Doorgaan naar hoofdcontent

Bochtend door het leven

De oude man rijdt bochtend op zijn motor door het landschap; zijn geliefde muze fluistert binnensmonds woorden over zijn schouder die hem inspireren.

De wereld met al zijn ellende trekt onhoorbaar aan hem voorbij en de wind klinkt zuiver als nooit tevoren. De oude motormuis heeft enkel oog voor schoonheid; muziek klinkt in zijn hoofd. Melancholie maakt zich soms van hem meester.

Wat is de zin? Wat is belangrijk? Wat rest hem nog te doen?

Gebonden aan de keuzes die een ieder maakt, vervolgt hij zijn reis.

De muze, die hem inspireert, vergezelt hem als altijd. Inspirare, wat een prachtig begrip. De zoen die hartstochtelijk de wereld doet vergeten en nieuwe gedachten en emoties aan zijn rijk gevuld palet toevoegt. Dankbaar keert de oude man om. Hij zucht.

Reacties

Dennis zei…
Mooi!... verder alleen verstilling....

Populaire posts van deze blog

Bompa 3.0

Gisteravond is Reinout Verschure geboren, zoon van Kathelijne en Jiri, broertje van Olivia, kleinzoon van Antoon, Jeannette (†), Kitty en Paul en achterkleinzoon van Truus, Wim (†), Paulette (†) en Wouth (†). Het is telkens weer een wonder, zo'n geboorte en wat een geluk voor Reinout dat hij hier in Nederland in een liefdevolle omgeving geboren is. Geen oorlog, honger of bittere armoede; gewenst en met zorg omgeven. We zijn blij met deze loot aan onze familieboom.

De geboorte van Reinout geeft zin aan ons bestaan en doet ons stilstaan bij de kwetsbaarheid van ons, mensen. Dagelijks worden er kinderen geboren en ik hoor de stem van onze kleindochter Olivia met haar voortdurend klinkende vraag: "Bompa, waarom?" Eigenlijk is dit filosofie in zijn puurste vorm: op zoek naar antwoorden op onze wezenlijke vragen, waarbij de vraag op zich het belangrijkste is. Wij, oudere mensen, weten met al onze levenservaring dat we nooit een bevredigend antwoord op deze zingevingsvraag zulle…

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

In gedachten terug

Ik ben nog maar amper een week thuis vanuit India of we zitten met ons gezin (Kitty en ik, onze kinderen Gerwald, Kathelijne en Marlieke, hun partners Jiri en Mark en onze 2 kleinkinderen Olivia en Floris) in een vakantiehuisje op Landgoed 't Loo in de buurt van Zwolle. Afgelopen week heb ik ook weer gewerkt bij de Nieuwe Veste te Breda, heb ik weer gedirigeerd bij het JeroenBoschKoor en het Zuid-Nederlands Kamerkoor, ben ik in Zaltbommel op het Cambiumcollege een leerling gaan begeleiden en heb ik vrijdag een studiedag van ICM gevolgd in het kader van mijn studie tot mediator. Ik heb mijn reis naar India nauwelijks kunnen verwerken en heb me weer volop in het beschermde eigen wereldje gestort.

Ik merk dat zo'n India-reis veel met me doet. Het is te vergelijken met het verwerken van mijn reizen naar Siberië en Oekraïne. Ook hier heb ik kennis mogen maken met de armsten en hulpbehoevenden van die samenlevingen. Het houdt me bezig en de gesprekken die ik in al die landen had met …