Doorgaan naar hoofdcontent

Ik had een droom

Vannacht heb ik een mooie droom gehad. Ik ontmoette Dante Alighieri en we hadden een gesprek. Ik had het gevoel dat we elkaar begrepen en zelfs nader tot elkaar kwamen. De droom was te mooi om hem niet weer te geven.

Ik:
Ik snap niet hoe jij als intellectueel in een God kunt geloven. Het lijkt me zo fijn om een verklaring te hebben voor al wat is.

Dante:
Geloof jij dan niet?

Ik:
Het ligt eraan hoe je geloven definieert; ik geloof niet in een almachtige God die zich persoonlijk met mij bezighoudt, zoals me dat vroeger voorgehouden is.

Dante:
Daar verbaas ik me dan weer over. Jij hebt er zoveel over gelezen en bovendien heb je religieuze composities als een Requiem, een Stabat Mater en missen gecomponeerd. Je geeft lezingen over mijn Divina Commedia en hebt daaruit teksten gebruikt voor jouw composities.

Ik:
Dat klopt. Het geloof en ons bestaan intrigeert me enorm. Ik zie ook de noodzaak van rituelen, de Ordo en het gezamenlijk zingeven aan ons bestaan.

Dante:
Wat zijn dan jouw bedenkingen?

Ik:
Het zijn niet zozeer bedenkingen, dan wel mijn oprechte pogingen om de zin van het leven te achterhalen. Waarom leven we eigenlijk? Waarom is er zoveel onrecht in de wereld? Wat doet er toe in ons bestaan? Waarom is er iets in plaats van niets? Waarom bestaan we? In het geloof zitten te veel elementen die ik niet begrijp en waarbij ik vraagtekens zet.

Dante:
Wat voor vraagtekens dan?

Ik:
Te veel om op te noemen, maar ik zal er een paar aanhalen. Als ik nadenk over het Heelal (een prachtig woord trouwens) krijg ik hoofdpijn. Ik kan niks met het begrip 'oneindigheid'. Voor mij moet iets altijd ophouden en als het Heelal ophoudt, waar zit het dan weer in? Het gaat mijn denkvermogen te boven.

Dante:
Ik heb daar wel ideeën over...

Ik:
Ik las laatst over een theorie die ervan uitgaat dat er meerdere 'Heelallen' naast elkaar bestaan die invloed op elkaar uitoefenen. Er zou sprake zijn van een multiversum zonder tussenkomst van een God. Het feit dat ons Heelal inkrimpt en uitdijt zou erdoor verklaard kunnen worden. Hawking en Mlodinov verklaren bij het ontvouwen van dergelijke ideeën dat dankzij de grote vorderingen van de wetenschap, mythologie en theologie niet langer nodig zijn om de wereld te verklaren.

Dante:
Ho, ho... dit gaat me allemaal iets te snel en te ver... Ik vind overigens Heelal en multiversum wel mooie woorden. Ondanks dat, blijf ik liever bij mijn standpunt dat de aarde het middelpunt is van het universum. Het ondermaanse bestaat daarbij uit de vier elementen: Lucht, vuur, water en aarde. Deze kunnen allerlei verbindingen aangaan, zijn niet onveranderlijk en dus niet Goddelijk. Het bovenmaanse is omvat in ether; is dus niet corrumpeerbaar en dus Goddelijk.

Ik:
De wetenschap is verder gegaan sinds de 13de-eeuw. Er zijn nieuwe inzichten...

Dante:
Laat me eerst mijn verhaal afmaken. Ik vind het bevredigender om er een overzichtelijk en sluitend beeld bij te hanteren dan in chaos te geloven. Zelfs bij Hawking en Mlodinov is er geen sprake van 'weten'.
Via de acht sferen of ringen van de planeten en de sterren komen we bij de kracht die de andere sferen in ronddraaiende beweging houdt. Hierbuiten ligt het empyrium van God. Het woord Liefde is hierbij het sleutelwoord. Voor mij voldoet dit.

Ik:
Het is een mooie voorstelling van zaken. Jij gaat ervan uit dat er een God is en daar zit mijn voornaamste vraagteken. Jij hebt voor jezelf een beeld van ons bestaan gecreëerd dat voor jou voldoet en voor velen anderen trouwens ook. Het is literair, theologisch en filosofisch gezien een hoogstandje waar je terecht trots op kunt zijn. Maar ik moet denken aan wat Professor dr. Harry Kuitert als oneliner hanteerde, dat 'alle spreken van Boven van beneden komt, ook de uitspraak dat iets van Boven komt'.

Dante:
Kijk, hier heb je een punt. Op zich kan ik me vinden in de constatering dat wij als mensen proberen te verklaren wat de zin van ons bestaan is; waarom er gebeurt wat er gebeurt. Het is en blijft mensenwerk, die zoektocht naar het wezen van wat Is. Theologie en filosofie zouden hierbij wetenschappelijk denken niet uit moeten sluiten, maar elkaar moeten omarmen. Misschien iets om nog eens nader over te spreken in een volgende droom.

Ik werd wakker door de wekker die per ongeluk nog afgesteld stond op 7 uur in de ochtend. Ik had behoorlijk wat energie opgedaan.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Non-conformisme

Ik heb een zwak voor mensen die zich non-conformistisch opstellen. Zij geven onze wereld kleur en zorgen er telkens voor dat ons referentiekader wordt doorbroken, gewild of ongewild. Zo kan ik veel plezier beleven als product en functie door non-conformisten worden losgekoppeld. Bekende voorbeelden zijn natuurlijk Duchamp met zijn pissoir, zijn kruk met wiel of Picasso met zijn zadel en fietsstuur. De kunstenaar koppelt de onderdelen los van hun functie en er ontstaat een nieuwe realiteit waarbij het nieuwe beeld een andere betekenis krijgt. Het is maar hoe je naar de diverse onderdelen kunt kijken.

De kunstenaar is volgens mij niet op zoek naar nieuwe functies of nieuwe beelden. Hij gebruikt wat hij in zijn omgeving ziet. Picasso ging bijna associatief te werk. Ik heb thuis de DVD "Le Mystère Picasso" en daarin is te zien hoe Picasso van het een op het ander komt. Hij produceert omdat hij niet anders kan, het ligt in zijn aard opgesloten om met beelden bezig te zijn.

Nieuwe…

Omdenken, het overwegen meer dan waard

Omdenken is een andere manier om naar de werkelijkheid te kijken. We kunnen door omdenken anders tegen problemen aankijken. Dit omdenken is voortgekomen uit het besef dat wij zelf onderdeel van het probleem zijn. Problemen bestaan namelijk als wij het moeilijk vinden om het beeld van wat het zou moeten zijn los te laten, om open te staan voor wat is of zou kunnen zijn. Uitgangspunt bij omdenken is dat als we het gevoel hebben dat we steeds vaster in het probleem draaien als we op een bepaalde manier op de werkelijkheid drukken, we beter eens de andere kant op kunnen bewegen. Omdenken levert vaak verrassende inzichten op en is eigenlijk niet meer of minder dan het stoppen met het zogenaamde vastdenken.

Als je handelen baseert op iets wat je níet wilt (een probleem), is de kans groot dat je in een neerwaartse spiraal belandt. Je bent dan als het ware bezig aan het dweilen met de kraan open. Bovendien is er meestal sprake van het waterbed-effect: druk ergens op het waterbed en ergens and…