Doorgaan naar hoofdcontent

Ik had een droom (2)

Vannacht trof ik Dante op de stadsmuur van het Italiaanse plaatsje Lucca. Dante stelde me voor om samen het glas te heffen aan het pleintje waar het standbeeld van Puccini is geplaatst. Weldra zaten we in de stralende zon met een glas rode wijn in onze hand.

Dante:
Zullen we ons gesprek van gisteren voortzetten?

Ik:
Fijn, ik verheug me erop en ik ben zeer vereerd dat je na gisteren nog met me wilt praten.

Dante:
Natuurlijk! We hebben het gehad over het Heelal en over het multiversum. Ik moest erover denken, het is zo anders dan ik gewend ben om er tegenaan te kijken.

Ik:
Daar kan ik me alles bij voorstellen. Maar of je er op jouw manier over nadenkt, of op de manier van Hawking en Mlodinov, het blijft uiteindelijk ons bevattingsvermogen te boven gaan. En het model dat jij hanteert, heeft als grote voordeel dat ik het enigszins wél kan begrijpen.

Dante:
Dat bedoelde ik gisternacht ook te zeggen met mijn opmerking dat Hawking en Mlodinov het ook niet 'weten'.

Ik:
Dat begreep ik al en ik moet zeggen dat ik jouw Paradijselijke reis met grote interesse een paar maal heb bestudeerd.

Dante:
Het doet me goed om te horen dat mijn Commedia 700 jaar na dato nog steeds gelezen wordt. Dat had ik nooit kunnen bedenken toen ik het schreef.

Ik:
Je schreef het in een periode dat je verbannen was uit Florence. Je had het met de halve wereld aan de stok. Was jij dan zo'n moeilijke man bij leven? Je komt me nu erg toegankelijk over.

Dante:
Ik was niet de gemakkelijkste, dat geef ik toe. Maar erg moeilijk in de omgang is wel weer veel gezegd... Maar de situatie vroeg toen ook om een principiële stellingname. De tijd was toen rijp voor verandering en ik vond dat ik voor onze idealen moest opkomen. Het gemeenschappelijke doel overstijgt dat van het individu en soms moet je de confrontatie niet uit de weg gaan en moet je offers brengen. Ik heb in ieder geval nergens spijt van.

Ik:
Weet je, als ik over je lees, vind ik je best een typische persoon. Je was enerzijds graag in ruig gezelschap, je hield van de vrouwtjes en je ging fysiek én in woord en geschrift de strijd aan met politiek andersdenkenden. Anderzijds maak je met Vergilius aan je zijde een imaginaire reis, sublimeer je jouw ontmoeting met Beatrice, die je bij leven nauwelijks hebt gekend en roep je het beeld op van een sereen handelend man.

Dante (lachend):
Je maakt een klassieke fout door personen van vlees en bloed gelijk te stellen met de stijlfiguren die in literaire werken worden gehanteerd.

Ik:
Dit gaat me te snel... Kun je dit toelichten?

Dante:
Het is niet zo moeilijk. Ik hanteerde schrijftechnieken die in mijn tijd gebruikelijk waren en voegde natuurlijk wat nieuwe elementen toe. Maar ik bleef een kind van mijn tijd bij het schrijven van mijn werken. Het voert nu wat ver om hier nu verder op in te gaan. Bovendien moet jij zo wakker worden. Zullen we nog eens afspreken? Ik wil je graag in Padua de kapel laten zien die mijn vriend Giotto heeft beschilderd. Ken je die?

Ik:
Ja, ik ben daar geweest, maar het lijkt me geweldig om die plaats met jou als gids nog eens te bezoeken.

We namen allerhartelijkst afscheid van elkaar, maar niet nadat we nog een glas gevuld met goede rode wijn te hebben geheven. Het was weer een bijzondere ontmoeting.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

In memoriam Jan Jansen

Ik ontving eergisteren het bericht dat dirigent Jan Jansen afgelopen zaterdag 24 mei 2014 op 90-jarige leeftijd is overleden. Van Rose-Rie, zijn dochter die bij mij in het Zuid-Nederlands Kamerkoor zingt, had ik vorige week al gehoord dat het niet goed ging met hem. Toch kwam het bericht van het overlijden onverwacht voor me.

Jan Jansen was een begrip in Tilburg toen ik als 18-jarige jongeman aan het conservatorium kwam studeren. Mijn vrouw Kitty en haar moeder Trudy zongen bij Jan in zijn koren en hij was ook leraar aan het Paulus Lyceum waar Kitty van hem muziekles kreeg. Ik zou hem veel later opvolgen als muziekdocent aan die school. Jan was meer dirigent dan muziekdocent en hij werd geroemd om zijn initiatieven, zijn humor en vakmanschap. Ik keek op tegen Jan en ik heb destijds geen contact met hem (durven) zoeken ondanks het feit dat wij niet ver van elkaar woonden. Daar heb ik wel spijt van maar gedane zaken nemen geen keer. Vorig jaar heb ik hem opgezocht en we hadden een aller…