als driejarige schijn ik in de kerk bij het aanhoren van het grote pijporgel te hebben gezegd: 'Dát wil ik ook!' Jaren later ben ik gaan pianospelen en uiteindelijk heb ik ook leren orgelspelen. Muziek werkt krachtig en ik heb professor Erik Scherder niet nodig om te weten dat muziek louterend werkt in meerdere opzichten.

Op het conservatorium leerde ik dat perfectie in de uitvoering het hoogst haalbare was. Nooit was je helemaal tevreden en mijn muzikale bevrediging had merkbaar te lijden onder de naar perfectie strevende professional in me. Het voortdurend bewust zijn van de onvolmaaktheid van je inspanningen, maakte dat ik bijvoorbeeld moeilijk naar eigen opnamen van mijn optredens of inspanningen kon luisteren. al was het publiek nóg zo enthousiast, altijd was er sprake van beroepsdeformatie. Ik was getraind om vooral te luisteren naar onvolmaaktheden. Die boden namelijk uitzicht op verbeteringen; daar kon je tenminste gericht aan gaan werken. Deze luister- en 'beleef&#…