Doorgaan naar hoofdcontent

God bestaat, Hij woont in Brussel.

God in Zijn werkkamer
Gisteravond heb ik een prachtige film bekeken: Le Tout Nouveau Testament, een film van schrijver Thomas Gunzig en cineast Jaco Van Dormael. God bestaat in deze film en Hij bewoont samen met Zijn vrouw en Zijn dochter Ea (verwijzing naar de Evangelische Alliantie?) een bedompt appartement zonder deuren naar de buitenwereld in een hoge flat in Brussel. Deze tirannieke en verknipte persoonlijkheid in zijn badjas terroriseert Zijn gezin en sluit zich op in Zijn geheime werkkamer waar hij op Zijn computer met sadistisch genoegen en uit verveling wetten uitschrijft die de mensheid moeten kwellen met allerlei groot en klein leed. Hij is anders dan Zijn weggelopen zoon J.C., die het volgens Hem te bont heeft gemaakt en naar Gods zeggen maar wat geïmproviseerd heeft. Zijn vrouw laat alles gedwee over zich heen gaan en Zijn dochter Ea komt voor de mensen op; zij hackt Zijn computer, maakt aan alle mensen via SMS hun sterfdatum bekend en loopt weg van huis. Zij daalt via een tunnel in de wasmachine (de enige uitgang van het appartement) naar de mensheid af. Daar wil ze zes apostelen zoeken om een geheel vernieuwd nieuw testament te schrijven dat over mensen gaat en niet over God. Haar vader kan niks zonder zijn computer en daalt ook af naar de stad, op zoek naar Zijn dochter. Hij ervaart nu zelf wat voor wereld Hij heeft geschapen.

Sinds de mensen op aarde via SMS hun sterfdatum weten, moeten ze wel na gaan denken hoe ze de rest van hun leven willen vullen. Van een van de nieuwe apostelen wordt in de film gezegd dat hij 58 jaar is en dat hij zijn levensuren heeft ingewisseld voor geld dat hij verdient met het werk op kantoor. Waarom blijven vogels eigenlijk op een zelfde plaats als ze vleugels hebben om te vliegen? De film stelt tussen neus en lippen wezenlijke vragen over zingeving aan de orde. Als toeschouwer word je meegenomen in een surrealistische wereld, waarin je door uitvergroting en absurdistische weergave van de werkelijkheid (wat is dat?) tot nadenken en het maken van keuzen wordt aangezet.

De verwijzingen in de film naar Da Vinci's Laatste Avondmaal, de zes nieuwe evangelies die nu over gewone mensen gaan en de verbeelding van een vunzige in badjas gehulde God die er juist op gericht is het ons moeilijk te maken, laten je nadenken of de mens naar Gods evenbeeld is geschapen of God naar het evenbeeld van ons, mensen. Kortom, is God een creatie van ons of zijn wij een creatie van God. Ik kan me voorstellen dat sommigen deze gedachte niet kunnen verdragen en als blasfemisch zullen betitelen en afwijzen. Het zal je maar gebeuren dat je als priester heel je leven aan God hebt gewijd om dan, zoals het in de film voorkomt, de "echte", sadistisch ingestelde God te ontmoeten. Een ontluisterende ervaring die bij de priester dan ook tot een woedende reactie leidt.

De film heeft mij aan het denken gezet en tot inzichten laten komen. Ik vind het geweldig dat Gunzig en Van Dormael een wereld hebben geschapen waarin ze droom en werkelijkheid dooreenmengen en waar de toeschouwer, met zijn eigen referentiekader, maar een interpretatie op moet loslaten. De muziekkeuze is subliem en voor mij van meerwaarde voor deze briljante film. Een film die ik iedereen kan aanbevelen om te gaan zien.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Non-conformisme

Ik heb een zwak voor mensen die zich non-conformistisch opstellen. Zij geven onze wereld kleur en zorgen er telkens voor dat ons referentiekader wordt doorbroken, gewild of ongewild. Zo kan ik veel plezier beleven als product en functie door non-conformisten worden losgekoppeld. Bekende voorbeelden zijn natuurlijk Duchamp met zijn pissoir, zijn kruk met wiel of Picasso met zijn zadel en fietsstuur. De kunstenaar koppelt de onderdelen los van hun functie en er ontstaat een nieuwe realiteit waarbij het nieuwe beeld een andere betekenis krijgt. Het is maar hoe je naar de diverse onderdelen kunt kijken.

De kunstenaar is volgens mij niet op zoek naar nieuwe functies of nieuwe beelden. Hij gebruikt wat hij in zijn omgeving ziet. Picasso ging bijna associatief te werk. Ik heb thuis de DVD "Le Mystère Picasso" en daarin is te zien hoe Picasso van het een op het ander komt. Hij produceert omdat hij niet anders kan, het ligt in zijn aard opgesloten om met beelden bezig te zijn.

Nieuwe…

Omdenken, het overwegen meer dan waard

Omdenken is een andere manier om naar de werkelijkheid te kijken. We kunnen door omdenken anders tegen problemen aankijken. Dit omdenken is voortgekomen uit het besef dat wij zelf onderdeel van het probleem zijn. Problemen bestaan namelijk als wij het moeilijk vinden om het beeld van wat het zou moeten zijn los te laten, om open te staan voor wat is of zou kunnen zijn. Uitgangspunt bij omdenken is dat als we het gevoel hebben dat we steeds vaster in het probleem draaien als we op een bepaalde manier op de werkelijkheid drukken, we beter eens de andere kant op kunnen bewegen. Omdenken levert vaak verrassende inzichten op en is eigenlijk niet meer of minder dan het stoppen met het zogenaamde vastdenken.

Als je handelen baseert op iets wat je níet wilt (een probleem), is de kans groot dat je in een neerwaartse spiraal belandt. Je bent dan als het ware bezig aan het dweilen met de kraan open. Bovendien is er meestal sprake van het waterbed-effect: druk ergens op het waterbed en ergens and…