Doorgaan naar hoofdcontent

Posts

Posts uit augustus, 2017 weergeven

Mijn dagelijks portie inspiratie

Toen ik naar het Brabants Conservatorium ging, was mijn muzikale bagage met betrekking tot klassieke muziek niet erg groot. Ik had sinds mijn 7de levensjaar pianoles bij juffrouw Mini Vennix en ik speelde bij haar uiteindelijk traditioneel Mozart, Beethoven, Bach, Bartók, Schubert en Mendelssohn. Ik herinner me dat ik eens in het radioprogramma Zin in muziek van Felix Mendelssohn-Bartholdy Lieder ohne Worte op38 nr 6 mocht spelen, vlak voordat ik naar het conservatorium ging. Mijn vader, Wouth van Gulick, luisterde naar muziek uit het begin van de 20ste-eeuw en was groot liefhebber van filmmuziek uit zijn jeugd. Maar ook traditionele jazz, schlagers en The Rolling Stones hoorden tot zijn favoriete luisterkost. Mijn moeder Paulette volgde mijn vader in zijn muziekkeuze. Wat dat betreft heeft zij niet zo'n impact gehad op mijn muzikale ontwikkeling in mijn jeugd. Zij zorgde er vooral voor dat ik altijd trouw en ijverig studeerde en dat de omstandigheden daarvoor goed waren. Thuis ha…

Het bijzondere van het gewone

'Es gibt keine Wirklichkeit, als die, die wir in uns haben' (Hermann Hesse, Demian)
Doordat Olivia steeds beter gaat praten en ook verbanden gaat leggen en benoemen, wordt mijn fantasie op aangename wijze gestimuleerd. Niet in de betekenis dat ik wegdroom of er zomaar op los fantaseer. Nee, ik realiseer me, door haar opmerkingen, dat de werkelijkheid meer dimensies heeft dan ik met mijn sjabloondenken meen waar te nemen.

Door mijn (levens)ervaring duid ik alles aan de hand van hetgeen ik eerder heb waargenomen en denk te kennen. Ik leg als het ware een sjabloon op de werkelijkheid van mijn omgeving. Ik herken de algemene vorm, beoordeel het razendsnel als een exemplaar van de soort en ga in veel gevallen voorbij aan het specifiek eigene van wat ik zie. Dat is goed te begrijpen en ik houd mezelf voor dat dit heel normaal is. Je hoofd zou overlopen als je alles als uniek zou gaan zien. Daarom volsta ik met een globalere aanduiding van wat ik (her)ken: boom, man, struik, insect... I…

Balanceren tussen ervaren, weten, geloven en hopen.

Uit een brief van Friedrich Nietzsche aan Jacob Burckhardt [Poststempel: Turijn, 5 januari 1889]:
'Lieber Herr Professor, zuletzt wäre ich sehr viel lieber Basler Professor als Gott; aber ich habe es nicht gewagt, meinen Privat-Egoismus so weit zu treiben, um seinetwegen die Schaffung der Welt zu unterlassen.'
('Uiteindelijk was ik veel liever hoogleraar in Bazel dan God; maar ik heb mijn egoïsme niet zo ver door durven drijven dat ik afzie van het scheppen van de wereld.')

Ik las vandaag bovenstaande regels en ze riepen onmiddellijk gedachten bij me op. In 1889 woont Nietzsche in Turijn waar hij een kamertje huurt bij het gastgezin van de kioskhouder Fino. Hij ondertekent zijn brieven soms met 'De Gekruisigde' en vindt aan de andere kant dat hij met alle egards en blijken van respect als een adelijk persoon behandeld moet worden. Burckhardt waarschuwt Nietzsches vriend Overbeck, die zich naar Turijn spoedt. Nietzsche is dan 45 jaar oud; hij zou 56 jaar worden, 4 …

Bochtend door het leven

De oude man rijdt bochtend op zijn motor door het landschap; zijn geliefde muze fluistert binnensmonds woorden over zijn schouder die hem inspireren.

De wereld met al zijn ellende trekt onhoorbaar aan hem voorbij en de wind klinkt zuiver als nooit tevoren. De oude motormuis heeft enkel oog voor schoonheid; muziek klinkt in zijn hoofd. Melancholie maakt zich soms van hem meester.

Wat is de zin? Wat is belangrijk? Wat rest hem nog te doen?

Gebonden aan de keuzes die een ieder maakt, vervolgt hij zijn reis.

De muze, die hem inspireert, vergezelt hem als altijd. Inspirare, wat een prachtig begrip. De zoen die hartstochtelijk de wereld doet vergeten en nieuwe gedachten en emoties aan zijn rijk gevuld palet toevoegt. Dankbaar keert de oude man om. Hij zucht.