Doorgaan naar hoofdcontent

'Ik slaap beter dan de lul van de paus.' (Jhon Jairo 'Popeye' Velásquez)

Foto: Fabio Cuttica
In de Volkskrant staat vandaag een bijzonder interview met Colombia's grootste knuffelcrimineel: Jhon Jairo 'Popeye' Velásquez, rechterhand van maffiabaas Pablo Escobar. Hij heeft 23 jaar in de gevangenis gezeten en loopt nu weer vrij rond. 'Hij bracht zeker 250 mensen om het leven, onder wie zijn eigen vriendin. Als chef van Escobars huurmoordenaarsleger gaf hij opdracht tot zo'n drieduizend moorden. Velásquez ontvoerde en martelde tal van hoogwaardigheidsbekleders, pleegde bomaanslagen, beraamde de moord op presidentskandidaat Luis Carlos Galán en was betrokken bij de aanslag op een vliegtuig waarbij 107 passagiers omkwamen.'

Velásquez is na 23 jaar weer op vrije voeten gekomen en wordt geadoreerd in Colombia. Het kan verkeren... Omdat hij zichzelf heeft aangegeven, kwam hij er met 23 jaar vanaf. Zijn slachtoffers hebben het met hun leven moeten bezuren. Het is schokkend om te lezen hoe deze criminelen bewonderd worden en populair zijn als een Al Capone of Bonny & Clyde. Maar ja, Willem Holleeder werd bij ons op de publieke zender ook uitgenodigd om zijn zegje te doen bij Collegetour. Als de jounaliste Marjolein van de Water Velásquez vraagt of zijn geweten weleens opspeelt, antwoordt hij: 'Ik slaap beter dan de lul van de paus.'

Onlangs zag ik op tv een gematigde Amerikaanse misdaadserie over een speciale politie eenheid. De vrouw van de politieman was door misdadigers gegijzeld en opgesloten in een luchtdichte kast. De lucht zou opraken als niet aan de eisen van de misdadigers zou worden voldaan. De vrouw overleed; de reddingsactie kwam net te laat. Het gemak waarmee de bad guys werden gedood zonder dat er verder bij stil werd gestaan of dat het in de verhaallijn is opgenomen, verbaast mij telkens weer. Het leven van de 'slechterik' doet er dus niet toe. Afhankelijk van het subjectieve oordeel of iemand 'goed' of 'slecht' is, kun je doden zonder dat het ertoe doet. Het maakt dus uit aan welke kant van de lijn je staat of je het doden acceptabel vindt of juist niet. Het lijkt een open deur, maar volgens mij realiseren we het ons te weinig als we het in de realiteit van alle dag tegenkomen.

Dagelijks komen op tv nieuwsflitsen, series, documentaires en films voorbij waarin mensen gedood worden of reeds gedood zijn. Op het journaal en in documentaires zien we aanslagen, executies en oorlogshandelingen waarbij mensen om het leven komen. In series en films strijden goeden en slechten tegen elkaar op leven en dood. De toeschouwer wordt in alle gevallen in een verhaallijn meegenomen en zodoende in een positie gemanoeuvreerd dat hij uiteindelijk net zo onverschillig ten opzicht van de dood van de slechterik staat als Jhon Jairo Velásquez ten opzichte van zijn slachtoffers.

Wat voor de een 'n terrorist is, wordt door de ander een vrijheidsstrijder of martelaar genoemd. Iedereen neemt bij wandaden een positie in die de betreffende vreselijkheden rechtvaardigt; het maakt uit aan welke kant van de lijn we staan. Ik wil de wandaden niet begrijpen, noch van de goeden noch van de slechten. Ze zijn volgens mij nooit te rechtvaardigen, van welke kant je het ook bekijkt... waar je ook staat... Ik geloof in andere oplossingen voor problemen dan het gebruik van geweld. Misschien wel omdat ik in de luxe positie verkeer dat ik me dat kan veroorloven.

Reacties

Dennis (tenor JBK) zei…
Ik moest ook twee keer kijken toen ik de aankondiging van het artikel gisteren zag. Het contrast van het verleden van crimineel en hedendaagse 'ster' in één persoon...

Ik heb het artikel -in een soort van afkeurende Pavlov reactie- niet ter hand genomen, maar heb genoten van jouw analyse. Daarom ga ik nu de krant er nog eventjes bij pakken!

Tot dinsdag!

Populaire posts van deze blog

Bompa 3.0

Gisteravond is Reinout Verschure geboren, zoon van Kathelijne en Jiri, broertje van Olivia, kleinzoon van Antoon, Jeannette (†), Kitty en Paul en achterkleinzoon van Truus, Wim (†), Paulette (†) en Wouth (†). Het is telkens weer een wonder, zo'n geboorte en wat een geluk voor Reinout dat hij hier in Nederland in een liefdevolle omgeving geboren is. Geen oorlog, honger of bittere armoede; gewenst en met zorg omgeven. We zijn blij met deze loot aan onze familieboom.

De geboorte van Reinout geeft zin aan ons bestaan en doet ons stilstaan bij de kwetsbaarheid van ons, mensen. Dagelijks worden er kinderen geboren en ik hoor de stem van onze kleindochter Olivia met haar voortdurend klinkende vraag: "Bompa, waarom?" Eigenlijk is dit filosofie in zijn puurste vorm: op zoek naar antwoorden op onze wezenlijke vragen, waarbij de vraag op zich het belangrijkste is. Wij, oudere mensen, weten met al onze levenservaring dat we nooit een bevredigend antwoord op deze zingevingsvraag zulle…

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

In gedachten terug

Ik ben nog maar amper een week thuis vanuit India of we zitten met ons gezin (Kitty en ik, onze kinderen Gerwald, Kathelijne en Marlieke, hun partners Jiri en Mark en onze 2 kleinkinderen Olivia en Floris) in een vakantiehuisje op Landgoed 't Loo in de buurt van Zwolle. Afgelopen week heb ik ook weer gewerkt bij de Nieuwe Veste te Breda, heb ik weer gedirigeerd bij het JeroenBoschKoor en het Zuid-Nederlands Kamerkoor, ben ik in Zaltbommel op het Cambiumcollege een leerling gaan begeleiden en heb ik vrijdag een studiedag van ICM gevolgd in het kader van mijn studie tot mediator. Ik heb mijn reis naar India nauwelijks kunnen verwerken en heb me weer volop in het beschermde eigen wereldje gestort.

Ik merk dat zo'n India-reis veel met me doet. Het is te vergelijken met het verwerken van mijn reizen naar Siberië en Oekraïne. Ook hier heb ik kennis mogen maken met de armsten en hulpbehoevenden van die samenlevingen. Het houdt me bezig en de gesprekken die ik in al die landen had met …