Doorgaan naar hoofdcontent

Bevoorrecht

Ik zit hier onder een galerij(boog)terras bij de bron 'La Bollente' in Acqui Terme. Het is de zevende dag van onze Italiëreis en wij zijn tot rust gekomen van onze vakantie. Vanuit Levico Terme hebben we Trento en Padua bezocht. Daarna zijn we naar Pescia in Toscane afgereisd en bezochten we Firenze, Lucca en Pisa. Over B-wegen reden we langs de Rivièra di Levante en Genova naar het hotel Nuove Terme hier in deze mooie plaats.

Ik was al eens in Rome geweest, maar door omstandigheden en keuzes hebben we samen Italië nooit bezocht. Ik ben naar Rome geweest in verband met een samenwerkingsverband met de Rotaryclub daar, maar dat is toch anders hoewel ook onvergetelijk in een aantal andere opzichten. Met grote gretigheid willen Kitty en ik nu alles zien wat we alleen maar van plaatjes en verhalen uit (kunst)boeken weten en kennen. En meer, we willen vooral kennismaken met Italië als land; een schitterend land! Het is een overweldigende ervaring! Voor ons een feest van herkenning, zonder dat we er ooit geweest waren. Het voelt of alles op zijn plaats valt!

Italië vind ik op het moment inspirerender dan Frankrijk of Duitsland. Het grootse, wijdse gebaar waarmee men hier leeft en waarmee het land is ingericht bevalt me. De kleuren, het weer, de taal en de samenleving zijn uitbundiger dan in Nederland. Dat de opera hier ontstaan is en niet in Nederland verbaast me niks. Italië, Toscane, de bakermat van de Renaissance. De levenslust en emotie, het theatrale en de vanzelfsprekende verheerlijking van historische gebeurtenissen en personen, maken dit land zo aantrekkelijk voor mij.

Als je hier als gast bent en opgenomen in het landschap, dan ben je enigszins anoniem aanwezig. We hebben dan onze maskers, rollen en identiteit van ons afgelegd en voelen ons daardoor vrijer en onderdeel van de zonnige omgeving. Het landschap met zijn bergen, heuvels, steden en dorpen bestond allang voordat wij er waren. Het zal blijven bestaan als wij er niet meer zijn. Juist dit besef komt hier naar boven. Nieuws, werk en veel andere zaken die wij thuis zo'n belangrijke plaats geven, is hier minder belangrijk geworden. De onrust en inbeslaggenomenheid van het leven van alledag in Nederland lijkt ver weg. Het zet me aan het denken.

Ik voel het als een voorrecht dit te kunnen doen en realiseer me dat het grootste deel van de wereldbevolking zich dit, wat ik nu doe, niet op deze manier kan veroorloven. Dit 'dubbele' gevoel speelt bij mij altijd op de achtergrond. Ik herken dat bij mezelf van de keren dat ik Siberië en Zuid-India bezocht. Het is ongelijk verdeeld in de wereld en daar verander ik niets aan. Het weerhoudt me overigens niet om hier in Italië met volle teugen te genieten. Het is voor mij tevens een motivatie om me in te zetten voor zwakkeren op deze wereld, voor mijn bestuurswerk bij Stichting Jeugdwelzijn Zuid-India. Op mijn manier draag ik zo een steentje bij aan een rechtvaardiger en hopelijk betere wereld.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Speelt mijn linde, zingt de nachtegaal.

Gisteren waren de kinderen met de kleinkinderen op bezoek. Het was mooi weer en het is dan fijn om met zijn allen bijeen te zijn. De kleinkinderen claimen al onze aandacht; de jongsten, Floris en Reinout, omdat ze zo jong zijn en nog verzorging behoeven, Olivia omdat ze als driejarige de wereld aan het verkennen is. Elke leeftijd heeft zijn charme, maar de wereld van een driejarige vind ik wel erg boeiend om als bompa mee te mogen maken.

De taalontwikkeling van de driejarige Olivia gaat met sprongen vooruit. Ze spreekt in hele zinnen, vraagt voortdurend 'Waarom?' en je merkt aan alles dat zo'n kind de wereld aan het ontdekken is. Het kind heeft oog voor zaken waar wij als volwassenen allang blasé aan voorbijgaan. De aanwezigheid van een driejarige in je omgeving maakt dat je zelf de wereld ook weer met andere ogen beziet. De sprookjesachtige wereld van plant en dier, mens en omgeving, openbaren zich in alle luister aan wie er oog voor heeft. Olivia helpt mij de wereld weer …

God bestaat, Hij woont in Brussel.

Gisteravond heb ik een prachtige film bekeken: Le Tout Nouveau Testament, een film van schrijver Thomas Gunzig en cineast Jaco Van Dormael. God bestaat in deze film en Hij bewoont samen met Zijn vrouw en Zijn dochter Ea (verwijzing naar de Evangelische Alliantie?) een bedompt appartement zonder deuren naar de buitenwereld in een hoge flat in Brussel. Deze tirannieke en verknipte persoonlijkheid in zijn badjas terroriseert Zijn gezin en sluit zich op in Zijn geheime werkkamer waar hij op Zijn computer met sadistisch genoegen en uit verveling wetten uitschrijft die de mensheid moeten kwellen met allerlei groot en klein leed. Hij is anders dan Zijn weggelopen zoon J.C., die het volgens Hem te bont heeft gemaakt en naar Gods zeggen maar wat geïmproviseerd heeft. Zijn vrouw laat alles gedwee over zich heen gaan en Zijn dochter Ea komt voor de mensen op; zij hackt Zijn computer, maakt aan alle mensen via SMS hun sterfdatum bekend en loopt weg van huis. Zij daalt via een tunnel in de wasmach…