Doorgaan naar hoofdcontent

God bestaat, Hij woont in Brussel.

God in Zijn werkkamer
Gisteravond heb ik een prachtige film bekeken: Le Tout Nouveau Testament, een film van schrijver Thomas Gunzig en cineast Jaco Van Dormael. God bestaat in deze film en Hij bewoont samen met Zijn vrouw en Zijn dochter Ea (verwijzing naar de Evangelische Alliantie?) een bedompt appartement zonder deuren naar de buitenwereld in een hoge flat in Brussel. Deze tirannieke en verknipte persoonlijkheid in zijn badjas terroriseert Zijn gezin en sluit zich op in Zijn geheime werkkamer waar hij op Zijn computer met sadistisch genoegen en uit verveling wetten uitschrijft die de mensheid moeten kwellen met allerlei groot en klein leed. Hij is anders dan Zijn weggelopen zoon J.C., die het volgens Hem te bont heeft gemaakt en naar Gods zeggen maar wat geïmproviseerd heeft. Zijn vrouw laat alles gedwee over zich heen gaan en Zijn dochter Ea komt voor de mensen op; zij hackt Zijn computer, maakt aan alle mensen via SMS hun sterfdatum bekend en loopt weg van huis. Zij daalt via een tunnel in de wasmachine (de enige uitgang van het appartement) naar de mensheid af. Daar wil ze zes apostelen zoeken om een geheel vernieuwd nieuw testament te schrijven dat over mensen gaat en niet over God. Haar vader kan niks zonder zijn computer en daalt ook af naar de stad, op zoek naar Zijn dochter. Hij ervaart nu zelf wat voor wereld Hij heeft geschapen.

Sinds de mensen op aarde via SMS hun sterfdatum weten, moeten ze wel na gaan denken hoe ze de rest van hun leven willen vullen. Van een van de nieuwe apostelen wordt in de film gezegd dat hij 58 jaar is en dat hij zijn levensuren heeft ingewisseld voor geld dat hij verdient met het werk op kantoor. Waarom blijven vogels eigenlijk op een zelfde plaats als ze vleugels hebben om te vliegen? De film stelt tussen neus en lippen wezenlijke vragen over zingeving aan de orde. Als toeschouwer word je meegenomen in een surrealistische wereld, waarin je door uitvergroting en absurdistische weergave van de werkelijkheid (wat is dat?) tot nadenken en het maken van keuzen wordt aangezet.

De verwijzingen in de film naar Da Vinci's Laatste Avondmaal, de zes nieuwe evangelies die nu over gewone mensen gaan en de verbeelding van een vunzige in badjas gehulde God die er juist op gericht is het ons moeilijk te maken, laten je nadenken of de mens naar Gods evenbeeld is geschapen of God naar het evenbeeld van ons, mensen. Kortom, is God een creatie van ons of zijn wij een creatie van God. Ik kan me voorstellen dat sommigen deze gedachte niet kunnen verdragen en als blasfemisch zullen betitelen en afwijzen. Het zal je maar gebeuren dat je als priester heel je leven aan God hebt gewijd om dan, zoals het in de film voorkomt, de "echte", sadistisch ingestelde God te ontmoeten. Een ontluisterende ervaring die bij de priester dan ook tot een woedende reactie leidt.

De film heeft mij aan het denken gezet en tot inzichten laten komen. Ik vind het geweldig dat Gunzig en Van Dormael een wereld hebben geschapen waarin ze droom en werkelijkheid dooreenmengen en waar de toeschouwer, met zijn eigen referentiekader, maar een interpretatie op moet loslaten. De muziekkeuze is subliem en voor mij van meerwaarde voor deze briljante film. Een film die ik iedereen kan aanbevelen om te gaan zien.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Bompa 3.0

Gisteravond is Reinout Verschure geboren, zoon van Kathelijne en Jiri, broertje van Olivia, kleinzoon van Antoon, Jeannette (†), Kitty en Paul en achterkleinzoon van Truus, Wim (†), Paulette (†) en Wouth (†). Het is telkens weer een wonder, zo'n geboorte en wat een geluk voor Reinout dat hij hier in Nederland in een liefdevolle omgeving geboren is. Geen oorlog, honger of bittere armoede; gewenst en met zorg omgeven. We zijn blij met deze loot aan onze familieboom.

De geboorte van Reinout geeft zin aan ons bestaan en doet ons stilstaan bij de kwetsbaarheid van ons, mensen. Dagelijks worden er kinderen geboren en ik hoor de stem van onze kleindochter Olivia met haar voortdurend klinkende vraag: "Bompa, waarom?" Eigenlijk is dit filosofie in zijn puurste vorm: op zoek naar antwoorden op onze wezenlijke vragen, waarbij de vraag op zich het belangrijkste is. Wij, oudere mensen, weten met al onze levenservaring dat we nooit een bevredigend antwoord op deze zingevingsvraag zulle…

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

In gedachten terug

Ik ben nog maar amper een week thuis vanuit India of we zitten met ons gezin (Kitty en ik, onze kinderen Gerwald, Kathelijne en Marlieke, hun partners Jiri en Mark en onze 2 kleinkinderen Olivia en Floris) in een vakantiehuisje op Landgoed 't Loo in de buurt van Zwolle. Afgelopen week heb ik ook weer gewerkt bij de Nieuwe Veste te Breda, heb ik weer gedirigeerd bij het JeroenBoschKoor en het Zuid-Nederlands Kamerkoor, ben ik in Zaltbommel op het Cambiumcollege een leerling gaan begeleiden en heb ik vrijdag een studiedag van ICM gevolgd in het kader van mijn studie tot mediator. Ik heb mijn reis naar India nauwelijks kunnen verwerken en heb me weer volop in het beschermde eigen wereldje gestort.

Ik merk dat zo'n India-reis veel met me doet. Het is te vergelijken met het verwerken van mijn reizen naar Siberië en Oekraïne. Ook hier heb ik kennis mogen maken met de armsten en hulpbehoevenden van die samenlevingen. Het houdt me bezig en de gesprekken die ik in al die landen had met …