Doorgaan naar hoofdcontent

'Ik slaap beter dan de lul van de paus.' (Jhon Jairo 'Popeye' Velásquez)

Foto: Fabio Cuttica
In de Volkskrant staat vandaag een bijzonder interview met Colombia's grootste knuffelcrimineel: Jhon Jairo 'Popeye' Velásquez, rechterhand van maffiabaas Pablo Escobar. Hij heeft 23 jaar in de gevangenis gezeten en loopt nu weer vrij rond. 'Hij bracht zeker 250 mensen om het leven, onder wie zijn eigen vriendin. Als chef van Escobars huurmoordenaarsleger gaf hij opdracht tot zo'n drieduizend moorden. Velásquez ontvoerde en martelde tal van hoogwaardigheidsbekleders, pleegde bomaanslagen, beraamde de moord op presidentskandidaat Luis Carlos Galán en was betrokken bij de aanslag op een vliegtuig waarbij 107 passagiers omkwamen.'

Velásquez is na 23 jaar weer op vrije voeten gekomen en wordt geadoreerd in Colombia. Het kan verkeren... Omdat hij zichzelf heeft aangegeven, kwam hij er met 23 jaar vanaf. Zijn slachtoffers hebben het met hun leven moeten bezuren. Het is schokkend om te lezen hoe deze criminelen bewonderd worden en populair zijn als een Al Capone of Bonny & Clyde. Maar ja, Willem Holleeder werd bij ons op de publieke zender ook uitgenodigd om zijn zegje te doen bij Collegetour. Als de jounaliste Marjolein van de Water Velásquez vraagt of zijn geweten weleens opspeelt, antwoordt hij: 'Ik slaap beter dan de lul van de paus.'

Onlangs zag ik op tv een gematigde Amerikaanse misdaadserie over een speciale politie eenheid. De vrouw van de politieman was door misdadigers gegijzeld en opgesloten in een luchtdichte kast. De lucht zou opraken als niet aan de eisen van de misdadigers zou worden voldaan. De vrouw overleed; de reddingsactie kwam net te laat. Het gemak waarmee de bad guys werden gedood zonder dat er verder bij stil werd gestaan of dat het in de verhaallijn is opgenomen, verbaast mij telkens weer. Het leven van de 'slechterik' doet er dus niet toe. Afhankelijk van het subjectieve oordeel of iemand 'goed' of 'slecht' is, kun je doden zonder dat het ertoe doet. Het maakt dus uit aan welke kant van de lijn je staat of je het doden acceptabel vindt of juist niet. Het lijkt een open deur, maar volgens mij realiseren we het ons te weinig als we het in de realiteit van alle dag tegenkomen.

Dagelijks komen op tv nieuwsflitsen, series, documentaires en films voorbij waarin mensen gedood worden of reeds gedood zijn. Op het journaal en in documentaires zien we aanslagen, executies en oorlogshandelingen waarbij mensen om het leven komen. In series en films strijden goeden en slechten tegen elkaar op leven en dood. De toeschouwer wordt in alle gevallen in een verhaallijn meegenomen en zodoende in een positie gemanoeuvreerd dat hij uiteindelijk net zo onverschillig ten opzicht van de dood van de slechterik staat als Jhon Jairo Velásquez ten opzichte van zijn slachtoffers.

Wat voor de een 'n terrorist is, wordt door de ander een vrijheidsstrijder of martelaar genoemd. Iedereen neemt bij wandaden een positie in die de betreffende vreselijkheden rechtvaardigt; het maakt uit aan welke kant van de lijn we staan. Ik wil de wandaden niet begrijpen, noch van de goeden noch van de slechten. Ze zijn volgens mij nooit te rechtvaardigen, van welke kant je het ook bekijkt... waar je ook staat... Ik geloof in andere oplossingen voor problemen dan het gebruik van geweld. Misschien wel omdat ik in de luxe positie verkeer dat ik me dat kan veroorloven.

Reacties

Dennis (tenor JBK) zei…
Ik moest ook twee keer kijken toen ik de aankondiging van het artikel gisteren zag. Het contrast van het verleden van crimineel en hedendaagse 'ster' in één persoon...

Ik heb het artikel -in een soort van afkeurende Pavlov reactie- niet ter hand genomen, maar heb genoten van jouw analyse. Daarom ga ik nu de krant er nog eventjes bij pakken!

Tot dinsdag!

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Non-conformisme

Ik heb een zwak voor mensen die zich non-conformistisch opstellen. Zij geven onze wereld kleur en zorgen er telkens voor dat ons referentiekader wordt doorbroken, gewild of ongewild. Zo kan ik veel plezier beleven als product en functie door non-conformisten worden losgekoppeld. Bekende voorbeelden zijn natuurlijk Duchamp met zijn pissoir, zijn kruk met wiel of Picasso met zijn zadel en fietsstuur. De kunstenaar koppelt de onderdelen los van hun functie en er ontstaat een nieuwe realiteit waarbij het nieuwe beeld een andere betekenis krijgt. Het is maar hoe je naar de diverse onderdelen kunt kijken.

De kunstenaar is volgens mij niet op zoek naar nieuwe functies of nieuwe beelden. Hij gebruikt wat hij in zijn omgeving ziet. Picasso ging bijna associatief te werk. Ik heb thuis de DVD "Le Mystère Picasso" en daarin is te zien hoe Picasso van het een op het ander komt. Hij produceert omdat hij niet anders kan, het ligt in zijn aard opgesloten om met beelden bezig te zijn.

Nieuwe…

Omdenken, het overwegen meer dan waard

Omdenken is een andere manier om naar de werkelijkheid te kijken. We kunnen door omdenken anders tegen problemen aankijken. Dit omdenken is voortgekomen uit het besef dat wij zelf onderdeel van het probleem zijn. Problemen bestaan namelijk als wij het moeilijk vinden om het beeld van wat het zou moeten zijn los te laten, om open te staan voor wat is of zou kunnen zijn. Uitgangspunt bij omdenken is dat als we het gevoel hebben dat we steeds vaster in het probleem draaien als we op een bepaalde manier op de werkelijkheid drukken, we beter eens de andere kant op kunnen bewegen. Omdenken levert vaak verrassende inzichten op en is eigenlijk niet meer of minder dan het stoppen met het zogenaamde vastdenken.

Als je handelen baseert op iets wat je níet wilt (een probleem), is de kans groot dat je in een neerwaartse spiraal belandt. Je bent dan als het ware bezig aan het dweilen met de kraan open. Bovendien is er meestal sprake van het waterbed-effect: druk ergens op het waterbed en ergens and…