Doorgaan naar hoofdcontent

God bestaat, Hij woont in Brussel.

God in Zijn werkkamer
Gisteravond heb ik een prachtige film bekeken: Le Tout Nouveau Testament, een film van schrijver Thomas Gunzig en cineast Jaco Van Dormael. God bestaat in deze film en Hij bewoont samen met Zijn vrouw en Zijn dochter Ea (verwijzing naar de Evangelische Alliantie?) een bedompt appartement zonder deuren naar de buitenwereld in een hoge flat in Brussel. Deze tirannieke en verknipte persoonlijkheid in zijn badjas terroriseert Zijn gezin en sluit zich op in Zijn geheime werkkamer waar hij op Zijn computer met sadistisch genoegen en uit verveling wetten uitschrijft die de mensheid moeten kwellen met allerlei groot en klein leed. Hij is anders dan Zijn weggelopen zoon J.C., die het volgens Hem te bont heeft gemaakt en naar Gods zeggen maar wat geïmproviseerd heeft. Zijn vrouw laat alles gedwee over zich heen gaan en Zijn dochter Ea komt voor de mensen op; zij hackt Zijn computer, maakt aan alle mensen via SMS hun sterfdatum bekend en loopt weg van huis. Zij daalt via een tunnel in de wasmachine (de enige uitgang van het appartement) naar de mensheid af. Daar wil ze zes apostelen zoeken om een geheel vernieuwd nieuw testament te schrijven dat over mensen gaat en niet over God. Haar vader kan niks zonder zijn computer en daalt ook af naar de stad, op zoek naar Zijn dochter. Hij ervaart nu zelf wat voor wereld Hij heeft geschapen.

Sinds de mensen op aarde via SMS hun sterfdatum weten, moeten ze wel na gaan denken hoe ze de rest van hun leven willen vullen. Van een van de nieuwe apostelen wordt in de film gezegd dat hij 58 jaar is en dat hij zijn levensuren heeft ingewisseld voor geld dat hij verdient met het werk op kantoor. Waarom blijven vogels eigenlijk op een zelfde plaats als ze vleugels hebben om te vliegen? De film stelt tussen neus en lippen wezenlijke vragen over zingeving aan de orde. Als toeschouwer word je meegenomen in een surrealistische wereld, waarin je door uitvergroting en absurdistische weergave van de werkelijkheid (wat is dat?) tot nadenken en het maken van keuzen wordt aangezet.

De verwijzingen in de film naar Da Vinci's Laatste Avondmaal, de zes nieuwe evangelies die nu over gewone mensen gaan en de verbeelding van een vunzige in badjas gehulde God die er juist op gericht is het ons moeilijk te maken, laten je nadenken of de mens naar Gods evenbeeld is geschapen of God naar het evenbeeld van ons, mensen. Kortom, is God een creatie van ons of zijn wij een creatie van God. Ik kan me voorstellen dat sommigen deze gedachte niet kunnen verdragen en als blasfemisch zullen betitelen en afwijzen. Het zal je maar gebeuren dat je als priester heel je leven aan God hebt gewijd om dan, zoals het in de film voorkomt, de "echte", sadistisch ingestelde God te ontmoeten. Een ontluisterende ervaring die bij de priester dan ook tot een woedende reactie leidt.

De film heeft mij aan het denken gezet en tot inzichten laten komen. Ik vind het geweldig dat Gunzig en Van Dormael een wereld hebben geschapen waarin ze droom en werkelijkheid dooreenmengen en waar de toeschouwer, met zijn eigen referentiekader, maar een interpretatie op moet loslaten. De muziekkeuze is subliem en voor mij van meerwaarde voor deze briljante film. Een film die ik iedereen kan aanbevelen om te gaan zien.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

In memoriam Jan Jansen

Ik ontving eergisteren het bericht dat dirigent Jan Jansen afgelopen zaterdag 24 mei 2014 op 90-jarige leeftijd is overleden. Van Rose-Rie, zijn dochter die bij mij in het Zuid-Nederlands Kamerkoor zingt, had ik vorige week al gehoord dat het niet goed ging met hem. Toch kwam het bericht van het overlijden onverwacht voor me.

Jan Jansen was een begrip in Tilburg toen ik als 18-jarige jongeman aan het conservatorium kwam studeren. Mijn vrouw Kitty en haar moeder Trudy zongen bij Jan in zijn koren en hij was ook leraar aan het Paulus Lyceum waar Kitty van hem muziekles kreeg. Ik zou hem veel later opvolgen als muziekdocent aan die school. Jan was meer dirigent dan muziekdocent en hij werd geroemd om zijn initiatieven, zijn humor en vakmanschap. Ik keek op tegen Jan en ik heb destijds geen contact met hem (durven) zoeken ondanks het feit dat wij niet ver van elkaar woonden. Daar heb ik wel spijt van maar gedane zaken nemen geen keer. Vorig jaar heb ik hem opgezocht en we hadden een aller…

Ik had een droom (2)

Vannacht trof ik Dante op de stadsmuur van het Italiaanse plaatsje Lucca. Dante stelde me voor om samen het glas te heffen aan het pleintje waar het standbeeld van Puccini is geplaatst. Weldra zaten we in de stralende zon met een glas rode wijn in onze hand.

Dante:
Zullen we ons gesprek van gisteren voortzetten?

Ik:
Fijn, ik verheug me erop en ik ben zeer vereerd dat je na gisteren nog met me wilt praten.

Dante:
Natuurlijk! We hebben het gehad over het Heelal en over het multiversum. Ik moest erover denken, het is zo anders dan ik gewend ben om er tegenaan te kijken.

Ik:
Daar kan ik me alles bij voorstellen. Maar of je er op jouw manier over nadenkt, of op de manier van Hawking en Mlodinov, het blijft uiteindelijk ons bevattingsvermogen te boven gaan. En het model dat jij hanteert, heeft als grote voordeel dat ik het enigszins wél kan begrijpen.

Dante:
Dat bedoelde ik gisternacht ook te zeggen met mijn opmerking dat Hawking en Mlodinov het ook niet 'weten'.

Ik:
Dat begreep ik al en ik moe…