Doorgaan naar hoofdcontent

'Ik slaap beter dan de lul van de paus.' (Jhon Jairo 'Popeye' Velásquez)

Foto: Fabio Cuttica
In de Volkskrant staat vandaag een bijzonder interview met Colombia's grootste knuffelcrimineel: Jhon Jairo 'Popeye' Velásquez, rechterhand van maffiabaas Pablo Escobar. Hij heeft 23 jaar in de gevangenis gezeten en loopt nu weer vrij rond. 'Hij bracht zeker 250 mensen om het leven, onder wie zijn eigen vriendin. Als chef van Escobars huurmoordenaarsleger gaf hij opdracht tot zo'n drieduizend moorden. Velásquez ontvoerde en martelde tal van hoogwaardigheidsbekleders, pleegde bomaanslagen, beraamde de moord op presidentskandidaat Luis Carlos Galán en was betrokken bij de aanslag op een vliegtuig waarbij 107 passagiers omkwamen.'

Velásquez is na 23 jaar weer op vrije voeten gekomen en wordt geadoreerd in Colombia. Het kan verkeren... Omdat hij zichzelf heeft aangegeven, kwam hij er met 23 jaar vanaf. Zijn slachtoffers hebben het met hun leven moeten bezuren. Het is schokkend om te lezen hoe deze criminelen bewonderd worden en populair zijn als een Al Capone of Bonny & Clyde. Maar ja, Willem Holleeder werd bij ons op de publieke zender ook uitgenodigd om zijn zegje te doen bij Collegetour. Als de jounaliste Marjolein van de Water Velásquez vraagt of zijn geweten weleens opspeelt, antwoordt hij: 'Ik slaap beter dan de lul van de paus.'

Onlangs zag ik op tv een gematigde Amerikaanse misdaadserie over een speciale politie eenheid. De vrouw van de politieman was door misdadigers gegijzeld en opgesloten in een luchtdichte kast. De lucht zou opraken als niet aan de eisen van de misdadigers zou worden voldaan. De vrouw overleed; de reddingsactie kwam net te laat. Het gemak waarmee de bad guys werden gedood zonder dat er verder bij stil werd gestaan of dat het in de verhaallijn is opgenomen, verbaast mij telkens weer. Het leven van de 'slechterik' doet er dus niet toe. Afhankelijk van het subjectieve oordeel of iemand 'goed' of 'slecht' is, kun je doden zonder dat het ertoe doet. Het maakt dus uit aan welke kant van de lijn je staat of je het doden acceptabel vindt of juist niet. Het lijkt een open deur, maar volgens mij realiseren we het ons te weinig als we het in de realiteit van alle dag tegenkomen.

Dagelijks komen op tv nieuwsflitsen, series, documentaires en films voorbij waarin mensen gedood worden of reeds gedood zijn. Op het journaal en in documentaires zien we aanslagen, executies en oorlogshandelingen waarbij mensen om het leven komen. In series en films strijden goeden en slechten tegen elkaar op leven en dood. De toeschouwer wordt in alle gevallen in een verhaallijn meegenomen en zodoende in een positie gemanoeuvreerd dat hij uiteindelijk net zo onverschillig ten opzicht van de dood van de slechterik staat als Jhon Jairo Velásquez ten opzichte van zijn slachtoffers.

Wat voor de een 'n terrorist is, wordt door de ander een vrijheidsstrijder of martelaar genoemd. Iedereen neemt bij wandaden een positie in die de betreffende vreselijkheden rechtvaardigt; het maakt uit aan welke kant van de lijn we staan. Ik wil de wandaden niet begrijpen, noch van de goeden noch van de slechten. Ze zijn volgens mij nooit te rechtvaardigen, van welke kant je het ook bekijkt... waar je ook staat... Ik geloof in andere oplossingen voor problemen dan het gebruik van geweld. Misschien wel omdat ik in de luxe positie verkeer dat ik me dat kan veroorloven.

Reacties

Dennis (tenor JBK) zei…
Ik moest ook twee keer kijken toen ik de aankondiging van het artikel gisteren zag. Het contrast van het verleden van crimineel en hedendaagse 'ster' in één persoon...

Ik heb het artikel -in een soort van afkeurende Pavlov reactie- niet ter hand genomen, maar heb genoten van jouw analyse. Daarom ga ik nu de krant er nog eventjes bij pakken!

Tot dinsdag!

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Speelt mijn linde, zingt de nachtegaal.

Gisteren waren de kinderen met de kleinkinderen op bezoek. Het was mooi weer en het is dan fijn om met zijn allen bijeen te zijn. De kleinkinderen claimen al onze aandacht; de jongsten, Floris en Reinout, omdat ze zo jong zijn en nog verzorging behoeven, Olivia omdat ze als driejarige de wereld aan het verkennen is. Elke leeftijd heeft zijn charme, maar de wereld van een driejarige vind ik wel erg boeiend om als bompa mee te mogen maken.

De taalontwikkeling van de driejarige Olivia gaat met sprongen vooruit. Ze spreekt in hele zinnen, vraagt voortdurend 'Waarom?' en je merkt aan alles dat zo'n kind de wereld aan het ontdekken is. Het kind heeft oog voor zaken waar wij als volwassenen allang blasé aan voorbijgaan. De aanwezigheid van een driejarige in je omgeving maakt dat je zelf de wereld ook weer met andere ogen beziet. De sprookjesachtige wereld van plant en dier, mens en omgeving, openbaren zich in alle luister aan wie er oog voor heeft. Olivia helpt mij de wereld weer …

God bestaat, Hij woont in Brussel.

Gisteravond heb ik een prachtige film bekeken: Le Tout Nouveau Testament, een film van schrijver Thomas Gunzig en cineast Jaco Van Dormael. God bestaat in deze film en Hij bewoont samen met Zijn vrouw en Zijn dochter Ea (verwijzing naar de Evangelische Alliantie?) een bedompt appartement zonder deuren naar de buitenwereld in een hoge flat in Brussel. Deze tirannieke en verknipte persoonlijkheid in zijn badjas terroriseert Zijn gezin en sluit zich op in Zijn geheime werkkamer waar hij op Zijn computer met sadistisch genoegen en uit verveling wetten uitschrijft die de mensheid moeten kwellen met allerlei groot en klein leed. Hij is anders dan Zijn weggelopen zoon J.C., die het volgens Hem te bont heeft gemaakt en naar Gods zeggen maar wat geïmproviseerd heeft. Zijn vrouw laat alles gedwee over zich heen gaan en Zijn dochter Ea komt voor de mensen op; zij hackt Zijn computer, maakt aan alle mensen via SMS hun sterfdatum bekend en loopt weg van huis. Zij daalt via een tunnel in de wasmach…