Doorgaan naar hoofdcontent

Tijd van leven

Omnis mundi creatura
quasi liber et pictura
nobis est in speculum,
nostrae vitae, nostrae sortis,
nostri status, nostrae mortis
fidele signaculum.

(Alanus ab Insulis, ca. 1125-1203)

Ieder schepsel, ieder wezen
is als een prentenboek te lezen
en houdt ons een spiegel voor:
ons bestaan en ons verscheiden,
onze vreugde en ons lijden
geeft het ons in telkens door.

(Vertaling: Willem Wilmink)
 

Het is een hele poos geleden dat ik een blog heb geschreven. De reden daartoe is tamelijk fundamenteel. Ik heb de laatste maanden veel filosofische boeken gelezen met betrekking tot zingeving van het bestaan. Hoewel dit een goed onderwerp is om in een blog over te schrijven, had ik het gevoel dat ik dieper na moest denken over wat me drijft en wat me betekenis geeft bij alles wat ik doe. De boeken die me in deze afgelopen periode nieuwe inzichten hebben gegeven zijn boeken van Etienne Vermeersch, Carlo Rovelli en Jos Kessels. Het hadden net zo goed andere boeken kunnen zijn, maar deze schrijvers kwamen op mijn pad. Een pad dat ik mijn hele leven al bewandel en per definitie doodlopend is.

Mijn insteek is steeds hetzelfde gebleven en door de boeken eerder versterkt dan afgezwakt: ik wil positief en gemotiveerd in het leven staan waarbij empathie met de medemens een belangrijke plaats inneemt. Het leven is in mijn visie volstrekt zinloos, maar die conclusie maakt niet dat ik geen betekenis aan mijn leven weet te geven. Ik heb het leven lief en ervaar liefde en vriendschap in de persoonlijke contacten met de ander. Het leven is goed voor mij en ik realiseer me ter dege dat de fortuinlijke omstandigheden waaronder ik in deze tijd in West-Europa geboren ben, in hoge mate mijn Zijn bepalen. Het is geen verdienste dat ik juist in deze tijd en op deze plaats ter wereld ben gekomen. Het stemt tot bescheidenheid als je hier bij stil staat.

Epicurus schreef lang geleden: “Voor wie genoeg te weinig is, is niets genoeg.” En Rabindranath Tagore schreeft in die voetsporen: “De mens moet voelen, dat wat hij bezit, oneindig meer is, dan wat hij kan wensen en vatten, en dan alleen kan hij gelukkig zijn.” Ik ben niet aan het onthechten, hoewel ik het huis waarin we wonen aan het opruimen ben, maar ik begrijp op mijn leeftijd beter wat ik (nog) wil en ik richt mijn leven daarop in. Ik ben niet egoïstischer aan het worden, juist niet, maar ik richt me wel op datgene wat ik de moeite waard vind. Tijd, wat dat dan ook moge zijn, is kostbaarder als je 62 jaar bent dan in je adolescentie… Tagore zei ook: “De vlinder telt geen maanden maar momenten en heeft daardoor tijd genoeg.” Deze gedachte maakt de cirkel weer rond; de leeftijd lijkt er niet toe te doen en het leven volstrekt zinloos maar niet zonder betekenis. Die betekenis moet je er zelf aan geven en is te vinden in het moment zelf, hoewel het Nu niet bestaat en je met Rovelli de vraag kunt stellen wat tijd eigenlijk is.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nikkers en negers in kinderboekjes

Bij het opruimen van onze "rommel" kamer vond ik tussen mijn oude kinderboeken een typisch 60-er jaren boekje: Oki en Doki bij de nikkers door Henri Arnoldus (1919-2002) en Carel Willem (Carol) Voges (1925-2001). Het zijn de kinderboekjes waarmee mijn generatie is opgevoed en die mijn leeftijdgenoten bekend moeten voorkomen.

Nee, de negers slapen niet.
"Jammer, dat de blanke mensen niet op ons eiland komen, anders..."
"Anders aten we ze op!" roepen de negers, die rond de hut van het opperhoofd zitten. "Blanke mensen smaken fijn," zegt het opperhoofd. Hij likt zijn lippen eens af.

Het is het tijdperk van de Bimbo-box, die ik in mijn blog Achter de feiten aan al eens vermeldde. Het is om je wild voor te schamen. Het is pas 50 jaar geleden dat dit soort boekjes bon ton waren. Godfried Bomans (1913-1971) schreef De Avonturen van Pa Pinkelman en ook deze boekjes werden geïllustreerd door Carol Voges. Er was sprake van een mateloze onnozelheid, onwetendh…

Speelt mijn linde, zingt de nachtegaal.

Gisteren waren de kinderen met de kleinkinderen op bezoek. Het was mooi weer en het is dan fijn om met zijn allen bijeen te zijn. De kleinkinderen claimen al onze aandacht; de jongsten, Floris en Reinout, omdat ze zo jong zijn en nog verzorging behoeven, Olivia omdat ze als driejarige de wereld aan het verkennen is. Elke leeftijd heeft zijn charme, maar de wereld van een driejarige vind ik wel erg boeiend om als bompa mee te mogen maken.

De taalontwikkeling van de driejarige Olivia gaat met sprongen vooruit. Ze spreekt in hele zinnen, vraagt voortdurend 'Waarom?' en je merkt aan alles dat zo'n kind de wereld aan het ontdekken is. Het kind heeft oog voor zaken waar wij als volwassenen allang blasé aan voorbijgaan. De aanwezigheid van een driejarige in je omgeving maakt dat je zelf de wereld ook weer met andere ogen beziet. De sprookjesachtige wereld van plant en dier, mens en omgeving, openbaren zich in alle luister aan wie er oog voor heeft. Olivia helpt mij de wereld weer …

God bestaat, Hij woont in Brussel.

Gisteravond heb ik een prachtige film bekeken: Le Tout Nouveau Testament, een film van schrijver Thomas Gunzig en cineast Jaco Van Dormael. God bestaat in deze film en Hij bewoont samen met Zijn vrouw en Zijn dochter Ea (verwijzing naar de Evangelische Alliantie?) een bedompt appartement zonder deuren naar de buitenwereld in een hoge flat in Brussel. Deze tirannieke en verknipte persoonlijkheid in zijn badjas terroriseert Zijn gezin en sluit zich op in Zijn geheime werkkamer waar hij op Zijn computer met sadistisch genoegen en uit verveling wetten uitschrijft die de mensheid moeten kwellen met allerlei groot en klein leed. Hij is anders dan Zijn weggelopen zoon J.C., die het volgens Hem te bont heeft gemaakt en naar Gods zeggen maar wat geïmproviseerd heeft. Zijn vrouw laat alles gedwee over zich heen gaan en Zijn dochter Ea komt voor de mensen op; zij hackt Zijn computer, maakt aan alle mensen via SMS hun sterfdatum bekend en loopt weg van huis. Zij daalt via een tunnel in de wasmach…