Speelt mijn linde, zingt de nachtegaal.

Gisteren waren de kinderen met de kleinkinderen op bezoek. Het was mooi weer en het is dan fijn om met zijn allen bijeen te zijn. De kleinkinderen claimen al onze aandacht; de jongsten, Floris en Reinout, omdat ze zo jong zijn en nog verzorging behoeven, Olivia omdat ze als driejarige de wereld aan het verkennen is. Elke leeftijd heeft zijn charme, maar de wereld van een driejarige vind ik wel erg boeiend om als bompa mee te mogen maken.

De taalontwikkeling van de driejarige Olivia gaat met sprongen vooruit. Ze spreekt in hele zinnen, vraagt voortdurend 'Waarom?' en je merkt aan alles dat zo'n kind de wereld aan het ontdekken is. Het kind heeft oog voor zaken waar wij als volwassenen allang blasé aan voorbijgaan. De aanwezigheid van een driejarige in je omgeving maakt dat je zelf de wereld ook weer met andere ogen beziet. De sprookjesachtige wereld van plant en dier, mens en omgeving, openbaren zich in alle luister aan wie er oog voor heeft. Olivia helpt mij de wereld weer opnieuw zo te bekijken en dat ontroert me.

Drie dagen geleden is een prachtige, oude eik voor ons huis getroffen door de bliksem. De boom is zwaar beschadigd en de bast ligt aan flarden om de boom gedrapeerd. De hovenier van de gemeente is al komen kijken en heeft geconstateerd dat de boom geen overlevingskansen meer heeft. Volgende week zullen ze hem komen kappen. Ik liep gisteren met Olivia om de boom heen en ze vroeg telkens 'Waarom?'. Waarom is de bliksem in de boom gekomen? Waarom gaat de boom dood? Waarom helpen we niet? Waarom wordt de boom omgehakt? Ze keek bedroefd en ik realiseerde mij dat ze oog had voor het leven in de boom. De boom was voor haar een entiteit met gevoel, persoonlijkheid... het had een ziel. De bast was van de boom gescheurd door de kracht van de bliksem. De boom voelde nog een beetje klam aan van de levenssappen die normaal onder bast omhoog gaan maar nu meteen verdampen met het mooie weer. Olivia begreep op haar derde jaar dat een boom een levend iets is, daar waar wij er in ons jachtig en ontmythologiseerd leven haastig aan voorbij gaan als was het geen groot wonder dat alles bloeit en groeit. Wij zijn de sprookjeswereld met sprekende en levende natuur kwijtgeraakt; iets dat voor de driejarige Olivia nog prominent en reëel aanwezig is. We verliezen misschien daarmee ook de verbinding met waar we vandaan komen. Dingen hebben een ziel; Olivia maakte me daar weer van bewust.

Nadat de (klein)kinderen weg waren hebben Kitty en ik een documentaire gezien over Astrid Lindgren, de auteur van onder andere Pippi Langkous. Het was een bewogen leven met veel dramatiek en ingrijpende gebeurtenissen. Astrid was een vrouw die ontvankelijk was voor de sprookjesachtige natuur. Naar aanleiding van de dood van haar zoon Lasse sprak ze de volgende woorden uit, die indruk op me maakten: 'Het klopt dat het leven zwaar kan zijn. Ik zal niet tegen je liegen. Je zult verdriet meemaken. Je zult huilen. Ik zal je vertellen, mijn kind: de aarde is ons huis. Een schitterend huis. Moge het leven nooit zo onrechtvaardig voor je zijn dat je dat niet kan zien.'

De documentaire eindigde met dezelfde woorden als waarmee hij begon: Speelt mijn linde, zingt de nachtegaal. Ik ben blij dat ik met Olivia de boom heb bekeken. Ik zag de wereld weer met jonge ogen en was geraakt.

Reacties

Wim Fleuren zei…
Kleinkinderen is een geschenk een nadeel je blijft sponseren gaat de tel.opa heb Zaterdag de auto nodig, krijgt hem met een lege tank terug reactie van opa zolang hij in het zaad zit kan het nog maar dan is het afgelopen fijne vacantie,ga me nu stuk bijten op Psalm 149 Dvorak