Doorgaan naar hoofdcontent

Bevoorrecht

Ik zit hier onder een galerij(boog)terras bij de bron 'La Bollente' in Acqui Terme. Het is de zevende dag van onze Italiëreis en wij zijn tot rust gekomen van onze vakantie. Vanuit Levico Terme hebben we Trento en Padua bezocht. Daarna zijn we naar Pescia in Toscane afgereisd en bezochten we Firenze, Lucca en Pisa. Over B-wegen reden we langs de Rivièra di Levante en Genova naar het hotel Nuove Terme hier in deze mooie plaats.

Ik was al eens in Rome geweest, maar door omstandigheden en keuzes hebben we samen Italië nooit bezocht. Ik ben naar Rome geweest in verband met een samenwerkingsverband met de Rotaryclub daar, maar dat is toch anders hoewel ook onvergetelijk in een aantal andere opzichten. Met grote gretigheid willen Kitty en ik nu alles zien wat we alleen maar van plaatjes en verhalen uit (kunst)boeken weten en kennen. En meer, we willen vooral kennismaken met Italië als land; een schitterend land! Het is een overweldigende ervaring! Voor ons een feest van herkenning, zonder dat we er ooit geweest waren. Het voelt of alles op zijn plaats valt!

Italië vind ik op het moment inspirerender dan Frankrijk of Duitsland. Het grootse, wijdse gebaar waarmee men hier leeft en waarmee het land is ingericht bevalt me. De kleuren, het weer, de taal en de samenleving zijn uitbundiger dan in Nederland. Dat de opera hier ontstaan is en niet in Nederland verbaast me niks. Italië, Toscane, de bakermat van de Renaissance. De levenslust en emotie, het theatrale en de vanzelfsprekende verheerlijking van historische gebeurtenissen en personen, maken dit land zo aantrekkelijk voor mij.

Als je hier als gast bent en opgenomen in het landschap, dan ben je enigszins anoniem aanwezig. We hebben dan onze maskers, rollen en identiteit van ons afgelegd en voelen ons daardoor vrijer en onderdeel van de zonnige omgeving. Het landschap met zijn bergen, heuvels, steden en dorpen bestond allang voordat wij er waren. Het zal blijven bestaan als wij er niet meer zijn. Juist dit besef komt hier naar boven. Nieuws, werk en veel andere zaken die wij thuis zo'n belangrijke plaats geven, is hier minder belangrijk geworden. De onrust en inbeslaggenomenheid van het leven van alledag in Nederland lijkt ver weg. Het zet me aan het denken.

Ik voel het als een voorrecht dit te kunnen doen en realiseer me dat het grootste deel van de wereldbevolking zich dit, wat ik nu doe, niet op deze manier kan veroorloven. Dit 'dubbele' gevoel speelt bij mij altijd op de achtergrond. Ik herken dat bij mezelf van de keren dat ik Siberië en Zuid-India bezocht. Het is ongelijk verdeeld in de wereld en daar verander ik niets aan. Het weerhoudt me overigens niet om hier in Italië met volle teugen te genieten. Het is voor mij tevens een motivatie om me in te zetten voor zwakkeren op deze wereld, voor mijn bestuurswerk bij Stichting Jeugdwelzijn Zuid-India. Op mijn manier draag ik zo een steentje bij aan een rechtvaardiger en hopelijk betere wereld.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Bompa 3.0

Gisteravond is Reinout Verschure geboren, zoon van Kathelijne en Jiri, broertje van Olivia, kleinzoon van Antoon, Jeannette (†), Kitty en Paul en achterkleinzoon van Truus, Wim (†), Paulette (†) en Wouth (†). Het is telkens weer een wonder, zo'n geboorte en wat een geluk voor Reinout dat hij hier in Nederland in een liefdevolle omgeving geboren is. Geen oorlog, honger of bittere armoede; gewenst en met zorg omgeven. We zijn blij met deze loot aan onze familieboom.

De geboorte van Reinout geeft zin aan ons bestaan en doet ons stilstaan bij de kwetsbaarheid van ons, mensen. Dagelijks worden er kinderen geboren en ik hoor de stem van onze kleindochter Olivia met haar voortdurend klinkende vraag: "Bompa, waarom?" Eigenlijk is dit filosofie in zijn puurste vorm: op zoek naar antwoorden op onze wezenlijke vragen, waarbij de vraag op zich het belangrijkste is. Wij, oudere mensen, weten met al onze levenservaring dat we nooit een bevredigend antwoord op deze zingevingsvraag zulle…

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

In gedachten terug

Ik ben nog maar amper een week thuis vanuit India of we zitten met ons gezin (Kitty en ik, onze kinderen Gerwald, Kathelijne en Marlieke, hun partners Jiri en Mark en onze 2 kleinkinderen Olivia en Floris) in een vakantiehuisje op Landgoed 't Loo in de buurt van Zwolle. Afgelopen week heb ik ook weer gewerkt bij de Nieuwe Veste te Breda, heb ik weer gedirigeerd bij het JeroenBoschKoor en het Zuid-Nederlands Kamerkoor, ben ik in Zaltbommel op het Cambiumcollege een leerling gaan begeleiden en heb ik vrijdag een studiedag van ICM gevolgd in het kader van mijn studie tot mediator. Ik heb mijn reis naar India nauwelijks kunnen verwerken en heb me weer volop in het beschermde eigen wereldje gestort.

Ik merk dat zo'n India-reis veel met me doet. Het is te vergelijken met het verwerken van mijn reizen naar Siberië en Oekraïne. Ook hier heb ik kennis mogen maken met de armsten en hulpbehoevenden van die samenlevingen. Het houdt me bezig en de gesprekken die ik in al die landen had met …