Doorgaan naar hoofdcontent

Bevoorrecht

Ik zit hier onder een galerij(boog)terras bij de bron 'La Bollente' in Acqui Terme. Het is de zevende dag van onze Italiëreis en wij zijn tot rust gekomen van onze vakantie. Vanuit Levico Terme hebben we Trento en Padua bezocht. Daarna zijn we naar Pescia in Toscane afgereisd en bezochten we Firenze, Lucca en Pisa. Over B-wegen reden we langs de Rivièra di Levante en Genova naar het hotel Nuove Terme hier in deze mooie plaats.

Ik was al eens in Rome geweest, maar door omstandigheden en keuzes hebben we samen Italië nooit bezocht. Ik ben naar Rome geweest in verband met een samenwerkingsverband met de Rotaryclub daar, maar dat is toch anders hoewel ook onvergetelijk in een aantal andere opzichten. Met grote gretigheid willen Kitty en ik nu alles zien wat we alleen maar van plaatjes en verhalen uit (kunst)boeken weten en kennen. En meer, we willen vooral kennismaken met Italië als land; een schitterend land! Het is een overweldigende ervaring! Voor ons een feest van herkenning, zonder dat we er ooit geweest waren. Het voelt of alles op zijn plaats valt!

Italië vind ik op het moment inspirerender dan Frankrijk of Duitsland. Het grootse, wijdse gebaar waarmee men hier leeft en waarmee het land is ingericht bevalt me. De kleuren, het weer, de taal en de samenleving zijn uitbundiger dan in Nederland. Dat de opera hier ontstaan is en niet in Nederland verbaast me niks. Italië, Toscane, de bakermat van de Renaissance. De levenslust en emotie, het theatrale en de vanzelfsprekende verheerlijking van historische gebeurtenissen en personen, maken dit land zo aantrekkelijk voor mij.

Als je hier als gast bent en opgenomen in het landschap, dan ben je enigszins anoniem aanwezig. We hebben dan onze maskers, rollen en identiteit van ons afgelegd en voelen ons daardoor vrijer en onderdeel van de zonnige omgeving. Het landschap met zijn bergen, heuvels, steden en dorpen bestond allang voordat wij er waren. Het zal blijven bestaan als wij er niet meer zijn. Juist dit besef komt hier naar boven. Nieuws, werk en veel andere zaken die wij thuis zo'n belangrijke plaats geven, is hier minder belangrijk geworden. De onrust en inbeslaggenomenheid van het leven van alledag in Nederland lijkt ver weg. Het zet me aan het denken.

Ik voel het als een voorrecht dit te kunnen doen en realiseer me dat het grootste deel van de wereldbevolking zich dit, wat ik nu doe, niet op deze manier kan veroorloven. Dit 'dubbele' gevoel speelt bij mij altijd op de achtergrond. Ik herken dat bij mezelf van de keren dat ik Siberië en Zuid-India bezocht. Het is ongelijk verdeeld in de wereld en daar verander ik niets aan. Het weerhoudt me overigens niet om hier in Italië met volle teugen te genieten. Het is voor mij tevens een motivatie om me in te zetten voor zwakkeren op deze wereld, voor mijn bestuurswerk bij Stichting Jeugdwelzijn Zuid-India. Op mijn manier draag ik zo een steentje bij aan een rechtvaardiger en hopelijk betere wereld.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

In memoriam Jan Jansen

Ik ontving eergisteren het bericht dat dirigent Jan Jansen afgelopen zaterdag 24 mei 2014 op 90-jarige leeftijd is overleden. Van Rose-Rie, zijn dochter die bij mij in het Zuid-Nederlands Kamerkoor zingt, had ik vorige week al gehoord dat het niet goed ging met hem. Toch kwam het bericht van het overlijden onverwacht voor me.

Jan Jansen was een begrip in Tilburg toen ik als 18-jarige jongeman aan het conservatorium kwam studeren. Mijn vrouw Kitty en haar moeder Trudy zongen bij Jan in zijn koren en hij was ook leraar aan het Paulus Lyceum waar Kitty van hem muziekles kreeg. Ik zou hem veel later opvolgen als muziekdocent aan die school. Jan was meer dirigent dan muziekdocent en hij werd geroemd om zijn initiatieven, zijn humor en vakmanschap. Ik keek op tegen Jan en ik heb destijds geen contact met hem (durven) zoeken ondanks het feit dat wij niet ver van elkaar woonden. Daar heb ik wel spijt van maar gedane zaken nemen geen keer. Vorig jaar heb ik hem opgezocht en we hadden een aller…

Ik had een droom (2)

Vannacht trof ik Dante op de stadsmuur van het Italiaanse plaatsje Lucca. Dante stelde me voor om samen het glas te heffen aan het pleintje waar het standbeeld van Puccini is geplaatst. Weldra zaten we in de stralende zon met een glas rode wijn in onze hand.

Dante:
Zullen we ons gesprek van gisteren voortzetten?

Ik:
Fijn, ik verheug me erop en ik ben zeer vereerd dat je na gisteren nog met me wilt praten.

Dante:
Natuurlijk! We hebben het gehad over het Heelal en over het multiversum. Ik moest erover denken, het is zo anders dan ik gewend ben om er tegenaan te kijken.

Ik:
Daar kan ik me alles bij voorstellen. Maar of je er op jouw manier over nadenkt, of op de manier van Hawking en Mlodinov, het blijft uiteindelijk ons bevattingsvermogen te boven gaan. En het model dat jij hanteert, heeft als grote voordeel dat ik het enigszins wél kan begrijpen.

Dante:
Dat bedoelde ik gisternacht ook te zeggen met mijn opmerking dat Hawking en Mlodinov het ook niet 'weten'.

Ik:
Dat begreep ik al en ik moe…