Doorgaan naar hoofdcontent

Speelt mijn linde, zingt de nachtegaal.

Gisteren waren de kinderen met de kleinkinderen op bezoek. Het was mooi weer en het is dan fijn om met zijn allen bijeen te zijn. De kleinkinderen claimen al onze aandacht; de jongsten, Floris en Reinout, omdat ze zo jong zijn en nog verzorging behoeven, Olivia omdat ze als driejarige de wereld aan het verkennen is. Elke leeftijd heeft zijn charme, maar de wereld van een driejarige vind ik wel erg boeiend om als bompa mee te mogen maken.

De taalontwikkeling van de driejarige Olivia gaat met sprongen vooruit. Ze spreekt in hele zinnen, vraagt voortdurend 'Waarom?' en je merkt aan alles dat zo'n kind de wereld aan het ontdekken is. Het kind heeft oog voor zaken waar wij als volwassenen allang blasé aan voorbijgaan. De aanwezigheid van een driejarige in je omgeving maakt dat je zelf de wereld ook weer met andere ogen beziet. De sprookjesachtige wereld van plant en dier, mens en omgeving, openbaren zich in alle luister aan wie er oog voor heeft. Olivia helpt mij de wereld weer opnieuw zo te bekijken en dat ontroert me.

Drie dagen geleden is een prachtige, oude eik voor ons huis getroffen door de bliksem. De boom is zwaar beschadigd en de bast ligt aan flarden om de boom gedrapeerd. De hovenier van de gemeente is al komen kijken en heeft geconstateerd dat de boom geen overlevingskansen meer heeft. Volgende week zullen ze hem komen kappen. Ik liep gisteren met Olivia om de boom heen en ze vroeg telkens 'Waarom?'. Waarom is de bliksem in de boom gekomen? Waarom gaat de boom dood? Waarom helpen we niet? Waarom wordt de boom omgehakt? Ze keek bedroefd en ik realiseerde mij dat ze oog had voor het leven in de boom. De boom was voor haar een entiteit met gevoel, persoonlijkheid... het had een ziel. De bast was van de boom gescheurd door de kracht van de bliksem. De boom voelde nog een beetje klam aan van de levenssappen die normaal onder bast omhoog gaan maar nu meteen verdampen met het mooie weer. Olivia begreep op haar derde jaar dat een boom een levend iets is, daar waar wij er in ons jachtig en ontmythologiseerd leven haastig aan voorbij gaan als was het geen groot wonder dat alles bloeit en groeit. Wij zijn de sprookjeswereld met sprekende en levende natuur kwijtgeraakt; iets dat voor de driejarige Olivia nog prominent en reëel aanwezig is. We verliezen misschien daarmee ook de verbinding met waar we vandaan komen. Dingen hebben een ziel; Olivia maakte me daar weer van bewust.

Nadat de (klein)kinderen weg waren hebben Kitty en ik een documentaire gezien over Astrid Lindgren, de auteur van onder andere Pippi Langkous. Het was een bewogen leven met veel dramatiek en ingrijpende gebeurtenissen. Astrid was een vrouw die ontvankelijk was voor de sprookjesachtige natuur. Naar aanleiding van de dood van haar zoon Lasse sprak ze de volgende woorden uit, die indruk op me maakten: 'Het klopt dat het leven zwaar kan zijn. Ik zal niet tegen je liegen. Je zult verdriet meemaken. Je zult huilen. Ik zal je vertellen, mijn kind: de aarde is ons huis. Een schitterend huis. Moge het leven nooit zo onrechtvaardig voor je zijn dat je dat niet kan zien.'

De documentaire eindigde met dezelfde woorden als waarmee hij begon: Speelt mijn linde, zingt de nachtegaal. Ik ben blij dat ik met Olivia de boom heb bekeken. Ik zag de wereld weer met jonge ogen en was geraakt.

Reacties

Wim Fleuren zei…
Kleinkinderen is een geschenk een nadeel je blijft sponseren gaat de tel.opa heb Zaterdag de auto nodig, krijgt hem met een lege tank terug reactie van opa zolang hij in het zaad zit kan het nog maar dan is het afgelopen fijne vacantie,ga me nu stuk bijten op Psalm 149 Dvorak

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Ik had een droom (2)

Vannacht trof ik Dante op de stadsmuur van het Italiaanse plaatsje Lucca. Dante stelde me voor om samen het glas te heffen aan het pleintje waar het standbeeld van Puccini is geplaatst. Weldra zaten we in de stralende zon met een glas rode wijn in onze hand.

Dante:
Zullen we ons gesprek van gisteren voortzetten?

Ik:
Fijn, ik verheug me erop en ik ben zeer vereerd dat je na gisteren nog met me wilt praten.

Dante:
Natuurlijk! We hebben het gehad over het Heelal en over het multiversum. Ik moest erover denken, het is zo anders dan ik gewend ben om er tegenaan te kijken.

Ik:
Daar kan ik me alles bij voorstellen. Maar of je er op jouw manier over nadenkt, of op de manier van Hawking en Mlodinov, het blijft uiteindelijk ons bevattingsvermogen te boven gaan. En het model dat jij hanteert, heeft als grote voordeel dat ik het enigszins wél kan begrijpen.

Dante:
Dat bedoelde ik gisternacht ook te zeggen met mijn opmerking dat Hawking en Mlodinov het ook niet 'weten'.

Ik:
Dat begreep ik al en ik moe…

In memoriam Jan Jansen

Ik ontving eergisteren het bericht dat dirigent Jan Jansen afgelopen zaterdag 24 mei 2014 op 90-jarige leeftijd is overleden. Van Rose-Rie, zijn dochter die bij mij in het Zuid-Nederlands Kamerkoor zingt, had ik vorige week al gehoord dat het niet goed ging met hem. Toch kwam het bericht van het overlijden onverwacht voor me.

Jan Jansen was een begrip in Tilburg toen ik als 18-jarige jongeman aan het conservatorium kwam studeren. Mijn vrouw Kitty en haar moeder Trudy zongen bij Jan in zijn koren en hij was ook leraar aan het Paulus Lyceum waar Kitty van hem muziekles kreeg. Ik zou hem veel later opvolgen als muziekdocent aan die school. Jan was meer dirigent dan muziekdocent en hij werd geroemd om zijn initiatieven, zijn humor en vakmanschap. Ik keek op tegen Jan en ik heb destijds geen contact met hem (durven) zoeken ondanks het feit dat wij niet ver van elkaar woonden. Daar heb ik wel spijt van maar gedane zaken nemen geen keer. Vorig jaar heb ik hem opgezocht en we hadden een aller…